بیست و نه سال از پیروزی مجاهدین می گذرد اما کشور ما بجای آنکه طعم آزادی از اشغال روسی را بچشد، در دام اشغال آمریکایی گرفتار آمد و این اشغال همچنان ادامه دارد.

بیست و نه سال از پیروزی مجاهدین می گذرد اما کشور ما بجای آنکه طعم آزادی از اشغال روسی را بچشد، در دام اشغال آمریکایی گرفتار آمد و این اشغال همچنان ادامه دارد و آمریکایی ها در طول این سال ها همواره شعار خروج از افغانستان را سرداده اند اما هرگز خیال خروج نداشته و همچنان به غارت و چپاولگری خود ادامه می دهند.

مدعیان جهاد و جنگ سالاران مسلح کنونی که محافظان و خدم و حشم و ایل و تبارشان مخل آسایش عمومی شده است؛ روزگاری نه چندان دور مجاهدان واقعی فی سبیل الله برای برافکندن کمونیسم و برقراری یک نظام دموکراتیک اسلامی بودند.

امروز هشتم ثور 1400، بیست و نه سال آزگار از روزی که سران جهادی به پیروزی رسیدند و توانستند ارتش سرخ را به عقب برانند می گذرد اما این روز نه سفید بلکه سیاه سیاه است و از پایان جشن پیروزی در شامگاه هشت ثور بود که جنگ بر سر قدرت و خانه جنگی و برادر کشی شروع شد.

در تمامی هشت ثورهای پس از 1371 تاکنون همواره دستگاه های مرتبط حکومتی، این روز را گرامی داشته و رخصتی عمومی اعلام کرده و برخی مسوولان تاریخ مصرف گذشته و فسیل های زنده ی به اصطلاح جهاد، در سخنرانی های کسل کننده ی خود به تعریف و تمجید از مجاهدنماهای امروزی پرداخته اند.

هشتم ثور در واقع بیش از آنکه درس عبرتی باشد برای کسانیکه با غرور کاذب و نفاق و اختلافات درونی، زمینه ی مداخلات خارجی را پدید می آورند و به تاخت و تاز طالبان و داعش میدان می دهند؛ یک روز استراحت برای پلوخوری و چرت زدن حین سخنرانی و بالیدن به افتخاری است که همه می دانند لکه ی ننگ بر دامن افغانستان شده است.

هر سال در مراسم مضحک تجلیل از هشتم ثور بعنوان روز پیروزی مجاهدین، اکثر سران حکومتی و رهبران و سران احزاب و متنفذین اجتماعی همه ی امور مهم امنیتی و سیاسی را وانهاده اند و به رد و بدل کردن مکررات و توضیح واضحات می نشینند اما امسال هم سرخوردگی عمومی و هم مساله کرونا و هم سیاست های غنی سبب گردیده است تا توجهی به هفتم و هشتم ثور نشود.

کیست که نداند هشت ثور تنها یک تاریخ خاک خورده در تقویم زنگار بسته و فرسوده ی افغانستان است و بیش از آنکه لبخند بر لب مردم ملکی بیاورد نمک بر زخم هایشان (پر پر شدن جوانان شان، آواره شدن در کشورهای دیگر و نیز وانهادن خانه و کاشانه و روح زندگی در سال های قبل از 1371) می پاشد و آه از نهادشان بلند می کند.

از 8 ثور 1371 تا 8 ثور 1400، 29 سال درجا زدیم و گرد خود در دور باطل نژادپرستی و قوم گرایی و فساد و برادرکشی و تفرقه افکنی و وطن فروشی و قدرت طلبی چرخیدیم تا بازهم به همان نقطه ی کوری برسیم که فقط زمینه ی چور و چپاول خارجی ها و رهبران سیاسی جنگ و خارج آمده ها را فراهم کرد و بعد فرش قرمزی از خون مردم ملکی زیر پای طالبان و ناتو گسترانیده شد.