چقدر غیراخلاقی و بی ظرفیتی است که کسی حب و بغض های خود را به آدرس فردی که بطور طبیعی، روحش از قالب تن پرکشیده است، با ادبیات سخیف و زبان کوچه بازاری حواله کند.

هر آن که زمینی شود و در جمع زندگی کند و در فراز و فرود اوضاع اثر گذار باشد، فارغ از نقد نیست. نقد بلی، ولی هتاکی هرگز! هر موضوع در جای خود، از تداخل موضوعات و داوری های شتاب آلود و غرض ورزانه باید دوری جست؛ زندگی همه انسان ها خاکستری است؛ صفحه زندگی هیچ کسی سیاه یا سفید مطلق نیست. چهل سال بجان هم پریدن، تهمت بستن، خود را منزه دانستن، پیروی از احساسات کور و غفلت از هوشدارهای عقل و خرد و....باید به ما آموخته باشد که هیچ کس و هیچ جمعی کامل نیست، نباید ابزار صحنه گردانان شد، آنچه پیموده شد راه نبود ، بیراهه بود!

آیت الله محسنی پس از یک عمر تلاش علمی و درخشش در حوزه دینی، و حضور پر رنگ در سیاست در اثر کهولت سن و بیماری دوامدار روز گذشته (دوشنبه) رحلت نمود.

ادب و نزاکت انسانی ایجاب می نماید که برای شادی روحش و مغفرت دعا نماییم؛ هم چنین عقل و زندگی جمعی حکم می کند که کارنامه او بسان کارنامه همه افراد اثر گذار مورد مطالعه ، ارزیابی و باز آموزی قرار گیرد. ناگفته نماند کسی شایسته نقدورزی است که بداند نقد چیست!

پست های غیراخلاقی، و به دور از نزاکت های انسانی خود نشان روشنی از بیماری اخلاقی، روحی و فکری و اجتماعی است.