<p style="text-align: justify;">آقای غنی، در نشست خبری شب گذشته یکبار دیگر بیان داشت: به زبان پشتو سوال کنید تا تعادل رعایت شود. زبان های فارسی و پشتو زبان های رسمی دولت اند. (قانون اساسی، فصل اول، ماده شانزدهم).<br /> آقای غنی حق ندارد چنین دستور و امری صادر کند چرا که هم برخلاف قانون است و هم برخلاف حقوق شهروندی و ارزش های اخلاقی. آنچه غنی در دیدار با خبرنگاران بروز داد، بیانگر روح علیل و بیمار آدم شوونیستی است که نمی تواند کینه و نفرت قومی خود را در هیچ حالی مهار کند. من در برابر رفتارهای شوونیستی، فاشیستی غنی و آجودان هایش و اندیشه هایی از آن سلسله سال ها است که در نبرد می باشم. بنابراین گله نمی کنم آن قدر غبی وبی اطلاع نبودم که اورا واندیشه هایش را نشناخته باشم و حالا و امروز او را بشناسم، تعجب کنم و واحسرتا! سر بدهم. همه می دانند در انتخابات برای هیج یک از دو تیم رای ندادم چرا که هر دو مدعی از یک تبار را به درستی می شناختم و آگاهانه از آنها تبرا و بیزاری جستم و گفتم و نوشتم و کنفرانس دادم و هنوز که هنوز است برسرآن عقیده استوار هستم.<br /> "سون اوزی"، استراتیژیست چین کهن گفته بود: اگر دشمن و خودت را بشناسی صدبار می جنگی و به خطر نمی افتی. اشرف غنی، در مفهومی که آن دانای چینی مراد کرده است خطر نیست او را می شناسیم. خطر اصلی صورتک های از جنس خود"ما" اند که بر کمین گاه نشسته اند تا جوانان ما و مردم ما را در مسیر منافع شوونیست ها سمت و سو بدهند. از قدیم گفته اند قلعه های بزرگ و محکم از درون فتح می شوند یعنی از طریق ستون پنجم و خودفروخته گان داخلی. می خواهم این سخن را ساده تر بیان کنم. اگر در موسم بهار از سالنگ ها عبور کنید شکلک هایی به صورت اردک (مرغابی) برتالاب ها می بینید. مردم محل آن را"مله" می گویند. مرغابی ها هنگام عبور، با دیدن آنها احساس خودی و ایمنی می کنند و برتالاب فرود می آیند به این خیال که به راستی همقطاران شان بر تالاب نشسته اند...<br /> از آن شکلک ها و مله ها تنی چند بر کرسی های سمبولیک و غیرقانونی برنشانده شده اند تا مردم ما به ویژه تاجیک ها و فارسی زبانان احساس ایمنی کنند. حقیقت این است که این شکلک ها توانسته اند عده ای را فریب بدهند. مگر همین مله ها و تندیسک ها نبودند که اشرف غنی را گاندی افغانستان گفتند، مگر همان ها نبودند که جار می زدند متفکر بزرگ جهان است، مگر همان ها نبودند که او را بنیادگذار ادبیات نوین سیاسی افغانستان خواندند، مگر همان ها نبودند که در خیمه مجلس بزرگان به شورای تاجیکان حمله کردند و ده ها سوال دیگر.<br /> دوستان عزیز، برادران، جوانان، مادران، خواهران من! اگر مصمم به مبارزه هستید و نگران سرنوشت سیاسی و فرهنگی خویش، نقد را از خودی ها شروع کنید. مارهای درون آستین را افشا کنید. آنهایی را نقد کنید و افشاکنید که یا نادان، بزدل و ابله اند یا خاین، پول پرست و قدرت طلب آن هم درحد دوم و سوم بودن. کسانی که در قدرت طلبی هم زبون اند و بی همت و متاسفانه سد راه و مانع. اگر غیر از این بود هر آدمی نسبتا کتاب خوانده و صد البته صادق به مردم و کشور اش، می دانست که تنها راه شکست شوونیزم و فاشیزم دراین مرحله "نه گفتن" به کل انتخابات همچون پروسه پرتقلب و باطل بود، نه به رسمیت شناختن آن و سرفرود آوردن در آستان آقای غنی و در برابر ایشان سوگند وفاداری و خدمت گزاری ادا کردند. شما م یدانید که من آدم رک و راست هستم و چیزی را که بدانم با شما درمیان می گذارم، پروای هیچ قدرت و قدرتمندی را هم ندارم و پشیزی هم نمی خرم.<br /> بیایید صمیمانه حرف بزنیم. مگر نمی دانید همه آن مدعیان (البته چندتنی هم بیش نیستند) مخفیانه به اشرف غنی بیعت کرده اند و تعهد سپرده اند یار و یاور و فرمانبردار اش باشند؟ اگر قبول ندارید باز هم صبرکنید و ببینید حرف های من درست اند یا نه؟ من نگران و دلواپس خودم نیستم. سرنوشت و زندگی شخصی ام برایم البته در مقایسه با سربلندی و عزت مردم ام اهمیتی ندارد.<br /> تنها چیزی که من را رنج می دهد فرصت هایی اند که به سادگی از دست می دهیم و فریب های فریبکاران اند که مارا به لب پرتگاه کشانده.باید بپذیریم که به دلیل بی لیاقتی ومعامله گری معامله گران والبته ومهم ترازهمه چیز غیاب مسعود بزرگ،بازی زا به قول مولوی باخته ایم.چیزی که میخواهم بگویم این است: شکست و باخت را نخواهیم پذیرفت و نخواهم پذیرفت باید برای پیروزشدن در بازی جدید و تخته ای که از نو چیده می شود آماده شویم. خصم را مجبور می کنیم وارد میدان شود. رو به رو و چهره به چهره باهم سخن خواهیم گفت.<br /> ما می توانیم با مبارزات شجاعانه و منصفانه مان عدالت ملی و اجتماعی رابرکرسی بنشانیم. ما می توانیم ولیاقت آن را داریم که پیروز شویم. به سخن ماندلای بزرگ، شکوه زندگی این است که بعد ازهر شکست بتوانیم سرشار از امید برخیزیم و راه مان را ادامه دهیم.<br /> سخن آخر، دولت مرکزی و عناصر مزدوری از اقوام دیگر دارند عملا درجهت ایجاد یک رژیم شوونیستی، تک قومی گام برمی دارند و دشمن را همراهی می کنند. دیگر به این باورم که حرف زدن به تنهایی کافی نیست به قول یکی از متفکران بزرگ اسلحه ی انتقاد نمی تواند جایگزین انتقاد به وسیله عمل شود. باید همه توان مان را، عملا، در جهت ایجاد تغییرات رادیکال در ساز و کار رژیم فاسد کنونی، در تمام سطوح، بسیج نماییم، باید طرحی نو بیافکنیم. باید چهارچوب حقوقی و مدرنی را که ایالات را قادر بسازد مسایل و مشکلات خود را خود رهبری کنند، فراهم نماییم. فقط در آن صورت است که دست شوونیزم، فاشیزم، بی عدالتی ملی و اجتماعی از گریبان مردم افغانستان رها می شود.اگر مدعیان درست می گویند و از قدرت و ثروت های بادآورده شان نمی ترسند آشکارا از این حرکت و اندیشه حمایت کنند و قدرت و ثروت شان را در مسیر تغییرات رادیکال هزینه نمایند. بهترین ملاک عمل است.<br /> <br /> لطیف پدرام</p>