بسیاری از دوستان به من توصیه می کنند که به بخش وب سایت VOA برو و بین دری و فارسی ؛ گزینۀ فارسی را بنویس تا آنها بعد از رای گیری همان فارسی را بنویسند.
من واقعا خنده ام می گیرد، چرا من باید این کار را بکنم، مگر من نیازی به تجویز نسخه های دیگران دارم که آنها زبان مرا با کدام فرم و شکل تغییر دهند؛ این کارهای طفلانۀ بی بی سی و VOA و برخی افراد بی مایه و سبک سر که فقط در یک روند مزد بگیری می خواهند جای همه چیز را تبدیل کنند، بیشتر شبیه به کار انداختن ارابه های مفلوک قوم گرایی و زبان پرستی در یک جامعه است؛ وقتی خارجی ها بیایند برای ما پروژه بسازند و ما در این لنجنزار دست و پا بزنیم و با هم فارسی و دری کنیم واقعا خجالت آور است؛ بعد مسوولان بی بی سی که نمی دانند خجالت را افقی بکشند یا عمودی می ایند چند تا از این آدم هایی را نمی دانم که از کدام دخمه پیدا می کنند و اصلا نمیفهمند فارسی یعنی چی؛ برای ما بعنوان متخصصان زبان شناسی تحمیل می کنند درحالیکه اینها فکر می کنند فارسی عبارت از گروه داعش و النصره و جنگوی است که در سرزمین های دور قرار داشته و قرار است آنها را بخورند.
باور کنید مردم کم درد و رنج دارند که اینها می آیند و این حساسیت های مضحک را بیرون می دهند؛ حالا چرا اینقدر به دری و فارسی گیر می دهند، بروید نان تان را با سوژۀ دیگری گره بزنید و حلقوم فرزندان تان را به نفقۀ منظم تری با طراوت بسازید نه اینکه روی گویش من کسی حرف بزند که در نوشتار خودش در یک جملۀ دو سطری شانزده اشتباه املایی و دستور زبانی بیداد می کند، من از همین موجودات دوپا و پر مدعا می پرسم که شما وقتی در حیطۀ تخصص تان چیزی نیست بدون جهت افکار عمومی را تحریک موضوعات قومی و زبانی نسازید. من از جمله کسانی هستم که هیچوقت نمی خواهم کسی بیاید روی زبان من تصمیم بگیرد، زبان من هویت من است، تار و پودی است که با آن شکل گرفته و ارزش من به اصالت های نهادینه شده در یک فرهنگ بومی ترواش یافته است.
من با چند چهرۀ اجیر و بدبخت و بی نام نشان که از این مسیر به دریوزگی و لجالم گسیختگی نان می خورند و صاحب مقام های فرودست اخلاقی شده اند کاری ندارم؛ اینها عاجز تر از آن است که حتی آنها را مخاطب مباحث جدی و اساسی کنم، طرف صحبتم بازیگران پشت پردۀ تمام این سوژه های خودکامه است؛ می خواهم به تیوری پردازان بین المللی بگویم که زبان را برای ایجاد بحران های جدید در منطقه و تعمیم امپریالیزم نو در کشور من آزمایش نکنند، بگذارند مردم افغانستان زندگی کنند، نفس بکشند و کمی بیشتر در این دنیا بمانند، وقتی به قومیت ها و فرهنگ های شرقی و غربی و اضلاع دیگرتان کار نداریم شما هم ما را و برخی افراد ساده لوح ما را برای تطبیق سیستم پساجهانی شدن مورد ابزار قرار ندهید.و بگذارید همه چیز سر جایش باشد و به این خیمه شب بازی های مسخره پایان بدهید.

مهدی ثاقب