ادعای پیوستن فاطمیون به جنگ افغانستان؛ ادعایی بی اساس و بخشی از جنگ روانی رسانه ای

حجت‌الاسلام والمسلمین سید نور احمد مبارز فعال فرهنگی، اجتماعی و سیاسی افغانستان در یادداشتی تأکید کرد:  انتشار ادعایی مبنی بر آمادگی نیروهای منتسب به لشکر فاطمیون برای پیوستن به جبهه‌های مخالف طالبان و ورود به درگیری‌های داخلی افغانستان، بیش از آنکه مبتنی بر اسناد معتبر و واقعیت‌های میدانی باشد، نشانه‌ای از یک فضاسازی رسانه‌ای و عملیات روانی با هدف ایجاد تنش و تفرقه در فضای سیاسی و اجتماعی افغانستان است.

ایشان در ادامه، دلایل متعددی را برای رد این ادعا مطرح کرده است:

نخست؛ لشکر فاطمیون عمدتاً از میان شیعیان و هزاره‌های افغانستان شکل گرفته است. تاریخ نشان می‌دهد که جامعه شیعه و هزاره افغانستان، با وجود تجربه سال‌ها تبعیض، محرومیت و دشواری‌های فراوان، همواره خواهان ثبات، امنیت و پیشرفت کشور خود بوده و هیچ‌گاه منافع مردم افغانستان را در ناامنی و خشونت دنبال نکرده است.

دوم؛ جمهوری اسلامی ایران نیز بارها تأکید کرده است که راه‌حل مسائل افغانستان را در درگیری مسلحانه نمی‌داند و از شکل‌گیری جبهه نظامی علیه طالبان یا هر جریان داخلی دیگر حمایت نمی‌کند.

سوم؛ فاطمیون با هدف مقابله با گروه‌های تکفیری و تروریستی شکل گرفت؛ گروه‌هایی که تهدید اصلی آن‌ها مقابله با جریان‌های افراطی و تروریستی بوده است، نه ورود به یک جنگ داخلی در افغانستان.

چهارم؛ این ادعا از سوی رسانه‌ای منتشر شده که سابقه مواضع انتقادی و خصمانه نسبت به دولت طالبان و جمهوری اسلامی ایران دارد؛ ازاین‌رو، انتشار چنین مطالبی بدون ارائه مدارک قابل بررسی، نیازمند دقت و راستی‌آزمایی بیشتری است.

پنجم؛ این خبر بر اساس یک فایل صوتی منتسب به فردی ناشناس منتشر شده و فاقد اسناد، هویت مشخص و شواهد قابل ارزیابی است. ادعاهایی با چنین اهمیت و پیامدهایی نمی‌تواند صرفاً بر پایه یک منبع نامشخص، به‌عنوان واقعیت پذیرفته شود.

البته روشن است که بخشی از مردم افغانستان، از جمله جامعه شیعیان و هزاره‌ها، نسبت به برخی سیاست‌ها و محدودیت‌های موجود نگرانی‌ها و انتقادهایی دارند؛ اما بیان مطالبات مدنی و انتقاد از عملکردها، به معنای حمایت از جنگ، خشونت و بی‌ثباتی نیست. مردم افغانستان، فارغ از قومیت و مذهب، خواهان صلح، عدالت، امنیت و آینده‌ای بهتر برای کشور خود هستند.

در نهایت، نسبت دادن طرح ناامنی و جنگ داخلی به یک جامعه یا گروه خاص، بدون ارائه اسناد معتبر، نه‌تنها کمکی به حل مسائل افغانستان نمی‌کند، بلکه می‌تواند به افزایش اختلافات و تقویت فضای بی‌اعتمادی در جامعه منجر شود.