با تاپه افغانی هیچ قیمتی نداریم!

ما افغانستانی ها درعین سادگی مردمان دیرباور هستیم خیلی هارا خاله، عمه، عمو، برادرصدا میکنیم درحالیکه منکر این نسبت اند! ومارا بحیث خواهر زاده، برادر زاده، برادر قبول ندارد.

به مستند زیر قصه یک پزشک فوق تخصص افغانستانی باصدها کتاب ومقاله علمی پژوهشی خوب دقت کنید! گویا قرار نیست با این تاپه افغانی ارزش پیداکنیم.

محسن رنانی در شهریور 1397 برای سخنرانی و معرفی کتاب «اقتصاد رفتاری» به مشهد سفر می‌کند. او در این سفر به قول خودش با «چند انسان ویژه» دیدار می‌کند، از جمله د *کتر احمدشاه فرهت* ، پزشک افغانستانی. بعدها رنانی دربارهٔ او چنین می‌نویسد:
«دکتر احمدشاه فرهت یکی از برجسته‌ترین فوق‌تخصص‌های نوزادان در ایران، خاورمیانه و آسیای مرکزی است.

او، که اکنون [1397] استادیار دانشگاه علوم پزشکی مشهد است، با داشتن 15 کتاب و 70 مقاله علمی پژوهشی و ISI در مجلات داخلی و خارجی، و 150 مقاله و سخنرانی در سمینارهای علمیِ داخلی و خارجی، باید به درجه استادی رسیده باشد، اما چون تابعیت ایرانی ندارد، او را از حق ارتقا به مرتبهٔ دانشیاری و مقام استادی محروم کرده‌ایم. با اینکه 36 سال است در ایران ساکن و شاغل است و 25 سال است استاد دانشگاه مشهد است و در ایران درس خوانده و ازدواج کرده است و تاکنون صدها هزار کودک ایرانی را درمان کرده است و هزاران کودک بیمار را از مرگ نجات داده است و هزاران پزشک را آموزش داده است و صدها متخصص اطفال را تربیت کرده است و ده‌ها فوق‌تخصص نوزادان را تحویل جامعهٔ ایران داده است، اما هنوز حق ندارد تابعیت ایران را داشته باشد. با آنکه به تعداد زیادی درخواست برای رفتن به مؤسسات بین‎المللی و اشتغال در دانشگاه‌های خارجی جواب منفی داده است و اشتغال در ایران را، با همه تبعیض‌هایش، ترجیح داده است، اما از نظر ما هنوز غریبه است، و هنوز نتوانسته است وفاداری، قانون‌مداری، تعهد و توانایی برای خدمت به این دیار را ثابت کند. پس، از بسیاری از حقوق شهروندی این دیار محروم است.» (تارنمای محسن رنانی؛ 1397/6/29)

دکتر فرهت را در بهمن 1403 به «اولین همایش نخبگان افغانستانی در تهران» دعوت می‌کنند. او در این همایش برای رفع «محدودیت»های اشتغال پرستاران و پزشکان افغانستانی چنین پیشنهاد می دهد:

«پیشنهاد من به دوستان ایرانی این است: ما یک نیروی بالقوه داریم در ایران؛ پرستار داریم، ماما داریم، پزشک داریم. قوانین برای کار [و اشتغال این افراد] محدودیت ایجاد می‌کند. موقعی‌که در ایران پرستار نیست، [آیا] نمی‌شود بیاییم از این پرستاران [افغانستانی] استفاده بکنیم؟ [با این کار]‌ هم می‌توان بیماران ایرانی را درمان کنیم، و هم دوستان پرستار تا زمانی‌که در ایران زندگی می‌کنند تجربه کسب کرده و از این تجربه می‌توانند در افغانستان استفاده کنند.» (بهمن 1403)