آزیتا رفعت نماینده پیشین مجلس و یکی از اعضای ارشد تیم انتخاباتی اشرف غنی پس از آنکه آقای غنی کار را به عنوان رییس جمهور افغانستان آغاز کرد، از مردم افغانستان عذر خواهی کرد.
بانو رفعت در صفحه فیسبوک اش نگاشته است که همه وعده های داده شده از سوی تیم غنی واهی و غیر حقیقی بوده زیرا تا کنون شاهد عملی شدن حتی یک مورد ازین وعده ها نیستیمن
وی چنین نگاشته:
فراموشم شده بود، سکه دو رو دارد
این روزها هم وطنان قلم بدست و با درکم تلاش دارند، آنچه گره خورده با درد هاى اجتماعى، نبوت ثبات و آرزو مندى هاى ملت است را، به ریس جمهور و سایر مقامات در قالب نامه هاى بنگارند، نامه هایى که بیشتر خواننده گان آن، شهروندان عادى دیگر چون خود نگارنده است تا مقامات!
زیرا: مقامات کشور چنان مصروف باز نمودن گره هاى کور قدرت و وسعت دادن به گلیم اندیشه هاى هاى بسته ى شان هستند، که فرصت براى مطالعه مطلب یا نامه ى غیر از سند تأسیس و تقسیم حکومت وحدت ملى، ندارند.
من میخواهم نامه ام را عنوانى هم وطنانم بنویسم؛ آنانیکه با امید فراوان و قبول صد ها رنج براى داشتن آینده ى بهتر، خلاف تصور جهانیان آمده حماسه آفریدند و شوربختانه فعلا به جز ناامیدى و یاس ثمرى در دست ندارند!
مى خواهم با این عبارت نامه ام را آغاز نمایم:
هم وطنانم از همه ى شما، معذرت میخواهم!!
بیش از سه دهه از عمرم مى گذرد، شاید یک دهه ى آنرا به شکل آنچنانى اش زنده گى کرده باشم اما، هنوز کودک بیش نبودم که طعم جنگ، قحطى، عدم مصونیت اجتماعى و ده ها سختى دیگر را مانند همه هم سن و سالانم چشیدن گرفتم.
تلخى لحظه هاى زنده گى ام از اولین انفجار راکت خوشه ى آغاز شد که جان نو عروسى را در مقابل بلاک ما گرفت و شیشه هاى شکسته ده ها نفر به شمول تنها برادرم را زخم ساخت و بعد، زمستان 72 وحشت که هنوز یاد آورى آن لرزه به اندامم میآندازد.
وحشت که تا آمدن نیرو هاى بین المللى هر روز قبیح تر و تلخ تر از قبل میشد و بعد ادامه ى تلخى ها در قالب جدید به شکل دیگر؛ فساد إدارى، خشونت، تشنجات قومى و گروهى، قوت گیرى مافیا، بازى هاى بى شرمانه ى سیاسى، بحران هاى امنیتى و اقتصادى و نمونه هاى بارز دیگر.
تجربه هاى تلخ روزگاران سیاه باعث شد مصمم در راستاى بلند نمودن آواز عدالت خواهى از روزنه ى سیاسى آغاز به فعالیت نمایم و در حد توانم براى افغانستان و مردمانش خدمت گذار باشم، چه در دوران کارم در شورای ملى، چه از آغاز فعالیتم در حزب حق و عدالت وچه در زمان پیوستنم به کمپاین انتخاباتى ریس صاحب جمهور و چه حالا که مانند شهروندان عادى، منتظر به کرسى نشستن وعده هاى انتخاباتى هستم!
آرى وعده ها! وعده هایى که من نیز در رسانیدن آن به أفکار عمومى به صفت ریس بخش مطبوعات کمپاین " تحول و تداوم" سهمى داشتم.
این سهم و اشتراک نتیجه، همان امید به فرداى بهتر و باور خوش بینانه ى بود که از تلخى و تجارب ایام گذشته منشأ میگرفت. امید براى تغییر مثبت، تغییر که بتواند نام افغانستان را از درجه یک بودن در فساد به سوى عدالت و قانون مندى سوق دهد، امید به این که باور هاى جا گرفته در کپسول هاى تنگ قومى، زبانى، تنظیمى و منطقوى دوباره شکل دهنده ى حلقات مافیایى در حکومت نباشد، امید این که سفره ى مردم با آه و ناله نه با نان زینت یابد، امید این که اندیشه ى وإلا، درایت، تجربه و توانایى معیار انتخاب گردد نه، روابط، سمت، وابستگى سیاسى و پشتوانه ى پولى و خارجى، امید این که آواز حق شنیده شود، امید این که صلح و مذاکرات در راستاى تامین آن، پروژه ى سیاسى نه پروسه ى ملى گردد، امید این که مصونیت اجتماعى رفاه بعضى ها و در به درى عموم نباشد، امید این که شفاف سازى پروسه هاى ملى، گروگان مصلحت هایى سیاسى نگردد، امید این که محافظین قانون و ترویج کننده گان فرهنگ دست جهالت را نفشارند و ده ها امید دیگر....!
ولى دریغ که همه سراب بود!
هنوز باید آماده ى مردن در محکمه ى صحراى بود، هنوز باید قبل از سفر وصیت نامه نوشت و با عزیزانت خداحافظى نمود، هنوز باید با این حس فرزندات را به مکتب و کار فرستاد که شاید دیگر بر نگردد، هنوز باید وهم داشت که موتر کنارت شاید منفجر گردد و یا تو را به گلوله آن هم در قلب کشور ببندد، هنوز باید براى انجام کوچکترین کار در دوایر دولتى باید مزد یک ماه خودت را به جیب دیگرى ریخت، هنوز باید حقارت جنستى را تحمل نمود، هنوز باید منتظر بود تا سر نوشت دانش، تجربه و درایت ات را، طلایه داران تنگ بین و عقده مند قدرت رقم زنند و بپسندند!
من امروز از همه معذرت میخواهم، از این که در یک سال و نیم سمتم با احساس صادقانه و تلاش شبانه روزى به این باور که، شاید سهمى را در حد توانم براى ساختن فرداى روشن تر بخاطر کشور و هم وطنانم خواهم داشت، دست از فراخوانى بر نداشتم و امید به فرداى بهتر چنان مرا در خود گرفته بود که، فراموش نمودم: هر سکه را روى دیگرى نیز هست.
آزیتا"رفعت"