اشرف غنی احمدزی خودش زاده یک بحران است و بسیاری از تصمیم گیری هایش هم بحران آفرین است.

ارگ نشینان به این باور بودند که از راه خرید و تطمیع بعضی احزاب، کاندیدا های ریاست جمهوری، جامعه مدنی و شخصیت های مستقل و سیاسی می توانند لوی جرگه مشورتی صلح را در راستای منافع تبلیغاتی، انتخاباتی و دوام بقای قدرت، مهندسی و زمینه سازی می نمایند که چنین نشد و مهره های درشت که در حوادث افغانستان نقش آفرینی دارند برخلاف تصور و روند معمول در افغانستان این‌بار وارد معامله نشدند و خود را در بدل پول نفروختند و لوی جرگه مشورتی صلح را تحریم کردند و حتی اکثر آنهایی را که ضیاالحق امرخیل در داخل تالار لوی جرگه در بدل پول و تطمیع قرنطین کرده است از وضعیت چگونه گی لوی جرگه ناراض هستند و از اجندای لوی جرگه اظهار بی خبری می کنند که این موضوع باعث آن شده است که ضیاالحق امرخیل ، امرالله صالح ، سمیع حامد و مرتضوی سراسیمه شوند و کارت عضویت لوی جرگه را به افراد غیر از لوی جرگه توزیع نمایند که تعداد آنها به صد ها نفر می رسند و آنها را در مهمانخانه های امنیت دولتی جابجا کرده اند و در بدل پول و تطمیع اجندای مورد نظر ارگ نشینان را به آنها توضیح و تشریح می‌نمایند که اگر در روزهای تدویر لوی جرگه اعضای که در خیمه لوی جرگه جابجا شده اند از خط ارگ نشینان عدول نمایند بصورت عاجل افراد ریزرف را وارد لوی جرگه و کمیسیون‌های لوی جرگه کنند که صدای ارگ نشینان باشند.

همچنین ارگ نشینان تا هنوز نتوانسته اند که یک فرد مشهور را که اجندای ارگ نشینان را قبول داشته باشد برای ریاست لوی جرگه مشورتی صلح خریداری نمایند، گرچه جرگه ها و لوی جرگه ها در افغانستان نماد از یک فرهنگ عقب افتاده قومی محلی و طایفوی است که در خدمت زورآوران بوده است و نمی تواند در زمان کنونی کارآمد داشته باشد با آنهم سران قبیله حاکم در افغانستان که نمی توانند از فرهنگ قبیله سالاری عبور نمایند از وجود چنین جرگه ها در راستای منافع قومی و قبیلوی خود کار می گیرند و همواره سران قبیله را زیر نام چنین جرگه ها برای حفظ منافع قبیله جمع آوری کرده اند و این برای اولین بار است که برگزاری لویه جرگه در میان سران قبیله به تمسخر گرفته می شود و چه بسا که تضاد در میان جرگه پرستان را به نمایش می گذارد که تحریم ، طالبان ، حامد کرزی ، حنیف اتمر و ده ها شخصیت های وابسته به فرهنگ لویه جرگه شاهد مدعای این حقیقت است.

گذشته از همه شخصیت های بدنام ، معامله گر و محتاج که زیر نظر ضیا الحق امرخیل کار تدویر ، تبلیغ و سازمان دهی لوی جرگه را به عهده داشتند چنان جرگه را در نظر مردم بی ارزش نموده است که اکثریت مردم آن را به چوپان و رمه تشبیه می کنند و این امر موجب خشم ارگ نشینان شده است تا جایی که امرالله صالح به یاوه گوی روی آورده از گوسفندان امرخیل خواسته است که تحریم کنندگان را تحریم کنند، سمیع حامد گفته است که در میان گوسفندان گوسفند باشعور هم وجود دارد و مرتضوی به احزاب طعنه زده است که از مشوره گوسفندان هراس نداشته باشند و از لابلای اظهارات ارگ نشینان معلوم می شود که لوی جرگه و نتیجه لوی جرگه بیش از اینکه متوجه چگونگی برخورد ارگ نشینان با طالبان باشد متوجه طعنه زدن و کنایه گفتن به آدرس اپوزیسیون دولتی ، نیمه دولتی ، احزاب سیاسی ، کاندیدا های ریاست جمهوری ، شخصیت های مستقل سیاسی و جامعه مدنی است که این خود دلالت بر ایجاد یک بحران جدید توسط ارگ نشینان است که به اندازه یک دانه جو بالای جنگ و صلح در افغانستان تاثیر ندارد و فقط ضیاع حد اقل پنج میلیون دالر از بودجه مردم گرسنه افغانستان و فلج نمودن بیش از یک هفته زندگانی برای شهریان کابل است.