در سراسر افغانستان و به خصوص در شهر کابل جوی خون جریان دارد، ارگ نشینان از پشت دیوار های محاصره شده سمینتی و کانکیریتی پیام های تسلیت می فرستند، این‌ها همان های اند که به تعداد 900 نفر از عاملین انتحار و انفجار را به نام فرشته های صلح، از زندان ها رها کردند ، روزانه از دوصد تا پنجصد نفر کشته می شوند و بعضی هم تکه، تکه و پارچه پارچه می شوند باز هم ارگ نشینان می گویند که به ماچه؟ وظیفه ما تسلیت گفتن است و در بدل جوی خون دولت می سازیم، جای تأسف در این است که بازاری لیلامی برای خریداری مولوی ها ، ملا ها ، شبکه سراسری زنان ، انجو ها ، احزاب لاشخور هم گرم است ، ارگی ها را بی بدیل می دانند ، کف می زنند، لاف می زنند که یک جا با ارگ دولت می سازیم ، آنچه را که ارگ در پنج سال ساخته است در پنج سال دیگر هم دنباله همان کار است ، فساد سالاری ، سکس سالاری ، تعصب سالاری و حکومت تک قومی.

آزموده را آزمودن خطاست، ارگ نشینان مشروعیت سیاسی و اخلاقی خود را از دست داده اند و توان دفاع از مردم ملکی را ندارند و تمام امکانات دولتی را فقط برای حفظ خود و خانواده های خود به کار گرفته اند، مردم را به حال خودش رها کرده اند، کاش خون مردم یخن این ها و خانواده ای این ها را بگیرند تا درد ، غم و تباهی مردم را درک کنند.

کاش یکبار نوبت مردم می رسید که برای ارگ نشینان تسلیت می گفتند.

مردم امنیت کار دارند نه انتخابات پرتقلب ، مردم هیچ نقشی در انتخابات ندارند.