یکی از خاطرات عبرت انگیز برای آنانی که از درک بالایی برخوردار است، این است که؛ در زمانی که بنده معاون علمی حضرت آیت الله محسنی (رحمه الله) بودم، مادر مکرمه ایشان از دنیا رفت. مراسم خاکسپاری انجام شد. وقتی آیت الله از مقبره مادر برگشت، مردم برای تشییع جنازه زیاد شرکت کرده بودند، به من دستور داد طلاب را بخواهم برای درس حاضر شوند و یک راست به مدرس رفت و به تدریس شروع کرد.

پس از روزی به من گفت؛ خانم گلایه کرد که مردم برای تسلیت گفتن دم دروازه خانه آمدند شما برای تدریس رفتید. گفتم تدریس وظیفه اصلی است و خوش آمد گویی به مردم وظیفه اخلاقی است ما باید وظیفه اصلی خود را انجام بدهیم.