<p style="text-align: justify;">اذعان مقام های کاخ سفید به این نکته که گزینه خروج کامل نیروها از افغانستان، همچنان روی میز است، تنها تهدید و اهرم فشاری علیه دولت افغانستان است.<br /> روزنامه نیویورک تایمز اخیرا در پی افزایش تنش میان باراک اوباما و حامد کرزی، رئیسان جمهوری آمریکا و افغانستان نوشت که اوباما در صدد است؛ تا گزینه خروج همه نیروهای امریکایی از افغانستان تا پایان سال 2014 را بررسی کند.<br /> بر اساس گزارش نیویورک تایمز به نقل از مقامات کاخ سفید گزینه “خروج تمام نیروها” از افغانستان در دست بررسی است؛ اگرچه اولویت کاخ سفید توافق با دولت کرزی بر سر پیمان امنیتی است که نوع و تعداد حضور نیروهای امریکایی در افغانستان را مشخص می کند.<br /> به دنبال اعتراض کرزی به نحوه بازگشایی دفتر طالبان در قطر و احتمال مذاکره مستقیم امریکا با طالبان، روابط کابل – واشنتگن به تیرگی گرایید.<br /> کرزی در واکنش به اقدام امریکا در خصوص نحوه گشایش دفتر طالبان در قطر مذاکرات امنیتی با کاخ سفید را به حال تعلیق درآورد و این بن بست، با وجود تماس های مکرر جان کری؛ وزیر خارجه امریکا و تماس ویدئویی باراک اوباما با رییس جمهور کرزی، همچنان به قوت خود باقی است.<br /> به باور ناظران، از دیرباز نشانه های روشنی وجود داشت که امریکا بیش از اینکه نگران افغانستان باشد به دنبال حضور طولانی مدت در افغانستان و امضای پیمان امنیتی با این کشور است؛ زیرا امضای این پیمان افزون بر آنکه یکی از پیش نیازهای اساسی تحقق اهداف استراتژیک ایالات متحده در افغانستان است، در درازمدت می تواند زمینه های عملی برخی از برنامه های راهبردی امریکا برای آینده منطقه و جهان را نیز با استفاده از سکوی افغانستان، فراهم نماید.<br /> به همین دلیل نیز امریکا عجله و شتاب زیادی برای امضای سریع و بی چون و چرای پیمان امنیتی با افغانستان را دارد.<br /> امریکا با توجه به وضعیت عراق و قدرت منطقه ای ایران، در عراق تمایل کمتری به امضای پیمان امنیتی با بغداد داشت زیرا در پی مخالفت دولت و پارلمان عراق با اعطای مصونیت قضایی به سربازان امریکایی، سریعا با عدم امضای پیمان امنیتی با آن کشور کنار آمد و سربازانش را از عراق خارج کرد، اما در افغانستان عوامل و زمینه های درونی و بیرونی زیادی وجود دارد که موجب می شود، امریکا اصرار و پافشاری زیادی بر امضای سریع پیمان امنیتی با کابل داشته باشد. که از آن جمله می توان از ترکیب قومیتی و مذهبی تا ساخت قدرت، سابقه تاریخی همسویی سازمانی حکومت و حکومت مداران با قدرت های استعماری خارجی، معادن و ذخایر استراتژیک زیرزمینی و همچنین ویژگی های ژئوپولیتیک افغانستان و تسلط جغرافیایی آن به مثابه چهار راه آسیا بر همه کشورهای رقیب امریکا در منطقه، نام برد. <br />  </p>