کودکان در خطرند؛ تنها خانه ای که می شناخته اند، ایران بود

اخراج گستردهٔ مهاجرین و سرنوشت کودکان بی‌پناه

کودکان، صرف‌نظر از ملیت، مذهب یا مدارک قانونی، کودک‌اند و طبق اصول انسانی و بین‌المللی، سزاوار حمایت، امنیت و آموزش هستند.

کودکانی که در ایران متولد و بزرگ شده‌اند، امروز با خطر اخراج از سرزمینی روبه‌رو هستند که آن را خانهٔ خود می‌دانند. بازگشت اجباری به کشوری ناامن، آن‌هم در اوج بحران انسانی و اقتصادی، آیندهٔ هزاران کودک مهاجر را به مخاطره انداخته است. فعالان حقوق کودک هشدار می‌دهند که این تصمیم، کودکان را از آموزش، امنیت روانی و حق زندگی در محیطی امن محروم می‌کند.

این بخشی از بیانیهٔ انجمن دوستداران کودک پویش است؛ نهادی مدنی که سال‌هاست در حوزهٔ حمایت از کودکان مهاجر و محروم فعالیت می‌کند.

متن کامل بیانیه به شرح زیر است:

در روزهای اخیر، با اجرای دستورالعمل‌های جدید در خصوص اخراج اتباع دارای سرشماری، شاهد افزایش شدید اضطراب و نگرانی میان خانواده‌های مهاجر، به‌ویژه کودکان، هستیم.

انجمن دوستداران کودک پویش، که سال‌هاست به حمایت آموزشی، روانی و اجتماعی از کودکان پرداخته است، این روزها با چهره‌های معصومی روبه‌رو است که آینده‌شان در هاله‌ای از عدم اطمینان و ترس فرو رفته است، کودکانی که در ایران متولد شده‌اند، اینجا رشد کرده‌اند، به مدرسه رفته‌اند و زبان مادری‌شان فارسی است، ولی حالا باید کشوری را ترک کنند که تنها خانه‌ای بوده که می‌شناخته‌اند.

بازگشت به کشوری مانند افغانستان، آن‌هم در شرایط کنونی، یعنی محرومیت از حق آموزش، به‌ویژه برای دختران، ناأمنی، فقر و در بسیاری موارد، آسیب‌های جدیِ روانی. تحقیقات متعدد روان‌شناختی تأکید دارند که بی‌ثباتی، جداییِ ناگهانی از محیط أمن و مهاجرت اجباری، به رشد ذهنی و عاطفی کودکان لطمه‌های جبران‌ناپذیری وارد می‌کند. اضطراب، افسردگی، اختلال خواب، پرخاشگری یا انزوای اجتماعی تنها بخشی از پیامدهای آن است.

ما به‌عنوان یک سازمان مردم‌نهاد، که دغدغهٔ کودکان را دارد، نمی‌توانیم در برابر این وضعیت سکوت کنیم. کودکان، صرف‌نظر از ملیت، مذهب یا مدارک قانونی، کودک‌اند و طبق اصول انسانی و بین‌المللی، سزاوار حمایت، امنیت و آموزش هستند.

سازمان های  مردم نهاد باید هم‌صدا شوند و نگذارند صدای این کودکان در ازدحام سیاست‌ها گم شود. ما باور داریم که کودکی دوره‌ای یگانه و تکرارناپذیر در زندگیِ هر انسان است، فرصتی که اگر در امنیت، آموزش و آرامش نگذرد، پیامدهای روانی و اجتماعی آن می‌تواند تا سال‌ها و گاه تا پایان عمر ادامه یابد. کودکانی که امروز از حق تحصیل، امنیت و رشد محروم می‌شوند، فردا ممکن است با زخم‌هایی وارد جامعه شوند که درمان‌شان بسیار دشوار و پرهزینه خواهد بود.