دوخواهرى که با مشکلات زیاد اقتصادى تنها زندگى مى کنند، مى گویند ، بهتر است که پول مصارف تجلیل از روز جهانى زن با زنان گدا و بى سرپرست که دنبال لقمه نانی سرگردان هستند ، کمک شود . این دو خواهر که یکتن آنها در یکى از مکاتب شهر کابل به حیث کارمند خدماتى کار مى کند و دیگرى بیکار مى باشد، در منطقه وزیرآباد شهر کابل بدون داشتن سرپرست در منزلى که از پدر شان به میراث مانده است ، زندگى مى کنند. عادله 45 ساله کارمند خدماتى مکتب ، تا حال عروسى نکرده و خواهر 50 ساله اش ( جهان آرا) حدود هفت سال قبل از سوى شوهرش طلاق داده شده و اولاد هم ندارد. عادله که یک روز قبل از روز جهانى زن ( هشتم مارچ) درمنزلش با آژانس خبرى پژواک صحبت مى کرد ، به اتاق نمناک و تاریک بودباش خود که با موکت کهنه ایرانى فرش شده بود، اشاره نموده گفت که بعد از مرگ پدرش زندگى براى آنها بسیار با مشقت شده است . به گفتۀ وی، پدرش که کارمند خدماتی در یکی از مکاتب شهر کابل بود، ده سال قبل و مادرش سه سال قبل فوت نموده است. وقتى که نظر عادله در مورد روز جهانى زن پرسیده شد، گفت: (( روز زن بر مه هیچ معنای نداره ، به خاطری که مه به فکر پیدا کردن لقمه نان برای خود و خواهرم هستم .)) وى تجلیل از روز زن را یک عمل نمایشى خوانده گفت که تجلیل از این روز، اثرى در بهبود زندگى زنان و دختران مثل وى و خواهرش را ندارد. عادله اضافه کرد : (( کسانی که از این روز تجلیل می کنند، بهتر است که همی پیسه ره بر غریبا بتن که یک چند شو و روز شان تیر شوه، ببین ما ده چی حال هستیم!)) وى که به دلیل درد در عینک هاى زانو به مشکل نشست و برخاست کرده مى توانست ، گفت ، ده سال قبل که پدرش فوت نمود، به دلیل این که مادرش تنها میشد؛ تصمیم گرفت که با کسی عروسی نکند. به گفتۀ او، هنوز غم پدرش از دل آنان دور نشده بود که خواهرش به دلیل نیاوردن فرزند از سوی شوهرش طلاق و به خانۀ آنها آمد. عادله مى گوید که براى رفع ضرورت هاى روزمرۀ وى و خواهرش تنها چهار هزار افغانى معاش وى مى باشد که به مشکل کفایت مى کند. جهان آرا نیز از مشکلات زندگى شکایت نموده؛ گفت : (( اگر یک برادر هم می د اشتیم باز ایقدر غم ما زیاد نمی بود، یک بوجی ذغال خو بر ما مى آورد و یگان کار ماره خو می کد!)) به گفتۀ وى ، تلاش نموده تا براى خود کار پیدا کند ؛اما موفق نشده است و مشکلات این دو خواهر به حدى زیاد است که حتى در زمستان از طرف روز صندلی خود را گرم کرده نمى توانستند. جهان آرا گفت: (( دگه به خدا ازی زندگی بخور و نمیر بیخی خسته شدم... ازی زندگی کده مرگ بهتر است !)) وى نیز گفت که روز جهانى زن و تجلیل از آن هیچ دردى زنان محتاج را رفع کرده نمى تواند و باید پولى که در همچو مراسم مصرف مى شود با زنان بى سرپرست کمک شود. این درحالى است که از روز جهانى زن در ادارات مختلف دولتى تجلیل مى شود و در این روز، براى کارکنان زن در ادارات تحایف داده مى شود. درسال1910 میلادى خانم آلمانى ومنشى سازمان بین المللى زنان به نام کلارازتکین (Clara Eissner ) در کنگره بین المللى زنان در کنفرانس کوپنهاگن دنمارک ، روز هشتم ماه مارچ را به عنوان روز جهانى زن ،پیشنهاد کرد و از سال 1911 میلادى رسماً از این روز به عنوان ( روز جهانى زن ) همه سال تجلیل به عمل مى آید.