از همان روز اول که اشرف غنی احمدزی امرالله صالح را به حیث سرپرست وزارت داخله تعیین کرد معلوم بود که آقای اشرف غنی احمدزی از یک جانب به تحقیر طالبان جواب می دهد و از جانب دگر آمادگی برای ریاست جمهوری سال آینده می گیرد.
اکنون با استعفای امرالله صالح از مقام سرپرستی وزارت داخله چنین برمی آید که سیاست مداران افغانستان به جای ثبات سیاسی معامله سیاسی را ترجیح می دهند و هیچ سیاست مدار در افغانستان ثبات سیاسی و اخلاقی سیاسی ندارند.
از آقای صالح چنین انتظار نمیرفت که به خاطر شهرت، رقابت و منافع شخصی آینده سیاسی خود را در یک معامله مجهول قمار بزند و در بدترین شرایط در کنار مستبدترین و متعصبترین سیاست مدار قرار بگیرد، در صورت که آقای صالح معاون اول احمدزی را در انتخابات ریاست جمهوری قبول نماید حتی در صورت پیروزی به دو سرنوشت روبهرو میگردد:
اول: به سرنوشت احمد ضیا مسعود و جنرال دوستم گرفتار میگردد.
دوم: هم درس و هم سرنوشت مرتضوی می گردد.
◘ حسن علی عدالت