کوچی و مشکلاتی که وحدت ملی را درهم می شکند

کوچی یک پدیده زیاده خواهی در راستای شهروندی مضاعف هستند، اما هزاره ها همیشه آب را از سربند، نمی بندند، وقت سیل شد؛ دم سیل ایستاده می شود: اول استادخلیلی به جای یک لجنه علمی تدوین قانون اساسی تشکیل می داد و بعد نیرو معرفی می کرد، درباره متن قانون اساسی تصمیم دور اندیشانه گرفته می شد. آقای خلیلی مستقیم دانش و دکتر امین احمدی را معرف کردند، که هردو نه گرمی و سردی جهاد و نه زخم تبعیض دیده بودند، باد دالر و مقام هر دو را اغوا کردند، منافع مردم را فدای منافع شخصی شان کردند. در تدوین قانون اساسی نباید، جای پای شهروندی مضاعف گذاشته می شد، در قانون اساسی عملا درهای کمک به نفع کوچیان باز است، سهمیه و امتیازات شان مقدر شده است. هر رییس جمهور پشتون آن هم که قصد جلب رای را داشته باشد، با گشاده دستی صدها میلیون و میلیارد ها دالر را در اختیار کوچی ها قرار می دهد.

ولی امروز تحقیق میدانی لازم است، کوچی ها بر خلاف تمام حقوق شهروندان کشور به چه میزان زمین و امکانات پیدا کرده و اکثرا مسکن گزین دایمی در شهر ها و دهات شده اند، تنها قومی سیاهپوش به حرکت کوچی گری ادامه داده اند، با این که اکثرشان از زمین داران کلان به خاطر حاتم بخشی حکومت ها هستند و نیمی اتباع پاکستان و نیمی ابتاع افغانستان هستند.

در مجموع کوچی ها تابعیت دوگانه دارند، این هم امیتیاز در راستای شهروندی مضاعف است و از سوی دولت به بهانه اسکان به آنان هزاران جریب زمین بخشیده اند. از سوی دیگر همین قوم سیاه پوش تحت حمایت مستقیم خانوادگی اشرف غنی از پدر کلان تا غنی است، این قدرت نمای کوچی ها با حمایت غنی است، ما علی رغم در میدان نبرد، باید درس مهم به کوچی ها بدهیم در عرصه سیاسی باید تیم غنی را از کاخ صدارت بیرون بیاندازیم ، و موضوع بازنگری در قانون اساسی جدی گرفته شود، مشکل کوچی را از طریق قانون برای همیشه حل کرد.