در پانزده روز 120 واقعۀ تب کانگو در شفاخانۀ انتانی کابل ثبت شده است

به گفتۀ داکتران، تب کانگو بیماری مشترک میان حیوان و انسان است که از طریق گزیدن کنه، خوردن گوشت نیم‌خام و تماس با افرازات حیوان منتن انتقال می‌یابد. تب شدید، سردردی، درد عضلات، استفراغ و زردی از علایم ابتدایی و خونریزی زیر پوست یا خونریزی از گوش، بینی و دهن از علایم پیشرفتۀ این بیماری است.

ده‌ها مریض مبتلا به کانگو در یک شفاخانه بستر اند

داکتر فریدالله عمری، ترینر و متخصص امراض انتانی در شفاخانۀ ملی و تخصصی انتانی کابل، می‌گوید که همه‌ساله پس از عید سعید اضحی آمار مبتلایان به بیماری تب کانگو افزایش می‌یابد.

وی گفت که از اول عید سعید اضحی (6 جوزا) تا امروز (20 جوزا) 120 واقعۀ این بیماری در این شفاخانه ثبت شده است که از این میان حدود 40 درصد را زنان و بیش از 60 درصد را مردان تشکیل می‌دهند.

به گفتۀ داکتر عمری، از میان این مبتلایان تاکنون شش تن جان باخته‌اند.

بر بنیاد معلومات او، در حال حاضر 70 مریض مبتلا به بیماری کانگو در این شفاخانه بستر و تحت درمان قرار دارند که وضعیت دو تن آنان وخیم است.
به گفتۀ او، از آغاز سال روان تا یک روز پیش از عید سعید اضحی، حدود 150 واقعۀ بیماری تب کانگو در این شفاخانه ثبت شده بود که از آن میان چهار تن جان باخته بودند.

وی افزود: «ما آمادگی‌های خود را گرفتیم؛ اتاق‌های دیگر را هم خالی کردیم و همچنان کمبودات لابراتوارهای خود را تکمیل ساختیم، لیست‌های نوکریوالی را آماده کردیم، آمادگی‌های خاص خود را داریم و فعلاً هم بستر شدن مریضان کانگو ادامه دارد.»

او علت افزایش آمار مریضان پس از عید قربان را بی‌احتیاطی هنگام ذبح و توته‌کردن گوشت می‌داند.

وی افزود: «اکثریت مریضان ما از مرکز است و شمار کمی از ولایت‌ها است. در ولایت‌ها زمانی که مریضان ناوقت مراجعه می‌کنند یا وضعیت‌شان اختلاطی می‌شود، آن‌ها را نزد ما می‌فرستند.»

به اساس معلومات او، در شفاخانه‌های ولایتی هرات، بلخ، کندز، ننگرهار، کندهار و خوست نیز بخش تداوی بیماران تب کانگو وجود دارد. در شهر کابل نیز افزون بر شفاخانۀ ملی و تخصصی انتانی، بخش‌های ویژۀ امراض ساری در شفاخانۀ 400 بستر، شفاخانۀ امنیت و شفاخانۀ پولیس فعال است.

روایت بیماران مبتلا به تب کانگو

شکیبا امانی، پایواز یکی از بیماران بستری در شفاخانۀ ملی و تخصصی انتانی کابل، می‌گوید: «پس از عید قربان، دخترم به تب شدید و اسهال مبتلا شد. او را به این شفاخانه آوردیم و همین‌جا تشخیص شد که به کانگو مبتلا است.»

وی با ابراز خرسندی از بهبود وضعیت دخترش افزود: «روز نخست که او را به این شفاخانه آوردیم، وضعیت بسیار وخیم داشت و کاملاً بی‌حال بود. اکنون شش روز می‌شود که بستری است و به فضل خدا صحتش بهبود یافته است.»

از سوی دیگر، محمدهاشم، باشندۀ ولایت پروان و یکی از بیماران بستری در این شفاخانه، گفت که قصاب است و هنگام ذبح حیوان متوجه شد که کنه دستش را گزیده است و وقتی آن را دور انداخت، متوجه شد که پایش را نیز گزیده است.

وی می‌گوید که پس از دو روز تب شدید داشت و وضعیت صحی‌اش خراب می‌شد، اما بیماری‌اش در پروان تشخیص نشد و به کابل انتقال یافت.

او که اکنون تحت معالجه قرار دارد، از خدمات شفاخانۀ انتانی قدردانی کرده و گفت که وضعیت صحی‌اش رو به بهبود است.

همچنان، سید مرتضی، باشندۀ ولایت کابل و یکی دیگر از بیماران بستری در این شفاخانه، گفت: «برادرم قصابی می‌کرد و من نیز با او همکاری داشتم. دستم اندکی زخم بود و هنگام کار با خون و گوشت قربانی تماس پیدا کرد. اکنون شش روز می‌شود که در شفاخانه بستری هستم.»

وی نیز با ابراز خرسندی گفت که وضعیت صحی‌اش بهبود یافته و احتمال دارد فردا یا پس‌فردا از شفاخانه مرخص شود.

توصیه‌ها

داکتر عمری می‌گوید افرادی که مواشی نگهداری می‌کنند و یا به‌عنوان قصاب، چوپان و آشپز فعالیت دارند، هنگام تماس با مواشی، هنگام ذبح حیوان و به موقع توته‌کردن گوشت باید حتماً از دست‌کش استفاده کنند.

به گفتۀ او، افرادی که در دست خود زخم دارند، باید از تماس با حیوانات و گوشت قربانی خودداری کنند.

او افزود که پس از ذبح حیوان باید اجازه داده شود تا خون آن به‌طور کامل خارج گردد و سپس محل ذبح با آب و کلورین یا آب و صابون شست‌وشو و ضدعفونی شود. او همچنان توصیه کرد که پوست حیوان هرچه زودتر جدا شده و در یک خریطۀ جداگانه نگهداری شود.

داکتر عمری همچنین از مالداران خواست از برنامه‌های دواپاشی که از سوی وزارت زراعت و شاروالی‌ها اجرا می‌شود، استفاده کرده و مواشی خود را برای از بین بردن کنه‌ها دواپاشی کنند.

به گفتۀ وی، رعایت این توصیه‌ها نه تنها از ابتلا به تب کانگو، بلکه از بسیاری بیماری‌های ساری دیگر نیز جلوگیری خواهد کرد.