بدون شک در غزنی فاجعه ی بزرگ انسانی رخ داد. این در حالی بود که دولت بدنام و دروغگوی اشرف‌غنی عمدا تراژدی انسانی، تخریب اموال عمومی و جنابات وسیع طالبان در غزنی را در بایکوت خبری قرار داد اکنون هرچه موتر طرف کابل می‌رود فقط جنازه با خود می‌برد. شفاخانه ی غزنی چند روز است که جایی برای زخمی و کشته‌ شده‌ها نیست.

درد و دریغ که از اغلب نهادها، شخصیت‌ها و برخی فرهنگیان صدایی برنمی آید. پارلمان در سکوت ننگین فرو رفته (نمی‌دانم شاید تعطیل باشد)، اشرف‌غنی و عبدالله دو رییس بدنام حکومت وحدت ملی مرده اند، رهبر خردمند لب تر نکرد، جناب دانش هیچ خم به ابرو نیاورد و بسیار شخصیت‌ها و مقامات هرگز صدایشان برنیامد حتی برخی فرهنگیان و شاعران غزنی سکوت ننگین پیشه کردند و تازه بر افشاگران جنایت وسیع در غزنی خرده‌ گرفتند.

غزنی تنها است و انسانیت مرده است و دیگر وجدان‌ ها کرخت شده‌ است. این مردم غریب و بی‌ پناه غزنی هستند که باید رنج بکشند و کشته‌ شدگان خود را بی‌ صدا دفن کنند.