امروز شش جدی مصادف است با سی و سومین سالروز تجاوز اتحاد شوروی سابق بر افغانستان. شماری از تحلیلگران کشور می گویند، این حرکت به زیرساختهای افغانستان آسیب جبران ناپذیری وارد کرده است. عبدالباری راشد یکی از این تحلیلگران می گوید:« پس از تهاجم اتحاد شوروی سابق، این مساله روی تمام امور اقتصادی، اجتماعی و سیاسی افغانستان تاثیرات خیلی ها بد بر جای گذاشته و تا حال هم به پایان نرسیده است. » نیروهای اتحاد شوروی سابق در سال 1358 هجری شمسی بر افغانستان حمله کردند. ناگفته نماند تا زمانیکه یک ملت فقیر و نادار به یک ملت دارا و ثروتمند وابستگی اقتصادی و نظامی داشته باشد، به هیچ وجه آن ملت نمی تواند استقلالیت سیاسی، اقتصادی، نظامی و... دارا باشد. هیچ کشوری نمی تواند به اتکای نیروی خارجی به آزادی و استقلال و پیشرفت دست یابد. لذا باید به اراده مردم احترام گذاشت و از استقلال کشور دفاع کرد. مسلم است که تا زمانیکه یک ملت فقیر و نادار به یک ملت دارا و ثروتمند وابستگی اقتصادی و نظامی داشته باشد، به هیچ وجه آن ملت نمی تواند استقلالیت سیاسی، اقتصادی، نظامی و... دارا باشد. به عنوان نمونه اگر قرارداد ننگین خط دیورند بر ما تحمیل نمی گردید و ما نیز به بحر هند راه می داشتیم، شاید اکنون ما نیز مانند هند و پاکستان بعنوان یک کشور مستقل و پیشرفته، ملتی باسواد و خود کفا داشتیم. همانطور که ببرک کارمل، نایب السطنه روس قبل از نجیب، در آخرین روزهای عمرش می گفت: بزرگترین درسی که در زندگی گرفتم این بود که هیچ کشوری نمی تواند به اتکای نیروی خارجی به آزادی و استقلال و پیشرفت دست یابد. باید به اراده مردم احترام گذاشت و از استقلال کشور دفاع کرد. هر ملتی باید روی پای خود بایستد. به هر صورت حتی اگر مسبب و مقصر اصلی این همه مصیبت هم مشخص شود، مطمئنا سودی به حال هزاران شهید و معلول و میلیونها مهاجر و بی سرپرست افغانستان نخواهد کرد، زیرا آنها رفته اند و بدبختی شان شامل حال بازماندگان است و میراث آنها فقط بیسوادی، برادر کشی، آوارگی، وابستگی به بیگانگان و ... بوده است و بس.