آیا این واشنگتن نبود که نظام کنونی را پایه گذاری و چهره های ناشناخته را با تعدادی از فیگورها و کرکترهای نا همسو و بی باور نسبت به فردای این کشور و حریص ثروت به اریکه قدرت رساند.

 با یک نکاه مؤجز به گذشته تاریخی مداخلات نظامی در بسا نقاط جهان، میتوان استنباط نمود که عاملان دخالت نظامی همواره عدم موفقیت شانرا در تحقق راهبرد نظامی و سیاسی، ناشی از عوامل داخلی عنوان داشته است، واشنگتن بعد از حمله مسلحانه در اکتوبر(2001) در افغانستان و استقرار بیش از صد هزار نیروی نظامی با تسلیحات مدرن در قلمرو افغانستان، اقدامات خود را مبارزه ضد تروریستی و کمک به امنیت، بازسازی و دولت سازی در کشور جنگزده مان عنوان داشته و با شعار تعمیم دموکراسی و داعیه حقوق بشری، حضور نظامی خود را توجیه مینمود.

اینک واشنگتن که درتعقیب راهبرد خود و مأموریت ضد تروریستی در خاک افغانستان سرخورده شده است، سعی بر ان دارد تا یکسره تمام مسوولیت ها را بدوش حکام افغانستان که همگام با مطالبات امریکا تا کنون قدم برداشته است، انداخته و عدم موفقیت خود را با تعویض نظام و همسویی با یک تشکیل مسلح سرکش و رادیکال که حاکمیت شان را مسبب حملات تروریستی در قلمرو امریکا عنوان داشته بود، جبران نماید.

اداره تفتیش مرکزی ایالات متحده (سیگار) در گزارش مبسوطی از فروپاشی نیروهای دفاعی افغانستان بدون کمک ایالات متحده تا سال (2024) نامبرده است و به باور این نهاد ناظر بر مساعدت های مالی واشنگتن، اداره کاخ سفید دیگر اعتماد خود را از دولت افغانستان که به فساد گسترده و عدم مبارز مؤثر علیه فساد متهم است، از دست داده است.

پرسش که ذهنیت عامه رابخود مصروف ساخته است، این خواهد بود که آیا این واشنگتن نبود که نظام کنونی را پایه گذاری و چهره های ناشناخته را با تعدادی از فیگورها و کرکترهای نا همسو و بی باور نسبت به فردای این کشور و حریص ثروت به اریکه قدرت رساند، هکذا غارت و چپاول مساعدتهای بین المللی توسط پیمان کاران و اینجوهای خارجی در تبانی با عناصر فاسد داخلی درین کشور ترویج نگردید، ایالات متحده در دو دهه حضور مسلط و تمام عیار سیاسی و نظامی خود در این کشور، هوشمندانه ناظر غارت و تعمیم فساد سازمان یافته در همه سطوح و عرصه ها بوده، در حالیکه با توجه به سلطه گسترده قادر بود تا با اتخاذ رویکرد مؤثر مانع ایجاد ثروت سالاری، کانون های قدرت مافیایی و ساختارهای کلیپتوکراسی که زمینه فروپاشی نظام را مساعد مینماید، میگردید.

مسلم است که افغانستان در برابر دیدگان غرب بیک سرزمین زرع، قاچاق و ترافیک مواد مخدر، تاراج ثروت های زیر زمینی، کانون مجرمان قاچاق انسان، قوماندان سالاری، زورگویی و تنوع جرایم مغایر اخلاق و تمامیت اموال مبدل شده و این امر موجب شده است تا میزان فقر وبی باوری مردم نسبت به آینده گستره مزید کسب و راه برای از سر گیری جنگ توسط گروه های افراطی و مداخلات خارجی بیش از پیش مساعد گردد.

لذا نشر گزارشات مبنی بر توانمندی های مخالفان مسلح، پیش داوری نسبت به فروپاشی نظام امنیتی افغانستان و بی اعتمادی نسبت حکام وابسته، بدون تردید، همان تکرار اکت های بیشرمانه تاریخی است که مجریان توسل بزور به اتکا بدان سعی میورزد تا شکست راهبردی خود را با تعویض قدرت تحت حمایت جبران نماید.

عبدالاحمد فیض