مصاحبه زلمی خلیلزاد را شب گذشته در تلویزیون طلوع دیدم.

خلیلزاد در این مصاحبه نکات زیادی را مطرح کرد، اما دو موضوع خیلی مهم و باریک نیز در سخنان او نهفته بود که باید برجسته شود و مخاطب بداند که اهم حرف فرستاده ویژه واشنگتن در مورد افغانستان، موضوع صلح این کشور، گروه طالبان، نظام جمهوری اسلامی افغانستان و خروج عساکر اشغالگر امریکایی به کدام سمت و سو متمایل بود و آقای فرستاده چه گفت یا چه توجیهی ارائه کرد.

اهم حرف خلیلزاد: یک) امریکا به هر حال می‌رود؛ دو) احتمال جنگ داخلی منتفی نیست؛ سه) موانع صلح در دولت افغانستان است
یکی از محورهای سخنان خلیلزاد این بود که خروج امریکا بی قید و شرط است و پیرو آن هرچه رخ بدهد، عساکر اشغالگر پس از دو دهه اشغالگری و جنایت و تعرض بر حقوق بشر و حقوق شهروندان افغانستان خواهند رفت.

او فرار قوای مسلح کشورش را توجیه کرد و نام آن را گذاشت خروج، اما با زبان حال افزود که حتا اگر جوی خون هم جاری شود، امریکایی‌ها در افغانستان نخواهند ماند و مسئولیتی به دوش نخواهند گرد.

خلیلزاد احتمال جنگ دوامدار داخلی را منتفی ندانست. او گفت که امکان دارد و خطر جنگ داخلی هست که طرف‌ها کنار نیایند کشور وارد جنگی خونین شود.

بیان موضوع جنگ داخلی از سوی خلیلزاد از آن جهت مهم است که او نماینده امریکا است؛ کشوری که دو دهه در افغانستان حضور نظامی داشت و اکنون با مسئولیت ناپذیری تمام همه دار و ندار افغانستان در معامله با یک گروه تروریست تند رو در بدل مصئونیت سربازانش تاخت زده است.

پس شک نکنید که با رفتن امریکایی‌ها آتش جنگ داخلی در کشورمان از سوی خود این اشغالگران در می‌گیرد.

بخش مهم دیگر سخنان خلیلزاد مسئله موانع صلح بود.

او ضمن این که تمام جنایات طالبان را توجیه کرد، شدت خشونت‌های این گروه را علیه مساجد و مکاتب و معابر و معابد در کشور نادیده گرفت و جنایات طالبان را به پای داعش نوشت، به این هم بسنده نکرده و مانع اصلی صلح دولت افغانستان را قلمداد کرد نه گروهی را که ماشین کشتار نیابتی پاکستان و غرب در این جغرافیای بلا کشیده است.

او کنایتاً گفت که مانع صلح کسانی هستند که حملات خونین داعش را به پای طالبان می‌نویسند که اشاره‌اش به حمدالله محب مشاور امنیت ملی کشور، امرالله صالح معاون نخست ریاست جمهوری، ارگان‌های امنیتی و دفاعی و در کل نظام جمهوری اسلامی افغانستان بود.

بنا بر این، خلیلزاد ضمن تحسین و تمجید از پابندی گروه تروریستی طالبان به توافقنامه کذایی دوحه، در لفافه و غیر مستقم دولت مشروع و قانونی افغانستان را مانع صلح خواند و گروه خونریز طالبان را پیام آوران آشتی و امنیت.

اما اکنون ملت افغانستان می‌داند که دوست و دشمن کیست و ماشین کشتار از کجا چارج می‌شود و به اصطلاح آب از کجا گل آلود و اکت و اداهای دیپلماتیک خلیلزاد را نیز در بازار گرم کسی به دو پول سیاه نمی‌خرد.