جناب رییس جمهور!
مالستان ولسوالی کوهستانی اما سرسبز در ولایت غزنی است. ولسوالی که بخشی از منبع غذایی افغانستان به حساب می‌آید و یکی از منابع زراعتی مهم کشور است. ولسوالی که مردمان صلح دوست، ترقی‌خواه و اهل دانش و دانایی را در خود جای داده است.

مالستان سرزمین هنر و فرهنگ که آوازه و شهرت موسیقی آن از روزگار دور با آهنگ‌های «آبه میرزا» و «صفدر توکلی» زبانزد محافل و مجالس هموطنان بوده و است.

موسیقی، هنر و دانایی سرگرمی اصلی زندگی مردمانی است که در این ولسوالی دور افتاده در ولایت غزنی زندگی می‌کنند.

صلح دوستی و باور به ارزش‌های انسانی در فطرت مردمان مالستان زمین است و از همین رو، آنها همواره طرفداران پایدار و با ثبات قانون‌گرایی و حامیان بدون قید و شرط جمهوریت بوده‌اند.

در بیست سال گذشته، مالستان در دو جبهه‌ای دفاع از نظام و علم اندوزی، هزینه‌های قابل توجه داشته و شماری از جوانان وطن دوست مالستان با اهدای جان‌های شیرین شان در راه ناموس وطن، به حفظ نظام و دوام و ثبات آن هِمت گماشته‌اند. جوانان مالستانی بخصوص دختران دیار «دلارام آغی» از همان روزهای نخست استقرار نظام مردم سالار، راه مکتب و دانشگاه را در پیش گرفته و با فراگیری علم و دانش، از پیشتازان این عرصه در کشور بوده و هستند.

این مردمان صلح دوست، در آخرین دور انتخابات ریاست جمهوری اشتراک نموده و دموکراسی و حاکمیت قانون حمایت کردند و از انها امید دارند که در این روزهای بد، رفیق راه مردم گردد و در برابر گروه‌های تروریستی و دهشت‌آفرین، حمایت شان نمایند.

اما،
دریغ و درد جناب رییس جمهور!
در روزگاری که مالستان در زیر چکمه‌های گروه‌های هراس افکن و خون آشام روزگار سختی را سپری می‌کند، در روزگاری که به جای نواخته شدن آهنگ دلربای موسیقی دلارام آغی و صفدر توکلی، صدای بمب و گلوله و خشونت از یک طرف و صدای زجه و ناله‌ی زنان و کودکان از سوی دیگر بلند است و به رغم مشکلات در دیگر ولایت‌ها، مالستان توجه خاص می‌طلبد و نیز از حکومتی که با آرای همین مردم شکل گرفته، خواسته می‌شود، تا صدای یاور طلبی مردم مظلوم و گرفتار مالستان را بشنوند و در این روزهای دشوار بیشتر حمایت شان کند.

حالا دختران سرزمین موسیقی، به جای اندیشیدن به مکتب در فکر فرار هستند و مکاتب دخترانه در مالستان، صدای قفل‌ها و زنجیرهای سنگین خشونت را بر دروازه‌های خویش احساس می‌کنند.

جناب رییس جمهور!
مردم مالستان و بخصوص زنان و دختران این سرزمین برای حمایت از نظام و جمهوریت به پای صندوق های رای رفته و زعیم کشورشان را انتخاب نمودند. اکنون نیز انتظار دارند تا دولت در این روزهای سخت به دادشان رسیده و آنها را از زیر ستم‌گری و خشونت‌های طالبان نجات دهد.

مالستانی‌ها که همواره حامی نیروهای دلیر امنیتی خود بوده و هستند و فرزندان مالستان نیز شامل این نیروها هستند و در همین روزهای سخت کشور، در کنار برادران خود در ولایات مختلف کشور به دفاع از وطن می‌پردازند. اکنون چشم امید مردم مالستان به این نیروها می‌باشد که به یاری پدران، مادران و خواهران خود بشتابند و نگذارند که امیدهای ترقی‌خواهی خواهران مالستانی شان، با رفتار وحشیانه و ضد بشری طالبان به ناامیدی تبدیل شود.

با احترام
مینا نادری