چهار کارمند واکسیناسیون در حملۀ انتحاری حوزۀ ششم امنیتی جان باختند.
حملۀ انتحاری دیروز در حوزۀ ششم امنیتی کابل تنها به یک صدا خلاصه نشد، این صدای هولناک حکایت های تلخ به جا مانده است.
چهار جوان که صبح تا به شام خانه به خانه برای نجات جان کودکان وطن شان از معیوبت میگشتند، مرگ نافرجام به زندگی شیرین و درخشش سیمای جوان شان پایان بخشید.
محمد کریم، فارمسست واکسیناسیون میگوید، “برای نان چاشت بیرون رفته بودند که یکبار صدای انفجار شنیده شد، به کارمندان ما زنگ زدیم کسی پاسخ نداد، وقتی بیرون رفتیم وضع بسیار خراب بود، زخمی ها و کشته شده های ما را به شفاخانه بردیم.”
اما خشم پس از انفجار، سکوت همیشگی عزیزانی را به همراه داشته است که بستگان شان ساعت ها بخاطر یافتن پیکرهای بی جان آنان بر در بیمارستان های کابل کوبیدند.
کاکای یکتن از افراد جان باخته میگوید، “انفجار رخ داد، ساعت 12:48 روز بود که به برادر زاده ام زنگ زدیم اما پاسخ نداد، فهمیدم که اتفاقی افتاده است و به شفاخانه رفتیم تا که جسد برادر زاده ام را ساعت 7 شب پیدا کردیم.”
داغ دیده های که در سوگ چهار عزیز شان ناله میکنند، بر بی کفایتی حکومت خیلی خشمگین اند.
عبدالعلی، یکتن از بستگان افراد جان باخته میگوید، “ما با یک چاقو نمیتوانیم دو قدم بگردیم اما انتحاری چگونه با مواد انفجاری اش در نزدیک حوزه و وزارت ها انفجار میکند، اگر دولت نمیتواند امنیت بگیرد که ما از غیرت خود استفاده کنیم.
زمین گورستان برای پیکرهای بی جان دهن باز کرده است.