قدرت نمایی طالبان در افغانستان درست زمانی که قرار است نیروهای خارجی دست و پایشان را برای خروج از کشور جمع کنند، پرسش ها و ابهام هایی را در افکار عمومی جهان ایجاد کرده است. پس از اعلام رسمی ' حامد کرزی' رئیس جمهوری کشورمان برای آغاز روند انتقال مسئولیت ها به نیروهای افغان از تیرماه امسال در هفت ولسوالی و ولایت، مردم شاهد افزایش حملات طالبان و همچنین نفوذ اعضای این گروه به قلب مهمترین نهادهای نظامی و امنیتی کشور هستند. روز دوشنبه هفته گذشته یک عامل انتحاری طالب توانست وارد ساختمان وزارت دفاع شود که ابهام های زیادی را درباره نحوه ورود او به داخل قلب ارتش ایجاد کرد. یک هفته پس از نفود طالبان به قلب وزارت دفاع، حدود 500عضو طالبان از یک زندان در 'قندهار' فرار کردند؛ زندانی که به علت پوشش امنیتی سنگین فرار از آن براحتی امکان پذیر نیست. اقدام طالبان به همین دو اتفاق منحصر نمی شود، همه روزه شاهد حملات و انفجارهای نیروهای طالبان در نقاط مختلف افغانستان هستیم و این درحالیست که مقام ها طی روزهای گذشته هشدار دادند دو ولسوالی در ولایت 'کنر' در شرق کشور در آستانه تصرف توسط طالبان قرار دارد. ** اظهارات متناقض آمریکا توجه به علل قدرت گیری طالبان افکارعمومی را متوجه رویکرد آمریکا نسبت به این گروه می کند به طوری که اظهارنظر مقام های آمریکایی درباره طالبان و جنگ افغانستان طی ماههای گذشته قابل تامل به نظر می رسد. ژنرال' دیوید پترائوس' بارها طی چندماه گذشته اعلام کرده است که 'نظامیان ناتو توانسته اند طالبان را شکست دهند و عقب برانند'. وزیر دفاع آمریکا نیز همصدا با فرمانده نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان بارها از پیروزی ناتو در جنگ افغانستان خبر می داد اما این دو مقام همواره همزمان با این سخنان این جمله را نیز می گفتند که ' طالبان احتمال دارد از بهار سال 90 بر حملات و تلاش های خود بیافزایند'. این اظهارات متناقض مقام های آمریکا از ابعاد مختلفی قابل بررسی است؛ ابتدا یک پرسش ساده به وجود می آید که ' اگر طالبان شکست خورده اند چطور امکان آن را دارند که بر حملات خود بیافزایند'؟ مقام های آمریکایی هیچگاه به این پرسش پاسخ ندادند اما پرسش برانگیز تر اینکه همزمان با این اظهاراتشان تاکید دارند که ' تنها استراتژی برای پایان موفقیت آمیز جنگ در افغانستان صلح و مذاکره با طالبان است'. ** 10سال ناکامی اما تلاش برای ماندن عملکرد آمریکا در افغانستان پرسش های زیادی داشته است؛ مگر نه آنکه پس از 10 سال حضور نیروهای خارجی در افغانستان و تلاش افغان ها برای به دست گیری مسئولیت های امنیتی نخستین انتظار این است که این حضور باید به نابودی یا تضعیف طالبان در یک دهه گذشته منجر شده باشد؟ چگونه است که اینک طالبان بیش از هرزمانی قدرت نمایی می کنند و به داخل نهادهای مهم افغانستان نیز راه می یابند؟ آمارهای اعلام شده از سوی ناتو و نیز سازمان ملل متحد حاکیست که اوضاع امنیتی افغانستان طی یک دهه پیش نه تنها بهبود نیافته بلکه اینک در وخیم ترین شرایط ممکن خود قرار دارد. چطور امکان دارد 150هزار سرباز خارجی همراه با 160هزار سرباز ارتش به اضافه نیروهای پلیس افغان 10 سال در کشور مشغول جنگ با طالبان باشند اما روز به روز بر قدرت طالبان افزوده شود؟ مرور سیاست های آمریکا در این شرایط قابل تامل است به طوری که طی چند ماه گذشته آمریکا و انگلیس همواره بر صلح و مذاکره با طالبان تاکید داشته اند. به دنبال این تاکید آمریکا مبنی بر صلح که قرار است با محوریت دولت افغانستان انجام شود، شورای عالی صلح افغانستان نیز تشکیل شد. به دنبال آن طی دوماه گذشته حتی یکی از اعضای طالبان به کشور انگلستان رفت و در آنجا مذاکراتی در این زمینه انجام شد اما نباید فراموش کرد که همزمان با این موضوعات، طالبان بشدت بر حملات خود افزوده اند. برخی کارشناسان معتقدند که آمریکا می خواهد با صلح، سرانجام جنگ نافرجام افغانستان را سرهم آورد و خود را پیروز میدان معرفی کند. ** قدرت نمایی برای افزایش چانه زنی ها درعلین حال برخی تحلیلگران معتقدند که طالبان طی چند ماه گذشته از آن علت بر حملات خود افزوده اند تا چانه زنی ها را افزایش دهند و درخواست هایشان را در مذاکره با آمریکا تحمیل کنند. رسانه های غربی طی یکسال گذشته بارها از حمایت مالی آمریکا و کمک تسلیحاتی انگلیس به طالبان پرده خبر دادند و مشخص شد که آمریکا درحالی که همزمان خود را مشغول جنگ با طالبان نشان می دهد، در خفا نیز به این گروه کمک می کند. انتشار این خبرها اذهان عمومی را به چندسال پیش بازگرداند که برخی منابع از نقش آمریکا در شکل گیری گروههایی مانند طالبان و القاعده در منطقه پرده برداشته بودند. ** گمانه زنی از نقش خارجی ها در حمایت از طالبان حال در این شرایط که آمریکا صلح با طالبان را دنبال می کند، برخی تحلیلگران اگرچه موضوع عوامل نفوذی بین نیروهای افغان را مطرح می کنند اما همزمان نقش دست های پشت پرده خارجی در کمک به طالبان برای نفوذ به نهادهای امنیتی یا فرار از زندان را گمانه زنی می کنند. سید'علی کاظمی' نماینده مجلس می گوید: دولت افغانستان و نیروهای خارجی مقصر هستند که اینگونه مخالفان مسلح قدرت گرفته اند. وی اظهارداشت: دولت نباید اجازه می داد نیروهای خارجی به این مرحله برسند که اقدام های خودسر را در کشور انجام دهند. برخی کارشناسان دیگر نیز می گویند بسیاری از امور در افغانستان توسط کشورهای غربی مدیریت می شود که باید این موضوع به کنترل دولت درآید. این کارشناسان به سخنان اخیر رئیس جمهور کرزی اشاره می کنند که بشدت بر قطع دخالت های خارجی ها در امور افغانستان گلایه می کرد. کرزی چندی پیش اظهارداشت: مردم افغانستان روزی برای مقابله با ترویسم به همکاری کشورهای خارجی نیاز داشتند که ضمن تشکر از حضورشان، اینک کشور به بالندگی و رشد لازم رسیده و می خواهد امور به دست افغان ها اداره شود. ** قدرت نمایی طالبان عامل بقای خارجی ها؟ 'در شرایط پیش آمده که روز به روز بر دامنه ناامنی ها در افغانستان افزوده می شود آیا این احتمال وجود دارد که نیروهای خارجی به بهانه تشدید ناامنی ها بر ادامه حضورشان در این کشور بیافزایند و براساس وعده قبلی سال 2014میلادی این کشور را ترک نکنند؟' این سوال بسیاری از افغان هاست. یادمان نرود که از چند ماه پیش وقتی تاکید مقام های دولتی برای خروج نیروهای بیگانه از کشور رسانه ای شد، مقام های آمریکایی و دیگر کشورهای اعزام کننده نیرو به افغانستان اظهار می داشتند: افغانستان هنوز توانمند نشده ما باید بمانیم و در تحقق امنیت کمک کنیم. حال معلوم نیست سرانجام مذاکره با طالبان و ادامه حضور نیروهای خارجی با رهبری آمریکا در افغانستان به کجا قرار است بیانجامد اما آنچه نباید فراموش شود، کشتار مردم بیگناه است که روز به روز بر آن افزوده می شود. براساس اعلام سازمان ملل طی سه سال گذشته 9 هزار افغان غیرنظامی کشته شده که این روند همچنان سیر صعودی دارد. برخی منابع شمار تلفات غیرنظامیان افغان از ابتدای حضور نیروهای بیگانه در کشورشان را افزون بر 20هزار تن اعلام می کنند که همین مقدار نیز مجروح همراه داشته است. ناامنی ها بسیاری از مسائل دیگر افغانستان را تحت تاثیر خود قرار داده به طوری که روند توسعه کشور را کند کرده است.