نقش پنهان کرزی در مهندسی انشعاب مقاومت

میدان سیاست یا میز معامله؟ نقش پنهان کرزی در مهندسی انشعاب مقاومت...
در چشم‌انداز پرآشوب سیاسی افغانستان، کمتر کسی همچون حامد کرزی توانسته در پشت صحنه، چنین مکارانه مهره‌چینی کند. سفری که اخیراً به ابتکار شاخه حقانی با رهبری آقای جعفر مهدوی به ترکیه انجام شد، در ظاهر تلاشی برای گفتگو و تفاهم بود، اما در واقع بخشی از طرح عمیق‌تری‌ست که مهندسی اصلی آن را خود کرزی بر عهده دارد.

کرزی، با درک کامل از خستگی، انزوا و افت منزلت چهره‌هایی چون آقایان سیاف، محقق و قانونی که سال‌ها است در ترکیه از سیاست و مردم فاصله گرفته‌اند؛ کوشید با وعده امتیاز، تضمین جانی و حفظ دارایی‌ها، آنان را برای بازگشت به کابل ترغیب کند. بازگشتی که نه‌تنها برای خود او سرمایه‌ای چندقومی از هزاره، ازبیک و تاجیک فراهم می‌سازد، بلکه برای شاخه حقانی طالبان نیز فرصتی‌ست تا در برابر جریان ملا هیبت‌الله در قندهار، وزنه‌ی مشروعیت سیاسی سنگین‌تری پیدا کنند.

اما شاه‌بیت این بازی در انتصاب عمر داوودزی به عنوان رییس شورای عالی مقاومت نهفته است تصمیمی که با مشوره مستقیم کرزی صورت گرفت. او به‌خوبی آگاه بود که داوودزی نزد جبهات فعال در میدان واقعی مقاومت (یعنی جبهه مقاومت ملی و جبهه آزادی) چهره‌ای پذیرفته‌شده نیست و این انتصاب به‌جای تقویت صفوف مخالف طالبان، سبب انشعاب و تفرقه خواهد شد. هدف کرزی، دقیقاً همین بود: شکاف در درون مقاومت، تا از میان خلأ اعتماد و اختلاف، بتواند با مهره‌های باقی‌مانده معامله کند و در بزنگاه آینده، تکیه‌گاهی از “مخالفان بی‌اثر” داشته باشد.

اکنون این پرسش مطرح می‌شود که بازگشت این چهره‌ها به کابل، چه تأثیری بر نیروهای مبارز در میدان خواهد داشت؟ پاسخ روشن است: نه‌تنها آسیبی وارد نمی‌شود، بلکه یک تصفیه طبیعی رخ می‌دهد. چهره‌هایی که سال‌ها دچار لکنت سیاسی، موضع‌گیری‌های کژدار و مریز و رفتارهای خنثی بودند، با خروج از صحنه مقاومت، راه را برای انسجام، شفافیت و یک‌دستی مردم در صفوف مبارزان واقعی باز می‌گذارند.

نتیجه؟ کرزی شاید بتواند بازی را برای مدتی به نفع خود پیش ببرد، اما تاریخ نشان داده که سیاست بی‌ریشه، دیر نمی‌پاید. مردم و مقاومت‌گران اصیل، دیر یا زود حقیقت را تشخیص می‌دهند و آن روز، دیگر جایی برای معامله‌گران پشت‌پرده نخواهد ماند.