در روزهای کرونایی، بر کارکرد و توجه بعضی از مسئولان کشور، در مورد چگونگی برخورد با کرونا، عرضه خدمات درمانی و بهداشتی، توزیع کمک های معیشتی و .... در صفحات اجتماعی اعتراض های گسترده ای دیده می شود.

واقعیت تلخ این است که تبعیض و بی عدالتی، پیش از آن که خود را در عینیت جامعه و سیاست و رفتارهای فردی خود را نشان دهد؛ این آفت در عمق ذهن و نگرش ما جای گرفته و رسوب شده است.

ذهنیت تبعیض آلود، بطور طبیعی واقعیت خود را به درجات مختلف، و در جلوه های متفاوت، و در ساختارهای متعدد، به مانند جریان خون در رگ ها، تحمیل می کند. این یک امر جبری و اجتناب ناپذیر است. تجارب تلخ و ناگوار و پرهزینه اجتماعی و سیاسی گویای روشن آن می باشد.

بنابراین، تا زمانی که ذهن و نگرش ما آلوده به تبعیض باشد، دین، مذهب، قوم، ایدئولوژی، دموکراسی، آزادی، علم و....در عرصه های خصوصی و عمومی به مثابه ساختارها و نمادهای عینی با تبعیض و بی عدالتی همراه خواهد بود. راه چاره در این است که در یک روند پویا، به صورت انسجام یافته و باورمندانه، در دایره ذهنیت و نگرش و نیز ساختارها و نمادهای بیرونی در رفع تبعیض مبارزه شود. آنگونه که بعضی جامعه های امروزی تا اندازه ای در نیل به آن موفق شده اند.