باز هم مسمویت در لیسه اناث شهر تالقان

در انتهای همین خبر به نقدی به نوشته داکتر جلیله سلیمی توجه فرمایید: بیش از50 دانش آموز لیسۀ اناث بشیرآباد شهر تالقان ولایت تخار، صبح امروز مسموم گردید. حبیب الله رستاقى رییس شفاخانۀ ولایتى تخار، گفت که براى این تعداد شاگردان، خدمات صحى عرضه گردیده و حالا وضعیت صحى آنان بهترشده است. اما وى تایید نکرد که شاگردان مذکور،مسموم شده باشند؛زیرا درشاگردان یادشده،یک نوع حالت اضطراب و سرگیجى دیده مى شد. عبدالوهاب ظفرى رییس معارف ولایت تالقان، ضمن تایید مسمومیت شاگردان این لیسه گفت که تاکنون علت مسمومیت شاگردان دراین ولایت آشکار نشده است. شاگردان یادشده، ازصنوف 7 الى 12 بودند. وى درحالیکه علت مسمومیت شاگردان را نمیدانست افزود: چندین بار است که درلیسه هاى این ولایت، همچو یک حادثه اتفاق مى افتد. نیلوفر یکى از متعلمین لیسه بشیرآباد که درشفاخانۀ ولایتى تخار تحت تداوى قرار داشت، گفت: "در صنف نشسته بودیم که یک بوى تیز به بینى مارسید و سرم گیچ شد؛ وقتى که دیدم دیگه همصنفى هایم نیز مثل مه سرگیج شده بودند، دیگه نفامیدم؛ وقتى که به هوش آمدم، دیدم که درشفاخانه استم." این درحالى است که به تاریخ 9 جوزا، بیش از 160 متعلم در لیسه اناثیۀ آهندره شهر تالقان، مسموم شده بودند. به اساس معلومات عبدالصبور غفرانى یکى از مسوولین دفتر مطبوعاتى وزارت معارف، گفت که یک ساعت قبل، براى آنها معلومات رسید که 20 تن از متعلمین لیسۀ بیشیرآباد ولایت تخار، درشهر تالقان مسموم شده اند. وى افزود که سمپل خون مسمومین، سمپل آب، غذا و حتى هوا و خاک مکاتبى که شاگردان درآنجا مسموم شده بودند، از سوى وزارت صحت عامۀ افغانستان و آیساف گرفته شده؛ اما تاحالا نتیجه به دست نیامده است. به اساس معلومات منبع، درسه ماه اول سال بیش از 1100 شاگرد درولایات خوست، تخار، بلخ و بامیان دچارمسمومیت خفیف شده اند . ============================== * دختران تخار در دام بازی های سیاسی ! در شرایطی که جامعه جهانی شعار حمایت از حقوق زنان را در افغانستان سر میدهد و وضیعت زنان در کشور در سرخط تمام برنامه های حقوق بشر و گزارش رسانه های مهم جهان قرار دارد برعکس وضیعت زنان افغانستان روز بروز بدتر و وخیم تر می شود. در طول چندین دهه گذشته بیشتر دختران و زنان افغانستان برای مقاصد سیاسی مورد سوء استفاده های مختلف قرار گرفته اند و وسیله خوبی برای کمپاین های تبلیغاتی نهاد های مختلف شده اند. این در حالی است که زنان و دختران افغانستان در امن ترین مناطق افغانستان مورد بزرگترین خشونت ها قرار میگیرند. بیشترین دختران افغانستان به نسبت شرایط گوناگون از دام تحصیل محروم اند و یا تلاش میشود تا شرایط را طوری عیار نمایند که روند آموزش دختران را مختل سازند و یا آنها را از ادامه تحصیل باز دارند. نمونه آن مسموم ساختن مکرر دختران دانش آموز در تخار است که تا هنوز هیچ گروهی مسوولیت آن را به دوش نگرفته است. سم پاشی به دختران دانش آموز در تخار میتواند یک بازی سیاسی باشد که طبق معمول بدختانه باز هم زنان و دختران افغانستان را بازیگران آن ساخته اند. این بازی میتواند برای چندین هدف به نمایش گذاشته شده باشد که بیشتر به هدف جلوه دادن نا امنی در مناطق شمال و یا هم به هدف بر انگیختن خشم و تنفرمردم و باز داشتن دختران شمال از ادامه تحصیل باشد، حسادت ها از ترقی و باسواد شدن اکثریت زنان در این مناطق هم میتواند کسانی را که از ترقی و بهتر شدن وضیعت زنان در افغانستان رنج میبرند و این انکشاف برایشان خوشایند نیست. یکی از دلایل دامن زدن به این وقایع باشد. به باور من این تحریکات میتواند منابع مختلف داشته باشد که بعضا این منابع از داخل افغانستان و گاهگاهی هم از خارج از افغانستان منشاء میگیرد. ولی با وجود این همه بازی های سیاسی پیچیده تعجب آور تر و تاسف آور تر از همه این است که چرا با وجود تکرار این همه حوادث همگون در گذشته و حال در چندین ولایات شمال هنوز وزارت معارف و نهادهای دولتی و امنیتی تا حال نتوانسته اند دلایل سم پاشی به دختران را مشخص کنند. فقط با شعار دادن اینکه که کار دشمنان افغانستان است نمیشود از مسوولیت های خود شانه خالی کرد. به نظر من مسوولیت نهاد های مسوول این نیست که فقط شعار بدهند. مسوولیت آنها این است که باید هر طوری که میشود از تکرار چنین حوادث جلوگیری کنند. اگرچه این حرفهای من باید توسط اکثریت زنان که امروز در پارلمان و دیگر نهاد های بلندرتبه دولتی به نام نمایندگان زنان گماشته شده اند گفته شود ولی من مطمئن هستم که اکثریت این زنان در تصامیم خود خود کفا و مستقل نیستند و یا هم جرات و درایت تصمیم گیری و بیان نظریات خود را ندارند. در اکثر موارد توسط مردان که آنها را به این پست ها میانجیگیری کرده اند اداره میشوند و مجبور اند بیشتر مطابق اندیشه ها و مفکوره های آنها عمل کنند. موجودیت نهاد های نام نهاد و سمبولیک به نام دفاع از حقوق زنان که بیشتر به هدف پول اندوختن کار میکنند تا حال نتوانسته است ضرورت از ضروریات اندک دختران و زنان رنجدیده افغانستان را مرفوع ساخته و یا زخمی از زخم های زنان را مرحم بگذارند. تاسف اور تر از همه این است که وقتی از وضیعت زنان در افغانستان صحبت میشود جهان وضیعت حال زنان افغانستان را فقط با یک دهه قبل مقایسه میکنند و شرایط و اشتراک اندک زنان افغانستان را در فعالیت های اجتماعی یک پدیده تازه و دست آورد بی نظیر تلقی میکند و فراموش میکند که قبل از جنگ های داخلی و تحولات چندین دهه قبل زنان افغانستان از وضیعت به صد ها مرتبه بهتر از حال را داشتند. زنان هوشیار تر ، آگاه تر ، با جرات تر و باسوادتر از حال بودند. انتخاب چند تن محدود از زنان محافظه کار و غیر آگاه به واسطه اشخاص با نفوذ ، رهبران گروه ها و احزاب مختلف در نهاد های دولتی و پارلمان افغانستان برای به نمایش گذاشتن دموکراسی ظاهر فریب و برای بر آورده شدن مقاصد سیاسی افراد و اشخاص و گروه ها هیچگاه نمیتواند وضیعت زنان را در افغانستان بهتر جلوه بدهد. خاموش بودن زنان که در نهاد های مختلف به نام دفاع از حقوق زنان کار میکنند در وقایع نظیر این گویای همه واقیعت ها است. اگر سم پاشی به دختران دانش آموز اینگونه ادامه پیدا کند واگر وقایع نظیر اینگونه وقایع جلوگیری نشود بیم آن میرود که حوادث بدتر از این هم رخ بدهد و این پارازیت به ولایات همجوار تخار هم سرایت کند. آنگاه ممکن است خانواده ها دیگر جرات نداشته باشند تا به دختران خود اجازه بدهند تا به مکتب بروند. این میتواند بزرگترین فاجعه برای زنان و دختران افغانستان باشد و بزرگترین دلیل نا امنی و وخیم بودن اوضاع در شمال را به نمایش بگذارد. داکتر جلیله سلیمی