انسان چه اندازه، حقیر، عقده ای و دارای تفکر عقب افتاده و پوسیده باشد که از مردن یک انسان لذت ببرد و با اظهار خوشی، طعنه، و کنایه روح بیمار خود را تغذیه نمایند، مرحوم باقر محقق یک جوان تحصیلکرده، مدال آور سپورت و مربی سپورت بود که بیشتر به جامعه ارتباط داشت، زیر پرچم افغانستان به مصاف حریف می رفت، به نام افغانستان مدال پیروزی می گرفت و در هیچ یکی از سنگر های جنگ و جهاد وجود نداشته و در مقابل هیچ قوم و تباری حتی سخن بد نگفته، حساب کتاب مرحوم بیشتر با خودش است و نمی تواند پاسخگوی عملکرد کسی دیگری باشد.

محمد محقق هم شاید رقیب سیاسی برای تصرف قدرت داشته باشد و این یک امر طبیعی است که در هیچ کجای دنیا رقیب سیاسی به مرگ رقیب خود و یا به مرگ وابستگان رقیب خود اظهار خوشی نمی کنند و به پاس انسانیت از طعنه زدن و کنایه گفتن خودداری نموده اظهار همدردی و غم شریکی می کنند.

انعکاس مرگ محمد باقر محقق در صفحات مجازی و به خصوص کامنت های که در پای برنامه پشتوی BBC گذاشته شده است نشان می دهد که نفرت چگونه در جامعه موج می زند در حال که هزاره ها در مرگ بسیاری از وطنداران پشتون تبار و از جمله در مرگ جنرال رازق اظهار غم شریکی کردند و خیلی هم ملی فکر کردند.

همین روز گذشته جو بایدن سیاست مدار کار کشته کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا گفته بود که افغانستان هیچوقت ملت واحد نمی شود.

متاسفانه در میان عده ای از کاربران شبکه های اجتماعی هزاره ها نیز با مرگ محمد محقق که به هیچ دین و آیینی نمی تواند جوابگوی عملکرد سیاسی کسی دیگر باشد عقده گشایی کردند، طعنه زدند، کنایه گفتند، از مرگ یک جوان تغذیه روحی کردند و مانند کامنت گذاران شبکه پشتوی BBC به مرگ یک جوان نامراد دهن کجی کردند.

مرگ در ذات خود جای خوشی ندارد دیر و یا زود به سراغ هر فرد و هر خانواده می رود.

در حقیقت مردم افغانستان نه تنها ملت واحد نبوده اند و نه می شوند که حتی قوم واحد نبوده اند و نه می شوند، ورنه در دنیای سیاست رقابت برای رسیدن به قدرت و در نهایت حذف رقیب از رسیدن به قدرت است نه اینکه رقیب سیاسی را دشمنی خونی فکر کرد و تاسرحد عقده گشایی کرد که در بدل مرگ، احساس آرامش روحی کرد.

روح محمد باقر محقق شاد و یادش گرامی باد.