صلح و مذاکرات صلح دوباره آغاز گردیده است و آخری هر جنگ هم صلح است ، صلح به دو طریق به میان می‌آید یکی اینکه یک طرف جنگ ، در پروسه جنگ شکست خورد و جانب غالب صلح را در جامعه تحمیل کند ، دوم اینکه دو طرف جنگ به بن بست رسیده باشند و دور نمای پیروزی در میدان جنگ وجود نداشته باشد که افغانستان فعلأ در چنین وضعیت قرار دارد ، در چنین وضعیت صلح از هردو طرف قضیه قربانی می خواهد که اشرف غنی احمدزی آماده قربانی نیست بر ادامه قدرت و انحصار قدرت تاکید دارد و هم توانایی و جایگاه پیش برد مذاکره با طالبان را ندارد چون گروپ کوچک اشرف غنی احمدزی در حالت اضمحلال و فروپاشی قرار گرفته اند ، کثرت تقلب در انتخابات و بربادی میلیون ها دالر برای خرید افراد هم نتوانسته است که کمک برای برنده شدن ایشان در نتیجه انتخابات بکند ، این گروپ کوچک حتی توانایی تشکیل یک هیأت برای رفتن به چین را ندارند و مذاکرات چین به همین دلیل به عقب افتاده است.

اگر عبدالله عبدالله در نتیجه انتخابات به قدرت برسد ایشان و تیم ایشان همواره گفته اند که آماده قربانی برای آوردن صلح هستند ، در صورت که طالبان هم آماده قربانی دادن برای صلح باشد امکان آن وجود دارد که در نتیجه تفاهم عبدالله عبدالله با گروه طالبان زمینه ایجاد یک حکومت موقت که بیطرف بین طرف ها باشد ایجاد گردد.

باید یادآور شد که افغانستان یک کشور کثیرالقومی است و افراد که پروسه صلح و مذاکره را رهبری می نمایند باید افکار فراقومی و تحمل فکتور ها و حقیقت های قومی را داشته باشند دگر وقت آن گذشته است که موجودیت اقوام را زیر اصطلاحات کلیشه ای پنهان و انکار کرد ، تا زمانی که تمام اقوام افغانستان به اندازه شعاع وجودی شان در نظر گرفته نشوند صلح حقیقی امکان پذیر نیست.