پاکستان هراس از این دارد که ورود کالا های هندی به بازار افغانستان واردات مواد غذایی از این کشور کاهش قابل ملاحظه می یابد که اینکار شدنی و حتمی است.

1- بندش کاروان مواد غذایی هندی برای کمک به مردم افغانستان در خاک همسایه شرقی:
برایم تعجب آور نیست که از سال های 1968 که همسایه شرقی اولین بار ترانزیت را مانند یک وسیله فشار سیاسی وارد کرد و عکس العمل شدید محمد داود صدراعظم آنوقت را در قبال داشت و روابط تیره افغانستان را با این کشور پایه گذاشت.

هندوستان کمک های بشر دوستانه خود را با موافقه همسایه شرقی برای کمک مردم افغانستان گسیل داشت، ولی این محموله بزرگ مواد غذایی به علت های در خاک این همسایه دلسوز ما گیر مانده و اجازه حرکت برایش داده نمی شود.
این در زمان صورت می گیرد که مردم افغانستان به چنین کمک های نیاز دارد.

نکته جالب:
1- هند به صدها هزار تن به مردم افغانستان کمک رسانی می کند.
2 - همسایه شرقی به صدها هزار تن به قیمت های بلند صادر می کند و بفروش می رساند؛ هند کافر است و همسایه مسلمان و هزاران کالا های مختلف و ارز و اسعار را بصورت قاچاق داخل کشورش می سازد.
به دربار خدا حیرانمT چه هندو هوشیار و چه مسلمان نمای کم هوش و حریص.

علل:
1- همسایه شرقی در این اواخر یکی از بزرگترین کشور صادر کننده به افغانستان مبدل شده أست و تمامی کالا های نازل این کشور به قیمت های بلند که خود تعیین می کنند بفروس می رسد.
این کشور هراس از این دارد که ورود کالا های هندی به بازار افغانستان واردات مواد غذایی از این کشور کاهش قابل ملاحظه می یابد که اینکار شدنی و حتمی است و تشکل قیم از دست تجار این کشور در افغانستان بیرون می رود.
افغانستان هیچگاهی در این سطح نزول نکرده بود که قیمت بازار افغانستان از جانب تجار همسایه شرقی معین شود.

2- همسایه شرقی در خالی کردن بازار های افغانستان نقش اولی دارد.
وای بر ما که نمی دانیم.

3- همسایه شرقی مانند همیشه خواست های پنهان و پیدایی دارد که تعداد آنرا می دانیم و تعداد دیگر آن در شکم استخبارات این کشور است، همسایه می خواهد همان خواست های پنهان را برای افغانستان بازگو کند.

4- برای این کشور مهم نیست که در افغانستان کی بر قدرت است، امارت، جمهوریت، دموکرات ها، اسلامیست ها، سلطنت و یا کی این کشور در هر زمان ترانزیت را مانند یک وسیله فشار سیاسی بر افغانستان وارد آورده است و ضربات کوبنده را بر پیکر اقتصاد کشور ما زده است اینکه دولت ما نمی داند حرف دیگری است.
قرار مطالعات مارکیت واچ تا هنوز به اندازه یک ملیارد دالر (یک بلیون دالر) خساره به تجار کشور از سال 1968 میلادی به اینطرف از طریق فشار ترانزیتی این کشور متوجه ما شده است، دولتمردان نمی داند!؟

چرا چنین می کند؟
1- تعداد دانشمندان آنرا مربوط به رسمیت شناسی سرحدات موجود می خوانند.
ولی؛
2- من به فکر رسیده ام که حالا این سرحد برای این کشور ایستراتژیک نیست، هدف چیزی دیگری است:
اهداف همسایه شرقی:
کنفدریشن شدن افغانستان و بدان وسیله:
- دولت دنباله رو
-دهلیز برای رسیدن به آسیای میانه
- ختم نفوذ و ساحه حیاتی هند
- و تشکیل قمر سیاسی جغرافیایی برای این کشور
ولی؛
ههههههه چه می دانم بسیاری تلاش کردند و آمدند و رفتند.
ولی نشد.

نتیجه:
1- برای همسایه شرقی تیوری فقر سازی همسایه به اوج قدرت خود باقی است و از هر وسیله و در هر زمان از آن بر علیه افغانستان استفاده می برد.
2-افغانستان در استراتژی این کشور مانند کنفیدریشن تعریف شده است، یعنی کشور مستقل وابسته به این کشور.
3- این کشور بی پرده اهداف خود را می گوید و عمل می کند.
4- از خاموشی نفرت انگیز قدرت های منطقه و جهان استفاده بالای را می برد.

نکته کلیدی:
با این کشور باید سیاست کرد و عمل سیاسی را بکار بست، چیزی را که در سی سال آنرا از دست داده ایم.
از ما نمی شود.
باید در هر واگذاری چیزی را بدست إورد.
خط های قرمز منافع ملی معین شود و روی آن هیچ معامله انجام نشود.

می دانیم ملی بودن خیلی دشوار است ولی ناممکن نیست.
امتحان کنید، اگر شما نتوانستید دیگران می آیند و آنرا انجام خواهند داد.
باور کنید می آیند نه کفن کش های قدیم بل مردان سرزده از دل درد و اندوه...

استاد مسعود