دولت طالبان تصمیم گرفت که با قطع برنامه های تلویزیونی خارجی، بستری ایمن و مصون را در داخل کشور به وجود آورد تا مردم بدون آنکه ناخواسته در معرض تهاجم فرهنگی بیگانه قرار بگیرند و یا در نتیجه تبلیغات مسموم و منفی رسانه های خارجی، اغوا شوند، اخبار، اطلاعات، آموزش و سرگرمی مورد نیاز خویش را از طریق رسانه های داخلی به دست آورده و تامین کنند.

به دنبال ممنوعیت پخش برنامه ‌های تلویزیونی خارجی از رسانه ‌های محلی کشور توسط طالبان، یک کانال تلویزیونی ماهواره ‌ای برای افغانستان با حمایت دولت امریکا ایجاد شده است.

این کانال از این پس به هر دو زبان دری و پشتو برنامه پخش خواهد کرد و برنامه ‌هایش را از طریق ماهواره در اختیار مردم افغانستان قرار می ‌دهد.

این در حالی ا‌ست که طالبان نشرات تمام شبکه‌ های خارجی را در افغانستان ممنوع کرده‌ اند.

تصمیم طالبان، واکنش گسترده رسانه های غربی را برانگیخته است؛ زیرا آنها دیگر نمی توانند به طور مستقیم و بدون نیاز به کانال های ماهواره ای، محتوای ضد ارزشی خود را به مردم مسلمان افغانستان عرضه کنند و یا به تبلیغات منفی، مخرب و یکجانبه علیه حکومت بپردازند.

برنامه های تلویزیونی خارجی در حالی از رسانه های داخلی پخش و نشر می شد که این شبکه ها هیچگونه تعهد و التزامی به قوانین ملی افغانستان در حوزه رسانه نداشتند، به ارزش ها و مقدسات دینی مردم احترام نمی گذاشتند و به طور یکجانبه اقدام به پیشبرد پروژه های ویرانگر فرهنگی و تهاجم فرهنگ بیگانه می کردند.

دولت طالبان اما تصمیم گرفت که با قطع برنامه های تلویزیونی خارجی، بستری ایمن و مصون را در داخل کشور به وجود آورد تا مردم بدون آنکه ناخواسته در معرض تهاجم فرهنگی بیگانه قرار بگیرند و یا در نتیجه تبلیغات مسموم و منفی رسانه های خارجی، اغوا شوند، اخبار، اطلاعات، آموزش و سرگرمی مورد نیاز خویش را از طریق رسانه های داخلی به دست آورده و تامین کنند.

در سایر کشورها نیز این قوانین ملی است که تعیین می کند چه نوع محتوایی از چه طریقی برای مردم ارائه شود و کدام رسانه ها و شبکه ها به چه دلایلی نباید به نشرات خود ادامه دهند. این ربطی به آزادی بیان ندارد؛ بلکه آزادی بیان هم بر اساس منافع ملی، اولویت های مربوط به نظام ارزشی، باورهای ایدئولوژیک و مذهبی، حاکمیت و امنیت ملی و خواست و نیاز جوامع تعیین و تعریف می شود.

از سوی دیگر، در افغانستان در پی پیروزی طالبان و خروج نیروهای اشغالگر غربی، اکنون مرحله دوم مبارزه یعنی جنگ نرم رسانه ای آغاز شده است؛ بنابراین، دولت مستقر، حق دارد برای ایجاد امنیت روانی، صیانت از ارزش های دینی و باورهای مقدس مردم مسلمان کشور و نیز پاسداری از امنیت ملی و حاکمیت سیاسی کشور، جلو سمپاشی های اغواگرانه رسانه های بیگانه را بگیرد و مسیرهای امن و مصون و مطمئن دسترسی به اطلاعات را به مردم نشان دهد.

با اینهمه، امریکا تنها چند روز پس از تصمیم طالبان به قطع نشرات رسانه های تلویزیونی غربی از رسانه های محلی کشور، اقدام به ایجاد یک کانال تلویزیونی ماهواره ای کرد. این اقدام اما هرگز برای دفاع از آزادی بیان و یا کمک به مردم افغانستان برای دسترسی به منابع موثق خبر و اطلاعات خبری صورت نگرفته؛ بلکه نشان دهنده آن است که جنگ نرم رسانه ای برای امریکا تا چه اندازه اهمیت دارد و چه اهداف بزرگ و راهبردی در پشت این پروژه مخوف، پنهان است.

سرعت اقدام امریکا در واکنش به تصمیم طالبان، بر اهمیت مضاعف کارکرد جنگ رسانه ای غرب علیه دولت و مردم افغانستان تاکید می کند و بازتاب دهنده این واقعیت مسلم است که با شکست در جبهه نظامی و پایان اشغال مستقیم خاک کشور توسط نیروهای متجاوز بیگانه، اکنون جنگ نرم، تهاجم فرهنگی، سمپاشی رسانه ای و تبلیغات ویرانگر در دستور کار قدرت های غربی قرار گرفته تا از این طریق، مردم کشور را در برابر حکومت قرار دهند و با ایجاد ناامنی و بی ثباتی روانی در جامعه، زمینه آشوب و بحران و هرج و مرج واقعی را فراهم سازند.

بر این اساس، دولت اسلامی طالبان باید با سیاست گذاری های دقیق، هوشمندانه و مبتنی بر درک درست واقعیت های جاری، مانع از تحقق اهداف رسانه های بیگانه شود. یکی از این راه ها تعامل سازنده و مبتنی بر مشارکت متقابل با رسانه های اسلامی و ارزش گرای داخلی است؛ رسانه هایی که فرهنگ و ارزش های فرهنگی و ایدئولوژیک بیگانگان را برنمی تابند، همواره پاسبان و پشتیبان ارزش ها و سنت های دینی و مذهبی و اجتماعی مردم کشور بوده و اصول اساسی دولت جدید در حوزه حقوق و تکالیف رسانه ها در چارچوب اصول و احکام دین مقدس اسلام را مورد تایید و حمایت قرار می دهند.