افغانستان گرفتار دامهای قوم گرایی

سالها بلکه در حدود دو قرن است که کشور عزیز ما میدان جنگهای قومی گردیده گاهی شعله آن فروکش نموده و گاهی شعله های آن در آسمان کشور ما زبانه می کشد و عده ای را به کام خود می برد. متأسفانه این پدیده خانمانسوز پس از سقوط دولت نجیب و با میدان داری گروه های جهادی نفسی تازه گرفته و در حکوت طالبان به اوج خود می رسد به کونه ای که هیچ قومی غیر از قوم طالبان در این حکومت نه تنها کمترین جایگاهی نداشت بلکه به خصوص قوم هزاره از نظر این قوم پرستان محکوم به نابودی و انقراض گردیده بود. پس از سقوط طالبان و با رویکار آمدن دولت ظاهرا مبتنی بر دموکراسی و با حمایت طرفداران حقوق بشر این توقع می رفت که کم کم گرایشات قومی لا اقل از بدنه ¬ی دولت زدوده شده و به تدریج با فرهنگ سازی انسان دوستانه این پدیده شوم از میان جامعه و ملت کشور ما رخت بر بسته و تمام مردم کشور ما با عنوان واحد مشغول آبادی کشور گردیده و اقتدار و عظمت ملی خراسانیان قدیم را زنده نموده و در جهان با سربلندی و افتخار قد علم می کردند. ولی با کمال تأسف برخلاف توقعات مردم در دولت دموکراسی قوم گرایی و نژاد پرستی با رنگ جدید و شگردهای متنوع نمایانگر شده و به صورت بسیار ماهرانه و حق جویانه به این پدیده دامن زده می شود ودر نتیجه امنیت روانی و جانی و فرهنگی کشور را به مخاطره انداخته و با ایجاد دشمنی بین اقوام از یک قوم خاص حمایت می شود. دولت فعلی ما به رهبری آقای کرزی بسیار از قوم خود که سالها است امنیت را در حوزه های مختلف از مردم ما سلب کرده و با انتحار و ترور و تخریب سازه¬های مردمی و عام المنفعه باز هم مورد حمایت و تمجید قرار گرفته و بالمقابل اقوام دیگر به سوی محرومیت شخصیتی و اجتماعی رانده می شوند. آنان حتی برای از بین بردن اقوام دیگر به خصوص قوم هزاره به انتحار فرهنگی دست زده و در دایرةالمعارف آریانا با کمال وقاحت تمام اقوام غیر پشتون به استهزاء گرفته شده و مردم هزاره را با تیر و بم های انفجاری غیر انسانی¬ی دروغگویی، فتنه گری ، بداخلاقی ، کفر و امثال اینها هدف قرار داده و این کار آنان به حدی ناشیانه بود که آقای کرزی به ناچار این عمل اکادمی علوم را محکوم کرده و دستور جمع آوری این کتاب را صادر نمود. ولی نتیجه آن مانند عملیات انتحاری نظامی هم اکادمی علوم را بی حیثیت کرد و هم ماهیت نژاد پرستی این قوم را بیشتر برملا نمود. دولت در راستای حمایت از این قوم پیوسته حوادثی نظامی را که در راستای جلو گیری شرارت آنان انجام می شود و عده ای از آنان در طی عملیات نظامی کشته می شوند، محکوم می کند و آن را به حدی بزرگ نشان می دهد که گویا جنایتی عظیمی رخ داده و در پی دستگیری عاملان آن می گردد. اما اگر هزاران انسان به دست این قوم کشته شوند گوش دولت کر شده و زبانش لال می گردد و هیچ واکنشی در این مورد از خود نشان نمی دهد. از باب مثال چندی پیش بعد ازینکه چند تفر از اربکی و پلیس محلی در ولسوالی خاص ارزگان توسط طالبان کشته می شود، فرمانده اربکی محل به نام شجاعی جهت جلوگیری عملیات های بعدی طالبان وارد عمل شده و در ابتدا عده ای را از منطقه ای به نام کُندلان به اتهام طالب بودن دستگیر نموده و به پایگاه خود می برد ولی بعد ازینکه عدم طالب بودن آنان ثابت می شود همگی را آزاد کرده و به خانه ای شان می فرستد و دوباره به دنبال طالبان به منطقه ای به نام ناوه شالی رفته و آنجا نه نفر به اتهام طالب بودن می کشد. و با گرفتن چند میل اسلحه و مخابره که در اختیار آنان بوده به پایگاه خود بر می گردد. بعد این حادثه پشتون های محل جنازه ها را به بازار خاص ارزگان آورده و انجا به منظر مرد و نیروهای خارج گذاشته و دست به راهپیمایی و تظلم نمایی می زنند و احساسات پشتون ها را تحریک می کنند. این حادثه برای دولت و به خصوص والی ارزگان به قدری نا خوشایند تمام می شود که چندین بار آن را در تلویزیون ملی به عنوان یک جنایت جنگی و کشتار مردم غیر نظامی منعکس می کند و به تبع آن رسانه های مطبوعتی و سایت های انترنتی به انعکاس این حادثه همت گماشته و مظلومیت این قوم را جار زده و در نتیجه وضعیت اجتماعی و امنیتی کشور را به التهاب کشانده اند. همین تبلیغات نادرست و جانب دارانه دولت و رسانه ای مربوط به آن باعث شده که جان مردم هزاره در مناطق دیگر به خطر افتد. اما بالمقابل در سال 1389در همین ولسوالی ده نفر توسط پشتون ها بی هیچ علتی به جز علت هزاره بودن در مسیر راه مرکز ولسوالی ارزگان و قریه باغچار در محلی به نام قلغو در پیش چشمان مادران و همسران شان سر بریده می شوند و از طرف دولت هیچ واکنشی نشان داده نمی شود و حتی برای یک مورد هم نه در تلویزیون دولتی و غیر دولتی و نه در سایت های انترنیتی و رسانه های مطبوعاتی از این حادثه وحشتناک هیچ خبری پخش نمی شود. و حتی مسئولین دولتی ارزگان کمترین واکنشی از خود نشان نمی دهند بلکه حتی مردم هزاره جهت همدردی با بازمانگان در تشییع جنازه آنان شرکت نمی کنند و تنها بستگان کشته شده با وضعیت بسیار مظلومانه جنازه ها را نه تنها مانند پشتونها جهت نمایش دادن و تحریک احساسات مردم به بازار نمی برند بلکه آنان را در فضای بسیار ساکت و غمبار جهت دفن کردن به قریه باغچار منتقل می کنند. این حادثه تلخ باعث حادثه ناگوار اجتماعی دیگر می شود و آن اینکه مردم باغچار که در حدود دوصد خانوار می شد به علت عدم حمایت دولت، از ترس حملات و جنایات دیگر پشتون ها زمین و کاشانه خود را رها کرده و به نقاط مختلف مثل مرکز ارزگان ، سیرو، سنگ ماشه و هرات آواره شده و منطقه از سکنه خود خالی گشته و برای کوچی ها و برخی از پشتونها به منطقه مناسب و مطلوبی تبدیل گردیده است. دولت افغانستان و تمام رسانه های دولتی و غیر دولتی گویا در برابر این حوادث ناگوار کر و لال هستند و از نظر آنان به علت اینکه چون مردم هزاره کشته شده اند و زمین ها و خانه های شان را از دست داده اند شایستگی انعکاس در تلویزیون و سایر رسانه ها را ندارد. ما در باره¬ی کاری که آقای شجاعی انجام داده است قضاوت نمی کنیم بلکه موضع گیری دولت را مورد توجه قرار داده و آن را منافات با مصالح کشور و ملت افغانستان دانسته و مایه ایجاد بحران اجتماعی و شعله ور ساختن فساد و فتنه در سطح کشور می دانیم. والسلام من اتبه اهدی یک ارزگانی