تصمیم تازه ی رژیم صهیونیستی برای استقرار سیستم جدید ضد موشکی با عنوان گمراه کننده ی "گنبد فولادی" در مرزهای باریکه ی غزه که قرار است درپاییزعملی شود، با طرح " نقشه ی راه " در تضاد آشکار است. این طرح نخستین بار در پایان ژوییه ی سال 2002 میلادی ( اوایل مرداد ماه 1381 ) در چنین روزهایی در دیدار نمایندگان اتحادیه ی اروپا، سازمان ملل، روسیه و آمریکا تدوین و در اکتبر (مهر) همان سال یک نسخه ی آن به مقام های تل آویو تحویل داده شد. صرفنظر ازاینکه کشورها و تاثیرگذاران سیاسی منطقه نسبت به "نقشه راه " چه موضعی دارند و آن را تا چه حد حافظ منافع مردم فلسطین می دانند ،آنچه دراین نوشتار مورد بررسی قرار می گیرد پایبند نبودن رژیم صهیونیستی نسبت به تعهداتی است که درقبال این پیمان دارد. مطابق مفاد و مراحل طرح نقشه ی راه که رژیم صهیونیستی آن را در ظاهر پذیرفته است، نیروهای اسراییلی باید به طور کامل از باریکه ی غزه و گذرگاه های آن خارج شوند، از محاصره ی این منطقه دست بر دارند، به عملیات موشکی و نیز ترور مبارزان فلسطینی پایان دهند، خشونت را متوقف کنند و به مردم غزه و دیگر ساکنان مناطق فلسطین اجازه دهند به خارج از این منطقه مسافرت کنند. همچنین طبق نقشه ی راه، رژیم اشغالگر قدس متعهد شده از ساخت و ساز غیرقانونی و شهرک سازی در کرانه ی باختری رود اردن و نیز بیت المقدس، دست بر دارد، از ساخت "دیوار حایل" در این منطقه منصرف شود و نیروهای نظامی خود را از سرزمین های اشغالی در سال 1967 خارج سازد تا زمینه ی تشکیل کشور مستقل فلسطین فراهم شود. براین اساس قرار بود کشور مستقل فلسطین در سال 2005 میلادی تشکیل شود اما به دلیل پایبند نبودن سران رژیم صهیونیستی به تعهداتشان در نقشه ی راه و به فراموشی سپردن اصول و مفاد آن، این خواسته هنوز عملی نشده است. برخلاف تعهداتی که روی کاغذ وجود دارد،سردمداران تل اویو بارها و برخلاف قول و تعهداتشان اعلام و ادعا کرده اند که تنها در صورتی با تشکیل کشور فلسطین موافقت خواهند کرد که فلسطینی ها از بیت المقدس بگذرند و از حق بازگشت پناهندگان به وطن چشم پوشی کنند. این درخواست صهیونیست ها با مفاد طرح نقشه ی راه در تضاد است زیرا تشکیل کشور مستقل فلسطین یکی از بندهای مهم و مستقل این طرح است بی آن که به موضوع بازگشت پناهندگان فلسطینی ارتباط داشته باشد. بازگشت نزدیک به پنج میلیون آواره ی فلسطینی موضوع قطعنامه ی 194 شورای امنیت سازمان ملل است که جامعه ی جهانی و کشورهای غربی هرگز رژیم صهیونیستی را برای اجرای مفاد آن قطعنامه زیر فشار قرار نداده اند. از سویی دیگر مقام های تل آویو در اظهارات و مصاحبه های خود با تاکید بر ادامه ی محاصره ی غزه، ساخت دیوار حایل در کرانه ی باختری، شهرک سازی در این منطقه و نیز بلندی های اشغالی جولان (سوریه) و به تازگی طرح استقرار سیستم به اصطلاح ضد موشکی، بار دیگر و به شکل آشکار و رسمی، مفاد نقشه ی راه را نقض کرده اند. به فراموشی سپردن بیت المقدس به عنوان پایتخت کشور مستقل فلسطین، بازنگشتن پناهندگان، بازنگشتن ارتش اسراییل به پشت مرزهای جنگ 1967 این رژیم با اعراب، خلع سلاح گروه های مبارز فلسطینی، سقوط دولت جنبش مقاومت اسلامی "حماس" و انجام اصلاحات در حکومت خودگردان فلسطین از خواسته های مقام های تل اویو است که با نقشه ی راه مغایرت دارد. این در حالی است که مطابق قطعنامه های 242 و 338 شورای امنیت، اسراییل باید از سرزمین های اعراب مانند بلندی های جولان در سوریه، کشتزارهای شبعا در لبنان و سرزمین فلسطینی ها مانند کرانه ی باختری رود اردن نیز خارج شود اما حاکمان تل آویو می کوشند این قطعنامه ها را مشمول "مرور زمان" کنند و تحقق صلح و آرامش در خاورمیانه را به عقب اندازند. در چنین شرایطی سردمداران تل آویو به بهانه و ادعای حمایت خود در برابر موشک های کوتاه برد شلیک شده از غزه یا لبنان، قصد استقرار سیستم ضد موشکی "گنبد فولادی" را دارند. اگر جامعه ی جهانی و نمایندگان اتحادیه اروپا، سازمان ملل، روسیه و آمریکا نتوانند جلو اقدام اسراییل برای استقرار سیستم ضد موشکی را بگیرند، اگر نتوانند این رژیم را وادار به رفع محاصره غزه و یا انجام تعهداتشان در نقشه راه وادار سازند نه تنها امیدی به برقراری صلح و آرامش در فلسطین و خاورمیانه نخواهد بود که این منطقه با جنگی دیگر، مواجه خواهد شد.