اظهارات اخیر حامد کرزی رییس جمهور با وجود تکذیب گروه طالبان، از تبانی امریکا و طالبان علیه دولت حکایت دارد. حامد کرزی رییس جمهور، روز یکشنبه بیستم حوت ( 10 مارس) با حضور در جمع بانوان کشور در کابل به مناسبت روز جهانی زن طی اظهارتی اعلام کرد که امریکا و طالبان به طور مداوم در حال مذاکره با یکدیگر هستند. مذاکره با طالبان از سال های 2004 به بعد به یکی از مهمترین موضوعات کشور تبدیل شده است. این امر از آن جهت اهمیت دارد که مذاکره با طالبان به یکی از مهمترین راهکارهای خروج افغانستان از بحران تبدیل شده است. موضوع مذاکره با طالبان همواره از جانب کشورها، رسانه ها و گروههای مختلف مطرح می شود و به نظر می رسد که اغلب این اخبار و اطلاعیه ها با اهداف خاصی منتشر می گردد اما زمانی که این موضوع از سوی یک مقام رسمی مثل رئیس جمهور کرزی اعلام می شود ساختار موضوع کاملا تغییر می یابد. اما با توجه به ادغام این خبر با دیگر اخبار، اعلامیه ها و اطلاعیه ها به نظر می رسد که تمرکز بر سر صحت و سقم این موضوع اهمیت بیشتری دارد. به عبارتی دو دسته از اخبار وجود دارد که برخی از آنها از خبر مذاکره امریکا و طالبان حمایت می کند و برخی دیگر انجام این گونه مذاکرات را تکذیب می نماید. اولین موضوعی که مذاکره طالبان و امریکا را تایید می کند اظهارات رییس جمهور کرزی است. اظهارات کرزی را نمی توان در زمره اقدامات تبلیغی و یا شایعه پراکنی علیه امریکا دانست. مقامات رسمی همانند روسای جمهور سعی می کنند با اعلام اخبار صحیح و موثق و رعایت جانب احتیاط در اظهارات خود بر اعتبار خود و دستگاههایی که ریاست آن را بر عهده داشته و داده های خبری خود را از آن طریق کسب می کنند بیافزایند. بنابراین اظهارات کرزی را می توان در تایید خبر مذاکره امریکا با طالبان قرار داد. دومین موضوعی که جنبه اثباتی دارد اظهارات جان کری وزیر خارجه امریکا، در خصوص تقسیم بندی نیروهای افراط است. وی در سفر خاورمیانه ای خود از دو نوع تروریسم خوب و بد سخن به میان آورد. این دسته بندی بیانگر آن است که گروهی از نیروهای افراط وجود دارند که می توان با آنها مذاکره کرد. این گروهها را در زمان حاضر می توان در افغانستان و سوریه جست. موضوع دیگری را می توان اظهارات باراک اوباما رییس جمهور امریکا، در سخنرانی سالانه خود در کنگره امریکا دانست. وی بر خلاف سال های گذشته از موضوع افغانستان عبور کرد و سخنان قابل توجه و دقیقی در این باره بیان نکرد. حتی می توان گفت که سخنان وی به قدری ابهام آلود بود که برای هر گروهی فضا را برای تفسیر های مختلف فراهم می کرد. از موضع تقریبا خنثی اوباما در مورد طالبان و واگذاری مسئولیت مبارزه با این گروه به اردوی ملی می توان این نتیجه را استنباط کرد که وی نمی خواست امریکا را در مقابل طالبان تعریف کند لذا در چنین فضایی است که امکان مذاکره امریکا و طالبان دور از ذهن نمی نماید. موضوع دیگری که کرزی بر آن تاکید دارد بحث اقدامات نیروهای افراط است. اگر همان طور که کرزی می گوید مذاکرات مداوم بین امریکا و طالبان جریان داشته باشد در این روند دو طرف حتی اگر به نتیجه هم نرسیده باشند می توانند توافقاتی خارج از محدوده نتایج نهایی داشته باشند. برای مثال اکنون که امریکایی ها به دنبال انعقاد یک قرارداد همکاری امنیتی به شرط مصونیت نیروهای امریکایی با دولت هستند، در این شرایط امریکایی ها نیازمند برخی لوازم و القای برخی دیدگاهها هستند. یکی از این لوازم ایجاد این نیاز مبرم در دولت افغانستان است که آنها برای تامین امنیت به امریکایی ها نیاز دارند و خروج امریکایی ها می تواند به بازگشت وحشت از جنگ های داخلی در کشور کمک کند. به همین دلیل کرزی معتقد است که اقدامات نیروهای طالب در روز شنبه نه در جهت قدرت نمایی به امریکا بلکه در جهت منافع امریکا بود. در روز شنبه بر اثر حمله انتحاری در ولایت خوست هشت کودک و یک سرباز هموطن کشته شدند. همچنین در حمله انتحاری دیگری که روز شنبه در کابل به وقوع پیوست، 9 غیرنظامی کشته و 13 تن زخمی شدند. مسئولیت این حادثه را طالبان به عهده گرفته و اعلام کرد که این حمله پیامی به وزیر دفاع آمریکا بود. همچنین می توان این طور تفسیر کرد که حملات طالبان می تواند به افزایش وزن این گروه در مذاکرات کمک کند. اما با وجود این شرایط کرزی با اشاره به تبلیغات سوء تلویزیون های بی بی سی و سی ان ان در خصوص بدتر شدن اوضاع امنیتی افغانستان گفت: در سال 2014 میلادی هیچ اتفاق ناگواری در افغانستان رخ نخواهد داد. اگر قرار باشد مذاکره ای بین امریکا و طالبان انجام گیرد اکنون بهترین زمان ممکن برای این امر است زیرا همیشه طالبان در آستانه فصل بهار خود را برای مبارزه با امریکایی ها آماده می کند. طالب ها پس از گذراندن فصل زمستان که در آن زمان جنگیدن بسیار دشوار است و داشتن یک دوره تجدید قوا، دوباره حملات پرشدت خود علیه امریکا را آغاز می کنند. بنابراین احتمال مذاکره، احتمال پیش دستی امریکا برای جلوگیری از حملات پر شدت را به ذهن متبادر می سازد. دسته دیگر از خبرها از نبود مذاکره بین طالبان و امریکایی ها حکایت دارد. مهمترین دلیل در این خصوص اظهارات سخنگوی طالبان است. ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان، مذاکرات سران این گروه را با مقامهای آمریکایی رد کرد. به گزارش شبکه تلویزیونی روسیا الیوم، مجاهد گفت: از زمانی که این مذاکرات به حالت تعلیق درآمده هیچ پیشرفتی در این زمینه حاصل نشده است. مذاکرات سازش طالبان در ماه مارس سال گذشته در دوحه شروع شد اما طالبان با متهم کردن آمریکا به داشتن رفتار مبهم در قبال روند آشتی گروههای مختلف کشور این مذاکرات را به حال تعلیق درآوردند. دومین دلیل مربوط است به اقدام گروه طالبان. گفته می شود که این گروه برای فرار از مذاکره از کشور قطر به نروژ سفر کرده اند. همچنین وزیر دفاع آمریکا پس از ورود به کابل که هنوز 66 هزار سرباز آمریکایی در آن مستقر هستند گفت: «ما هنوز در جنگ هستیم». همچنین می توان گفت که حتی مبارزات و حملات و همچنین دست یافتن طالب ها به موشک های دوربرد دلیلی است بر نبود مذاکره. زیرا اگر طالبان به مذاکره با امریکایی ها وارد می شد دیگر نیازی به مبارزه و هزینه های مالی سنگین نداشت. دلیل دیگر، اظهارت «گلبدین حکمتیار» رهبر حزب اسلامی افغانستان، است . به هر حال حکمتیار جزیی از طالبان محسوب می شود و اظهارات وی می تواند مقدمه ای برای اقدام این گروه باشد. حکمتیار که دولت آمریکا او را به دلیل حمایت از طالبان و القاعده، تروریست می داند، اعلام کرده است که تا می توانیم سربازان خارجی را می کشیم. همچنین باید به این موضوع اشاره کرد که روز یکشنبه کنفرانس خبری حامد کرزی و «چاک هیگل» وزیر دفاع آمریکا به دلیل نگرانی های امنیتی لغو شد. وزیر دفاع آمریکا که در یک سفر غیرمنتظره روز جمعه وارد کابل شد روز شنبه با رییس جمهور کرزی دیدار و گفتگو کرد. انفجار دو بمب در کابل منجر به کشته شدن تعدادی از غیر نظامیان و افزایش تدابیر امنیتی در کابل شد. طالبان انفجار این دو بمب را هشداری به سفر هیگل به افغانستان و سیاست های آمریکا در افغانستان خواند. هیگل که بتازگی از سوی باراک اوباما به وزارت دفاع آمریکا منصوب شده است برای اولین بار از زمان تصدی پنتاگون به افغانستان سفر می کند. تغییر در تعامل کرزی و ایالات متحده امریکا -------------------------------------------------- در خصوص نوع تعامل امریکایی ها و کرزی می توان براحتی تغییر رفتار هر دو طرف را مشاهده کرد. امریکایی ها در ابتدا رویکرد مثبتی به کرزی داشتند و از نگاه آنها کرزی فرد مورد نظر امریکایی ها بود. مقامات امریکا اعلام کرده اند که دیگر در انتخابات آتی افغانستان که قرار است در حمل سال 1393 برگزار شود دخالت نخواهند کرد. لذا این سوال مطرح می شود که مگر امریکایی ها در انتخابات ریاست جمهوری گذشته افغانستان دخالت کرده بودند؟ در زمان حاضر طالبان و امریکا کرزی را مهره کم اهمیت یا سوخته می دانند. طالبان نمی خواهد با نماینده کرزی دیدار کند و امریکایی ها هم با وجود تعهدات قبلی مبنی بر وارد کردن افغانستان در روند مذاکره - با توجه به اظهارت کرزی - اکنون تعهدات قبلی خود را نقض کرده اند. در مقابل کرزی و یا هر کسی که اکنون در جایگاه وی در افغانستان بود با توجه نزدیک شدن به پایان دوران ریاست جمهوری دیگر نیازی به حمایت نیروهای خارجی نداشت. اکنون برای امریکایی ها هم کرزی نمی تواند گزینه مطلوب باشد زیرا وی برای کسب استقلال افغانستان و کوتاه کردن دست امریکا بسیار تلاش می کند. نمونه این امر را می توان در تلاش کرزی برای خارج کردن مدیریت زندان های کشور از دست نیروهای خارجی مشاهده کرد. اوایل دولت رئیس جمهور کرزی، در مقایسه با شرایط فعلی هیچ گاه اظهارات تندی بیان نمی کرد که سبب رنجش و متهم جلوه دادن امریکایی ها شود. اما روز یکشنبه اظهارات کرزی علیه امریکایی ها بشدت تند بود. به گفته وی، شبه نظامیان طالبان، کودکان و زنان را برای قدرت نمایی در برابر آمریکا در حالی به قتل رساندند که سران این گروه همه روزه با آمریکا در خارج از افغانستان مذاکره می کنند. کرزی با اشاره به افتخارات گذشته افغانستان خطاب به آمریکا و غرب گفت که شما در این کشور با یک هویت پرافتخار تاریخی روبرو هستید. وی ضمن اشاره به شکست دو ابرقدرت انگلیس و روسیه در افغانستان معتقد است: آنان در حالت درماندگی از افغانستان خارج شدند. کرزی با اشاره به حضور خارجی ها در افغانستان اظهار داشت که اگر آنان شرایط افغانستان را برای حضور در کشور نمی پذیرند، به کشورهای خود برگردند.