عبرت از ویرانه ها؛ چرا عبرت نمی گیریم؟

سید نور احمد مبارز در یادداتشی نوشت:

پنج دهه جنگ، ویرانی و تفرقه در افغانستان، تجربه‌ای تلخ و جانکاه است. ما در طول این نیم‌قرن، زیربناهای کشورمان را فرو ریخته دیدیم، سرمایه‌های علمی و معنوی‌مان (علما و بزرگان) را از دست دادیم و شاهد پرپر شدنِ بی‌گناهانِ این سرزمین—از پیر و جوان، زن و مرد—بودیم. امروز، داغِ آوارگی و مهاجرتِ فرزندانِ این وطن در اقصی نقاط جهان، پرسشی بنیادین را بر وجدانِ همه‌ی ما قرار داده است: تا کی؟ چرا عبرت نمی‌گیریم؟

1. در جستجوی پاسخ در مکتبِ وحی:
ما ملت افغانستان، پیرو قرآن و محب اهل‌بیت (ع) هستیم. باید بدانیم که سنت الهی بر تغییر سرنوشت اقوام، منوط به تغییر درون آنهاست. «إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» آیا وقت آن نرسیده است که به جای دمیدن در آتشِ اختلافاتِ قبیله‌ای و مذهبی، به ریسمانِ وحدت چنگ بزنیم؟

2. درسِ تلخِ 50 سال جنگ:
تاریخ به ما آموخت که جنگ، هیچ برنده‌ای ندارد. همه بازنده‌ایم؛ خانه که ویران شود، عالم و متفکر که خانه‌نشین یا آواره گردد، و فرزندانمان که در غربت هویت خویش را گم کنند. در همه‌ی عرصه‌ها؛ از ادارات دولتی و موسسات فرهنگی و آموزشی گرفته تا مساجد، باید به جای بحث‌های تفرقه‌افکن، «درسِ عبرت» مرور کنیم. مساجد باید محلِ هم‌اندیشی برای آبادانی باشند، نه سنگرِ جدایی.

3. درس‌های مهاجرت و مسئولیت ما:
ما در دوران مهاجرت، بیش از پیش درک کردیم که رنج‌های ما مشترک است. ما در بیرون از افغانستان، یک افغانستانی هستیم؛ فرق نمی‌کند از کدام قوم، مذهب و منطقه باشیم. این دردِ مشترک، ما را موظف می‌کند که در مساجد و مراکز دینی، با تکیه بر مشترکاتِ اعتقادی‌مان، دست در دست یکدیگر دهیم. اهل‌بیت (ع) مظهرِ ایثار و فداکاری برای امت بودند؛ پس ما نیز باید در مسیرِ خدمت به هم‌وطنانِ خود، پیشگام باشیم و هرگونه اختلاف را با منطقِ برادری برطرف کنیم.

4. پیوندِ قرآن و اهل‌بیت (ع)؛ راهِ نجات از بن‌بست:
محورِ حرکتِ ما باید همان چیزی باشد که اسلامِ ناب به ما آموخته است: پیروی از کلامِ خدا و سیره اهل‌بیت (ع). در کلامِ اهل‌بیت، حفظِ خونِ مسلمان، حفظِ حرمتِ انسانی و تلاش برای همزیستی، بالاترین ارزش‌هاست. اگر واقعاً محبِ آنانیم، باید در عمل نشان دهیم که اولویتِ ما، آرامشِ یکدیگر و آبادانیِ سرزمین‌مان است.

5. دعوت به بیداری:
برادران و خواهران! تا چه زمانی قرار است میراث‌دارِ ویرانی باشیم؟ مهاجرت و دوری از وطن، به اندازه کافی جگرسوز هست؛ بیائیم در وطن و هجرت با اتحادِ خود در مساجد و کانون‌های فرهنگی _اجتماعی، نگذاریم ریشه‌های این ملت بیش از این در آتشِ اختلاف جاهلانه بسوزد. وحدت، یک شعار نیست؛ حکم الهی و راهِ برگشت به عزت و امنیت اسلامی و انسانی است.
بیائیم به حرمتِ خونِ شهدای بی‌گناهِ این پنج دهه و به احترامِ اشکِ مادران و یتیمانِ سرزمین‌مان، «عبرت» بگیریم. بیائیم مساجد را به کانون‌های «بیداری و اتحاد» تبدیل کنیم، قرآن را در عمل اجرا کنیم و در سایه‌ی محبتِ اهل‌بیت (ع)، دست در دست هم، نه برای جنگ، که برای ساختنِ دوباره‌ی افغانستان گام برداریم.

«وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَیْنِکُمْ» (میان خود را اصلاح کنید).