تشدید فشار آمریکا به نمایندگان پارلمان برای تصویب پیمان استراتژیک

با پایان یافتن اجلاس سران ناتو در شیکاگو ؛ آمریکا برای تصویب پیمان استراتژیک با افغانستان ، فشارهای متعدد درونی و بیرونی را بر روی نمایندگان و مقامات کشور افزایش داده است. آمریکایی ها از یک طرف تلاش می نماید تا با تطمیع و وعده های مختلف مالی ، اقتصادی و پست های سیاسی در حاکمیت به برخی از نمایندگان متمایل به جریان غرب در پارلمان افغانستان ، آنها را در جهت جمع آوری آرای سایر نمایندگان برای تصویب این پیمان ؛ ترغیب و سازماندهی نمایند. از طرف دیگر تلاش می کند تا با تهدید ، ارعاب و تخریب شخصیت نمایندگان ارزش گرا و مستقل پارلمان افغانستان ؛ اجماع و اجتماع نظر آنها را متزلزل کرده و آنها را از دادن رأی منفی به پیمان استراتژیک باز دارد. پارلمان به عنوان نهادی مردمی و مستقل ؛ هم اکنون در شرایط بسیار حساس و آزمونی بسیار دشوار دینی و ملی در انظار عمومی آن کشور و مسلمانان جهان قرار گرفته است.در همین شرایط و سیل انواع هجمه ها علیه نمایندگان ارزش گرا و مستقل ؛ پاسخ پارلمان افغانستان به انتظارات اسلامی مردم مسلمان کشور به پیمان استراتژیک ، چه خواهد بود : آری ؟!!! یا نه؟ پاسخ مثبت نمایندگان به این پیمان ممکن است سبب تقویت و اثبات ظن و گمان های مردم در مورد نفوذ و دست های پشت پرده آمریکا در پارلمان کشور شود و چهره مستقل کنونی پارلمان را در منظر مردم افغانستان مخدوش کرده و به آن را به مجلسی فرمایشی ، وابسته و دست نشانده بیگانگان متصور سازد. اما ، پاسخ واقعی و حقیقی قریب به 25 میلیون جمعیت افغانستان به این پیمان که بیش از 270 نماینده از آن صیانت و حراست می کنند ؛ چیست؟ آیا نمایندگان پارلمان افغانستان تاکنون به برآیندی کارشناسی شده در مورد دیدگاه ها ، نظرات و واکنش های عمومی مردم افغانستان و حوزه انتخابیه خود در مورد پیمان استراتژیک با آمریکا شده اند؟ آیا از سوی نمایندگان پارلمان در مورد تهدیداتی که شاخصه های مقاومت و هویت دینی ، ملی و عزّت مردم افغانستان را در صورت انعقاد چنین پیمان هایی به مخاطره انداخته و آن را به فرهنگ جدیدی از تسلیم شدن در برابر خواسته های استعمار و فرو افتادن در بردگی قدرت های ظلم و جور ؛ تحقیق و پژوهش میدانی انجام شده است؟ آیا نمایندگان پارلمان در مورد پیامدهای ناشی از انعقاد این پیمان با آمریکا و تأثیراتی که در مناسبات آینده افغانستان با سایر قدرت های موجود و نوظهور جدید خواهد گذاشت ، بررسی های لازم و کافی انجام شده است؟ آمریکایی ها در صدد هستند تا فرصت های کارشناسی و تحقیقی را برای انجام یک برآورد درست و حساب شده از سود و زیان انعقاد این پیمان از نمایندگان پارلمان افغانستان بگیرند و با پیشانی قرار دادن وضعیت موجود کشمکش ها و بحران داخلی ؛ ابهام آفرینی ها کرده و از رخنه ها و رخدادهای ایجاد شده سیاسی و قومی موجود ؛ به سرعت استفاده نموده و تأیید پارلمان را برای این پیمان اخذ نمایند. آمریکایی ها با شناختی که از روحیه ارزشی و بیگانه ستیزی مردم مسلمان افغانستان و همچنین مخالفت های پیدا و پنهانی که از مردم نسبت به عملکرد منفی خود پیدا کرده اند ؛ در تلاشند تا نمایندگان مردمی ، مستقل و ارزش گرای پارلمان را با ایجاد فضاسازی های مسموم بایکوت نمایند و با برخورداری از عوامل نفوذی و پیاده یشان ؛ مسیر را برای اخذ تأیید و حتی با کمترین نصاب آرای نمایندگان پارلمان ، هموار نمایند. آمریکایی ها عملیات روانی خود را بر روی نمایندگان ارزشگرا و مستقل پارلمان و با استفاده از انواع ابزارهای گسترده رسانه ای و بکارگیری کارشناسان خبره روانشناسی و سیاسی متمرکز کرده اند تا اجماع آرای مخالفین پیمان استراتژیک در پارلمان را با تهدید ، ترس و تردید ؛ بشکنند. ایجاد ترس و نگرانی نسبت به آینده افغانستان و نیاز حکومت به یک متحد قوی و بزرگی مانند آمریکا برای ممانعت از مسلط شدن مخالفین مسلح بر حاکمیت آن کشور ؛ از حربه هایی جنگ روانی است که همواره در این گونه مواقع حساس و به منظور انحراف و فریب افکار تصمیم گیران علیه مقامات و نمایندگان افغانستان توسط آمریکایی ها مورد استفاده قرار می گیرد. این روزها از طریق اغلب رسانه های داخلی و خارجی وابسته ؛ موضوع پیامدهای منفی خروج نظامیان آمریکایی و ناتو تا 2014 میلادی با هدایت کارشناسان پشت پرده غربی در افغانستان و به صورت گسترده فرافکنی می شود تا از فرایند آن ؛ اذهان تأثیرگذاران و تصمیم گیران کشور را نسبت به آینده مشوش ، متزلزل ، مضطرب و مردد ساخته و به وجود نظامیان خارجی احساس نیاز کنند. آمریکایی ها با استفاده از این حربه ، از یک طرف مانع و مخلّ حرکت ما را در مسیر پیمودن راهکارهای مدیریت و حل بحران زدایی بومی به شیوه سنتی "افغان ـ افغان" می شوند و از طرف دیگر با دامن زدن به سطوح اختلافات ؛ جایگاهی را برای حضور خود در یک و یا هر دو طرف دعوا فراهم ساخته و سپس مانند وضعیت کنونی ؛ آنها را به هم پیمانی و مذاکره با خود فرا می خوانند. ورود افغان ها در نقشه های از پیش طراحی شده ای مانند "پیمان استراتژیک با آمریکا" و یا "مذاکرات صلح امریکایی" که در هر دو طرف آن آمریکایی ها نقش اصلی و محوری را با سیاست "چماق و هویچ"بر عهده دارند ؛ به منزله ی طعمه و یا سکو شدن برای اهداف استکباری و زیادی خواهانه آمریکا در منطقه پیرامونی است که با هر پیشآمدی ، افغانستان نیز خواسته و ناخواسته در دام آن گرفتار و مجبور به پیروی کورکورانه خواهد شد. در این برهه حساس ، مقاومت هوشمندانه نمایندگان ارزشگرا و مستقل پارلمان افغانستان در برابر فشار روانی موجود ، بی توجهی نسبت به فرافکنی ها ، تبلیغات مسموم و تحلیل های هدایت شده از سوی آمریکایی ها و همچنین با پرهیز از هرگونه تعجیل غیر ضروری ؛ باید فرصت کافی را به منظور مداقّه و غور لازم ، تأمل و تعمق کارشناسانه حقوقی و سیاسی ، مشورت با علماء ، بزرگان ، نخبگان و نظرخواهی از مردم را پیرامون محتوی سند پیمان استراتژیک فراهم کرده و پس از سنجش با اصول اعتقادی و ارزش های اسلامی ؛ در مورد آن تصمیم گیری نمایند.