بیایید کار کرد و عملکرد یازده وکیل مربوط به ولایت غزنی را به بررسی بگیریم که آیا آنها ارزش این را داشتند که به خاطر آن ها قانون انتخابات نقض و پایمال گردد!

یازده وکیل مربوط به قوم هزاره مطابق به قانون انتخابات که در سراسر کشور جاری است به پارلمان آمده بودند و آنها هیچ کاری را در مدت هشت سال و اضافه از آن در کارنامه خود به نفع هزاره ها ندارند که شوونیزم به خاطر آن ها در پی تغییر قانون انتخابات برآمده‌ اند و ولایت غزنی را تافته جدا بافته از قلم رو افغانستان می سازند.

در میان یازده وکیل از ولایت غزنی فقط تنها صدای آقای رحمانی و محترمه شاگل رضایی به خاطر امنیت و درد مردم غزنی و اینکه در غزنی چه می گذرد بلند بود و باوجود تلاش دایمی آنها صدای آنها به هیچ گوشی کار گر نیفتاده و در نتیجه وضعیت غزنی همین است که می بینیم. از متباقی وکلای غزنی کسی خبر ندارد که آنها در این دوره به چه مصروف بوده اند و یا نبوده اند، چون آنها بیشتر در پارلمان از حق سکوت استفاده می کردند و یا چیزی برای گفتن نداشتند و یا هم اینکه توانایی گفتن را نداشتند.

از این جهت بودن و نبودن آنها برای تمام اقوام کشور مساوی است ، شاید آنها صرف برای خود و منفعت خود در معامله و خرید و فروش رأی های خود در بدل پول دست داشته باشند و در میان این جنابان نباید هما سلطانی را فراموش کرد که چادر خود را زیر پای ملا عمر رهبر فقید طالبان فرش کرده بود و مدت نظر به ادعای خودش خوش و بوش کرده بود که هر انسان عاقل نه تنها به سلامتی روحی و روانی او شک می کند، بلکه اگر شک نکند خود به خود به کتگوری هما سلطانی همراه می گردد ، اینکه چگونه مردم غزنی به خانم هما سلطانی رأی داده اند که از آنها در پارلمان نمایندگی کند خودش به ذات خود یکی از عجایب روزگار است که جا دارد در کتاب رکورد گینس قید گردد.

گذشته از این موضوعات در سراسر افغانستان مناطق نا امن بوده است که در آن منطقه امکان برگزاری انتخابات نبوده است و همین اکنون هم وضعیت چنین است که در انتخابات تعداد نمایندگان از مناطق امن ولایات وارد پارلمان می شود. پس چه باعث شده است که غزنی را از سی و دو ولایت دیگر که وضعیت مشابه دارند مجزا سازند و تا جایی پیش بروند که قانون انتخابات را که‌ خود ساخته اند استفراغ نمایند، جواب واضح است، فقط و فقط ذهنیت بیمار و شوونیستی ارگ نشینان که حاضر هستند به هر قیمت که می شود تعصبات قومی را تعمیق و نهادینه سازی کنند.

من بارها نوشته کرده ام که شوونیزم یک مکتب و عقیده است که در مقابل برتری نژادی هیچ قانون را نمی پذیرند و صد ها قانون را فدای نژاد پرستی می کنند و اکنون این طرز تفکر بیمار در افغانستان حاکم است و همه قوانین باید در خدمت شوونیزم و توجیه گری اعمال شوونیزم باشد.