برنامه از قبل تعیین شده توسط عوامل غربی بر علیه برگزاری بزرگداشت رحلت امام خمینی(ره)

این تظاهرات از سوی برخی عوامل غربی طرح ریزی و ساماندهی شده بود. چرا که محبوبیت امام خمینی (ره) در بین مردم شیعه و سنی افغانستان یک محبت خودجوش و علاقه فردی است روز یکشنبه چهاردهم جوزا برابر است با بیست و سومین سالگرد رحلت امام خمینی (ره) رهبر انقلاب اسلامی ایران. که با تلاش برخی از فعالان سیاسی و اجتماعی همایشی به منظور بزرگداشت این روز در کابل برگزار شد. به عقیده بسیاری از مردم ما بخصوص سران جهادی ، امام خمینی محدود به ایران نیست بلکه متعلق به "جهان اسلام و تمام آزادیخواهان جهان است" و از نظر زمانی نیز او گرچه در زمان محدود و معینی زیسته است، اما "تفکر او منحصر به زمان خاص و مکان خاصی نیست." امام خمینی (ره) برای شوروی‏ها خاطر نشان ساخته بود که به افغانستان حمله نکنند، زیرا پشیمان و سرافکنده خواهند شد. تمامی تلاش‏های امام خمینی (ره) به هدف انسجام و بیداری مسلمانان در برابر قدرت‏های جهان‏خوار مانند آمریکا و شوروی وقت صورت می‏گرفت و خود در این راستا نقش محوری داشت. به باور بسیاری از آگاهان جهادی و علمی افغانستان، اگر در زمان حیات امام خمینی (ره)، انقلاب اسلامی افغانستان به پیروزی می‏رسید، بی‏ تردید ما شاهد تلخی‏ های پس از جهاد نبودیم. مطمئنا با وجود احترامی که امام در میان مسلمانان و آزادی خواهان جهان کسب کرده بود و جایگاه ویژه‏ ای که در میان مجاهدان افغانستان داشت، مداخله‏ گران و تخریب‏گران اجازه تخریب کردن جهاد را نمی‏ یافتند. اما متاسفانه با وجود این جایگاه خاص امام خمینی (ره)، شاهد تظاهراتی در کابل بودیم که به مخالفت با همایش بزرگداشت مقام این رهبر آزادیخواه برگزار گردیده بود. در این مظاهره تعداد اندکی (به اصطلاح دانشجو) ، با سر دادن شعار هایی چون "جیره خوران خیانت بس است" و "اینجا کابل است نه تهران و نه قم" ، از حکومت و نهاد های مربوط خواستند تا از اجرای اینگونه مراسم که به گفته آنان به ظاهر جنبه مذهبی و در عقبش اهداف سیاسی نهفته است، جلوگیری نمایند. با نگاهی بسیاری سطحی به این مظاهره میشد فهمید، که این تظاهرات از سوی برخی عوامل غربی طرح ریزی و ساماندهی شده است. چرا که محبوبیت امام خمینی (ره) در بین مردم شیعه و سنی افغانستان یک محبت خودجوش و علاقه فردی است. این دانشجویان به یاد ندارند که در دوران جهاد در اکثر تنظیم های جهادی و حتی در سنگرهای شهدای مظلوم افغانستان، عکس امام وجود داشت. براساس قانون اساسی افغانستان هر شهروند کشور، حق برگزاری اجتماعات و گردهمایی های مسالمت آمیز را دارد و تجلیل از مقام امام خمینی (ره) یک حرکت سیاسی- مدنی مسالمت آمیز است که البته غربیها با آن مخالفند. زیرا بیان دیدگاه ها و سیاستهای مرحوم امام، بر خلاف مقاصد شوم و اهداف استعمار طلبانه کاخ سفید است. در این مطلب اصلا سخن از نظام جمهوری اسلامی ایران نیست. چرا که بسیاری از مهاجران افغانستانی حاضر در ایران، شاید خاطره خوشی از سی سال مهمان نوازی برخی در ایران نداشته باشند که این موضوع مربوط به سلیقه ای بودن رفتار بعضی مسئولان ایرانی است و ربطی به اندیشه های امام ندارد. متاسفانه آمریکا یکایک اعمال و رفتاری که انجام می دهد، با برنامه ریزی و اهداف از قبل تعیین شده است. یعنی غربیها می دانند که این رفتارشان برای چه و با چه هدفی صورت می پذیرد. اما در ایران تنها پنجاه فیصد برنامه ها از قبل تعیین شده است و مابقی آن به صورت سلیقه و آنی صورت می گیرد. این یک مساله اجتماعی است که در هر جامعه ای هست و منحصر به ایران هم نیست. انصاف مطلب این است که نباید بد رفتاری بعضی از افراد پولیس و یا مامور مرزی و یا اداره امور مهاجرین وزارت داخله ایران را به پای امام خمینی (ره) نوشت و شخص او را مقصر دانست. تمامی مهاجرین ساکن در ایران به یاد دارند که امام فرمود: اسلام مرز ندارد و انصاف مطلب این بود که تا زمان حیات امام هیچ فرقی بین شهروندان ایرانی و مهاجران افغانستانی وجود نداشت. اما بعد از وفات ایشان در بسیاری موارد مرزهایی به وجود آمد که این مرزها سبب شد تا مهاجرین نتوانند با وجود سی سال زندگی در ایران، وارد این جامعه شوند. اما باید گفت همین مهاجرین ناراضی، حالا با کوله باری از اندوخته هایی که با تلاشهای شخصی در ایران یاد گرفته اند، به صورت فعال وارد فعالیت فرهنگی، هنری و سیاسی در افغانستان شده اند. هرچند اکثر آنها خاطرات تلخی از ایران و رفتار برخی از ماموران این کشور دارند و همین نیروها که می توانستند سفیر فرهنگی ایران در آینده سیاسی و فرهنگی افغانستان باشند، حالا به نیروی جدی بازدارنده فعالیت های فرهنگی ایران تبدیل شده اند. این ناشی از ضعف مدیریتی مسئولان ایرانی است نه نقص و ایراد در آرمان های امام راحل. امام خمینی (ره) مانند جد خویش انقلابی به پا کرد و ریشه های طاغوت سه هزار ساله را سوزاند و شعله های همان آزادی خواهی ها بود که طی این دو سال دیکتاتورانی مثل قذافی، بن علی و مبارک را از کرسی پادشاهی به زیر کشاند. حال آیا انصاف است بخاطر برخی رفتارهای نسنجیده ، اولا تمام زحمات سی ساله این کشور را زیر سوال برده و ثانیا از تشریح و بیان اندیشه های آزاد مردی که در مقابل استکبار آمریکا و شوروی ایستادگی کرد، جلوگیری نماییم؟! مثل روز روشن است که غربیها و در راس آنها آمریکاییها نمیخواهند و نمی گذارند که اندیشه های افرادی همچون امام خمینی، سید جمال الدین، گاندی و دیگر آزادمردان جهان تشریح و تبیین شود. زیرا مردم ما خواهند فهمید که استعمار پیر انگلیس و آمریکا، افغانستان را مستعمره خویش می خواهند نه یک ملت ستمدیده مستحق کمک. به هر حال امیدواریم دانشجویان ما به عنوان قشر تحصیل کرده جامعه، با چند شعار مزدوران غربی، تصمیمات احساسی نگیرند و عنان خود را به دست خود فروختگان آمریکایی ندهند. بلکه با کمی تعمق و تفکر بیشتر، واقعیاتی را بپذیرند که به نفع افغانستان و اسلام است نه برنامه های از قبل تعیین شده آمریکاییها را. خداوند بزرگ همه را هدایت فرماید.