ویروس کشنده کرونا یا نابود کننده بنیاد های اجتماعی نسل بشر ما.
مردم افغانستان نیم سال را در بحران و مشکلات ایجاد شده انتخابات ریاست جمهوری و نابسامانی های اجتماعی آن سپری کردن هنوز فارغ نشده بودن که فراگیر شدن ویروس کرونا اجتماع و زندگی خانوادگی سراسر مردم افغانستان مختل ساخت از تعطیلی مکاتب و دانشگاه ها تا تعطیلی اداره های دولتی تا راکد ماندن و شدن کاربار تجارتی این ها همه بر مشکلات اجتماعی روز به روز می افزاید.

درست است همه افراد در جهان بخصوص ار ویروس کشنده کرونا دچار مشکل شده اند ولی مردم افغانستان و دولت مردان آن در مدیریت این وضعیت ایجاد شده از بحران کرونا حاجز اند و در کنترول آن بدون برنامه بوده و هنوز هم می باشند.
این مهم تر از شیوع ویروس کشنده کرونا است که انسان هارا دچار مشکل نموده معلوم نیست بعد از کرونا چی خواهد شد.
بحران جدی که برای شهروندان تمام کشورهای جهان حتی که در آن کشور های که در مرض شیوع کرونا تا هنوز نبوده و نیستن هم سبب احساس ناامیدی شده به ویژه در میان نسل جوان کشورهای شان!

آیا بشر بعد از کرونا بشر قبل از کرونا می باشد؟
این سوال ها ذهن و فکر اکثریت قریب به اتفاق بشر در سراسر جهان به خود مشغول ساخته که چرا در قرن بیست یک بخاطر مقابله با خطرات همچون ویروس کشنده کرونا هیچ گونه راهکارهای مقابله موجود نبود؟
چرا علیه کرونا و سایر آفات و بیماری ها برنامه ریزی دولتی موجود نبوده؟
چرا ذخایر مواد غذایی و اولیه بهداشتی موجود نبوده که بزرگترین کشورهای جهان زمین گیر شدند؟
از جمله آمریکا، انگلستان، ایتالیا، فرانسه، آلمان، چین و...

نبود روشی منظم برای مقابله با خطرات همچون خطر ویروس کشنده کرونا نبود راهکار درست و حسابی برای مقابله و مبارزه علیه آن در مدرن ترین کشور های جهان بشر متوجه ساخت که جهان به یک تغییر گسترده نیاز داره زندگی مدرن و مدرنیته بودن سطح زندگی بالا نمیتواند راهکار درست برای حل مشکل بشریت باشه اگر بود باید غرب بخصوص آمریکا میتوانست در برابر ویروس کشنده کرونا دیوار محافظتی از ثروت و مدرنتی می ساخت، نه دیوار گوشتی و دادن ده ها هزار انسان قربانی شیوع ویروس کرونا نشان داد که مدرنته نمیتواند از مخاطرات علیه انسان ها بکاهد.

غافل بودن و تکیه بر سیستم های مدرن در آینده ها ممکن سبب از هم پاشی اجتماعی شود. وقتی در کشورهای مدرن و پیش رفته جهان آن چنان باشد در کشور های جهان دوم و سوم بدون شک بدتر و فاجعه بار تر می باشد. کشورهایی که افراد کم درآمد به صد ها مراتب بیشتر از حد معمول است آسیب های اینچنینی می تواند کمر آن جامعه را شکستانده تن آن را بکلی نابود کند.

وقتی در چند روز اخیر در رسانه های اجتماعی می بینم که از چهار کلیو گندم کمکی دولت تا کمک و همکاری های نمایشی فیسبوکی تا خریداری اموال و اجناس برای شفاخانه ها که یک ترموز چای به سیصد افغانی به قیمت پنج هزار یک چپرکت سه هزار افغانی به قیمت سی و دو هزار افغانی تا سمپل گیری های شوقی رییس مجلس، اینها گمانه زنی ها را که بعضی از چیز فهم ها می گویند که بحران اقتصادی اجتماعی بعد از کرونا فاجعه بار تر از ویروس کرونا خواهد بود و مشکلات ایجاد شده بعد از کرونا بزرگترین فاجعه اجتماعی سیاسی و فرهنگی را رقم می زند که کنترول آن برای دولت مردان افغانستان مشکل خواهد بود.

داکتر انیسه پشه ای فعال حقوق بشر در افغانستان