مشعل المپیک در دستان دو مهاجر جوان افغانستانی

سفر هفتاد روزه مشعل المپیک در بریتانیا که از 19 ماه مه میلادی آغاز شده است، قرار است روز پنج شنبه، 5 اسد/مرداد به سفرش پایان دهد. در این مدت، 8000 نفر، نماد بازی های المپیک را در 1019 شهر و روستای این کشور حمل خواهند کرد. از میان این ها، دو افغان شانس حمل این نماد را یافته اند. حمل کنندگان مشعل از میان هزاران نفر و براساس سوابقشان انتخاب شده اند. شخصیت هایی که بتوانند الهام بخش دیگران باشند. یکی از این مشعل داران منیر احمد، جوان افغانستانی است. او که سالها قبل از افغانستان به بریتانیا مهاجرت کرده است، در سال 2005 لقب قهرمان ملی تکواندوی جوانان بریتانیا را کسب کرد. وی سال بعدش قهرمان ملی تکواندوی بزرگ سالان در بریتانیا شد. نهایتا نیز در سال 2009، لقب جوان ترین ماستر (استاد) تکواندوکار را در بریتانیا گرفت. منیر می گوید: "هشت سال می شود من با ورزش تکواندو سروکار دارم. تمام انرژی ام را صرف این کار کرده ام. خیلی دوست دارم برای کشورم رقابت کنم." شاید به همین دلیل بود که باشگاه تکواندوی شخصی خود را در لندن باز کرد؛ جایی که یکی از آرزوهایش را به واقعیت تبدیل کرد. در باشگاه منیر کودکان و نوجوانان از ملیت های مختلف تکواندو می آموزند. فعالیت های منیر به عنوان یک جوان الگو برای این کودکان و نوجوانان، دلیل انتخاب او برای حمل مشعل شده است. منیر برایم گفت: "مشعل را فقط و فقط برای افغانستان حمل می کنم. واقعا دوست دارم مردم اسم کشورم را بشناسند. من برعلاوه حمل مشعل، در مسابقات لندن به عنوان یک عضو هیات های فنی در داخل سالن مسابقات حضور خواهم داشت. این حس خوبی به ورزشکاران افغان خواهد داد". منیراحمد قرار بود در مسابقات پکن 2008 به عنوان تکواندوکار افغان شرکت کند. ولی جراحتی که در ناحیه کمرش برداشته بود، این مجال را برایش نداد. پزشکان به او اجازه شرکت در مسابقات لندن را ندادند و امیدوار است در مسابقات 2016 به میدان رقابت برود. یگانه مشعل دار دختر افغان هیله ولی، یگانه دختر افغان است که در غرب لندن مشعل را برای حدود 300 متر روز سه شنبه سوم اسد/مرداد حمل کرد. خانم ولی در مورد دلیل انتخابش می گوید: "دلیل انتخاب من برای حمل مشعل، بیشتر به خاطر کمک به پناهنده های افغان، ایرانی و کشورهای دیگر بوده است. من آنها را به سمت آموزش سوق می دهم و تلاش می کنم تا از دوره آموزشی لذت ببرند." هیله متولد کابل است و وقتی کوچک بود خانواده اش مثل خیلی از خانواده های دیگر افغان، افغانستان را به دلیل جنگ های داخلی ترک و به بریتانیا مهاجرت کردند. "وقتی برای کسی می گویم من افغان ام، چهره شان تغییر می کند، آنها از دختر افغان تصویر دیگری دارند، مثل یک دختر با چهره پوشیده که حرف زدن بلد نیست و فکر می کنند حق و حقوق هم ندارد. من می خواهم این تصویر را عوض کنم". حمل کنندگان می توانند مشعل شان را به قیمت 215 پاوند (حدود 340 دلار) خریداری کنند و به عنوان یادگاری برای خود نگه دارند. در برخی موارد فروش اینترنتی مشعل ها خبرساز شده است. بعضی از حمل کنندگان، مشعل های شان را در اینترنت به فروش گذاشته اند و یکی از آنها توانسته مشعلش را به قیمت 240 هزار دلار بفروشد. از منیر و هیله پرسیدم که آیا دوست دارند مشعل های شان را بفروشند؟ هیله تعجب کرد و گفت: "این بیاد ماندنی ترین اتفاق زندگی ام است. مشعل یاد آور زحماتی است که برای پناهنده ها انجام داده ام و این چیزی است که پنجاه، شصت سال بعد به همه نشان می دهم که این را زمانی که 22 سال داشتم، حمل کردم." پاسخ منیر هم مشابه بود. او گفت: "نه، دوست دارم نگهدارمش برای نام کشورم".