وحید مژده نتیجه بخش بودن روند صلح در افغانستان را در گرو تغییر سیاست های مبهم آمریکا در قبال افغانستان دانست و تاکید کرد، آمریکا باید از خیر ادامه حضور و داشتن پایگاه در افغانستان بگذرد. «وحید مژده» کارشناس مسائل سیاسی کشورمان در گفت وگو با خبرگزاری فارس، با اشاره به نشست پاریس و اظهارات نماینده طالبان در آن، تأکید کرد که در مواضع پیشین طالبان تغییری به وجود نیامده و طالبان معتقدند ابتدا باید نظامیان خارجی افغانستان را ترک کنند تا معضل افغانستان حل شود و پس از آن با حضور افراد مصلحی که طرف های درگیر آنان را قبول دارند به بعد داخلی مسئله پرداخت. به اعتقاد این کارشناس کشور کلید جنگ و صلح افغانستان در دست آمریکا است و برای به نتیجه رساندن، روند صلح باید از خیر پایگا ه هایی که قرار است در افغانستان باقی بمانند بگذرد. در ادامه مطلب متن کامل این مصاحبه تقدیم می شود. فارس: طالبان در نشست پاریس بازهم بر مواضع قبلی خود تأکید کردند. جنابعالی این عدم تغییر موضع را چگونه ارزیابی می کنید؟ در نشست پاریس شاهد بودیم که نه تنها طالبان بر موضع خود در قبال خروج نیروهای خارجی از افغانستان تأکید داشتند، بلکه مواضع سخت گیرانه تری را از جانب حزب اسلامی نیز شاهد بودیم که آنها در این نشست بر خروج اشغالگران تأکید کردند که به همین دلیل در روند صلح افغانستان مذاکره نمی کنند. حزب اسلامی قبلاً با دولت کرزی مذاکره کرده بود، اما موضع جدید آنها نشان می دهد که همه جناح ها از اینکه کرزی بتواند صلح را در افغانستان تأمین کند، مأیوس هستند. همچنین طالبان در این نشست مواضع پیشین خود را مطرح کردند، با این تفاوت که در این نشست، مسائل روشن تر بیان شد. طالبان اعلام کردند که قانون اساسی افغانستان را به رسمیت نمی شناسند، اما حقوق تمام مردم را به رسمیت می شناسند و در افغانستان باید حکومت اسلامی برپا شود و استقلال افغانستان باید به عنوان یک اصل خدشه ناپذیر در رابطه با تمام مذاکرات و تفاهمات مدنظر باشد. فارس: در این نشست طالبان بازهم دولت افغانستان را برای انجام مذاکرات به رسمیت نشناخته بود به نظر شما دولت افغانستان چگونه می تواند در روند صلح افغانستان نقش محوری را بر عهده گیرد؟ مشکل بزرگ این است که طالبان معتقدند که صلح افغانستان در حقیقت 2 بعد دارد یکی بعد داخلی است و دوم بعد خارجی است و آنان معتقدند تا زمانی که بعد خارجی مسئله که حضور نیروهای خارجی در افغانستان است حل نشده باقی بماند، مذاکره در خصوص بعد داخلی آن ممکن نیست. طالبان تأکید دارند که نیروهای خارجی باید افغانستان را ترک کنند و در این زمینه معامله ای هم صورت نمی گیرد. بنابراین تا زمانی که آمریکایی ها حاضر به مذاکره نشده باشند، ممکن نیست این امید را داشت که طالبان با دولت افغانستان به عنوان یک دولت مشروع گفت وگو کنند. تا زمانی که آمریکایی ها قصد داشته باشند که در افغانستان باقی بمانند و در آن پایگاه داشته باشند، گفت وگو با طالبان امکان پذیر نیست. فارس، نقش محوری پاکستان در نشست پاریس توسط طالبان رد شد، آیا این مسئله تأثیر منفی بر روند همکاری های اخیر پاکستان با افغانستان باقی نمی گذارد؟ طالبان از مدت ها قبل گفته بودند که دولت افغانستان و خارجی ها به دنبال آدرس های دقیق نیستند و می خواهند از مسیری به صلح دست یابند که چنین آدرسی وجود ندارد. از جمله اینکه دولت افغانستان بر نقش محوری پاکستان تأکید دارد و گمان می کند زمام امور طالبان به دست اوست که اشتباه است. پاکستان اکنون این نقش را از دست داده و طالبان در نشست پاریس تأکید کردند که گروهی مستقل هستند و به کشوری مانند پاکستان وابستگی ندارند. قبول پروسه قطر نیز به این معنا بود که طالبان دیگر از پاکستان حرف شنوی ندارند. این امید دولت افغانستان است که از طریق پاکستان طالبان را پای میز مذاکره بنشاند. فارس: نماینده طالبان در نشست پاریس به جای شورای عالی صلح به نقش افراد مصلح در روند صلح افغانستان اشاره کرد منظور آنان از افراد مصلح چیست؟ افرادی که مورد قبول همه طرف های درگیر باشند. از نظر طالبان شورای عالی صلح یک نهاد بی طرف نیست، چون یک نهاد دولتی است و طالبان همان گونه که دولت افغانستان را برای مذاکره قبول ندارند، شورای عالی صلح را هم قبول ندارند. فارس: آیا تکاپوهایی که درخصوص صلح افغانستان اخیراً آغاز شده از مشارکت فعالانه تر پاکستان در روند صلح افغانستان گرفته تا نشست آنکارا و اخیراً هم نشست پاریس، آیا این مجموعه این عوامل به نتیجه مشخصی تا سال 2014 خواهد رسید؟ طرف های درگیر از صلح صحبت نمی کنند و مسائلی که مطرح می کنند، بیشتر نوعی وقت گذرانی است و هر کدام در روند صلح نظر خاص خود را دارد و می خواهد نظر خود را اعمال کند. با توجه به تغییر وزیر امور خارجه در آمریکا و فرصتی که در رابطه با مذاکرات آمریکا و طالبان به وجود آمده، شاید آمریکا مجبور شود از خیر پایگاه های خود در افغانستان بگذرد. آمریکایی ها هم کلید جنگ در دستشان است و هم کلید صلح. هم می خواهند زمام امور جنگ را در دست داشته باشند و هم صلح را پیش ببرند. طالبان هم نیز با تأکید بر مواضع پیشین خود، نشان دادند که تغییری در سیاست های سخت گیرانه شان به وجود نیاورده اند.