رویارویی تبلیغاتی پتریوس و ملا عمر

اخیراً پتریوس و ملاعمر رهکارهای نظامی شان را یکی پی دیگری منتشر کرده و هریک در کنار دساتیر خاص شان خواسته تا نشان دهد که از کشتار غیرنظامیان تشویش دارد و به این خاطر هر دو قومندان به طور هماهنگ برای تفنگ بدستان زیر دست شان هدایت داده اند که از چنین قتل ها یی خود داری نمایند و این نشان میدهد که فرماندهان اصلی دو طرف درگیر از نظر تئوریک به عمق این جنایت وحشتناک پی برده و با آگاهی از نارضایتی عمومی مردم، هر یک تلاش دارد تا حد اقل در حرف بر دل های زار مردمی که با بمباران، شبخون، انتحار و انفجار کور دلبندان شان را از دست می دهند، مرهمی بگذارند. جنرال دیوید پتریوس، قومندان عمومی نیروهای ناتو در افغانستان که بعد از برکناری جنرال مک کریستال از سوی رئیس جمهور امریکا به این سمت انتخاب شد، طی یک کنفرانس مطبوعاتی در کابل خط مشی خود را اعلان و درآن از حمله های تهاجمی بر نیروهای طالب و شکار رهبران آنان یاد کرد. وی در ضمن گفت که جنگ ملکی را نیز آغاز خواهد کرد و هدف از ین جنگ، کمک کردن بیشتر به باز سازی و بهبود زندگی مردم افغانستان خواهد بود. وی اعلان کرد که به زودی مبلغ 300 ملیون دالر را برای تامین برق قندهار اختصاص خواهد داد. همچنان او درین کنفرانس تاکید کرد که در کنار ایجاد حکومت داری خوب از زندگی ملکی ها نیز حراست خواهد کرد. در مقابل، ملا عمر نیز نظامنامۀ خاص 69 صفحه ای اش را انتشار داد که دران از نیرو های طالب خواسته شده تا حملات شانرا بر ضد نیروهای خارجی تشدید نمایند و آنانی که با دولت و نیروهای خارجی در افغانستان همکاری می کنند را به قتل برسانند و در ضمن تاکید نموده « حیات آنانی که با دولت و نیرو های خارجی همکاری نمی کنند مصئون نگهداشته شود». اینکه آیا بین حرف و عمل این دو، چقدر فاصله وجود دارد، مردم افغانستان آن را تجربه کرده اند. جنرال مک کریستال که کشتار غیر نظامیان را محور اساسی نارضایتی مردم از وضعیت کنونی میدانست، بازهم در زمان قومندانی او چندین بار ازین کشتار اتفاق افتاد که مهمترین آن کشتار هولناک در کندز و چنین قتل هایی در لوگر، پنجوایی و نقاط دیگر افغانستان بود و قادر نشد تا آنچه در حرف عنوان می کند را در عمل پیاده نماید و حال که از آمدن پتریوس به افغانستان چند هفتۀ بیش نمیگذرد، دیدیم که نیرو های زیر فرمان او در ولسوالی سنگین ولایت هلمند 52 مردو زن و طفل را کشتند و در خوگیانی نیز قتل غیرنظامیان به وسیلۀ ناتو اتفاق افتاد. آمار در مجموع نشان میدهد که درهفت ماه سال جاری 1325 غیرنظامی در افغانستان به قتل رسیده که یا طعمۀ انتحار و انفجار طالبان و یا راکت و بمباران ناتو شده اند. درین میان انتحاری های طالبان تا حال کوچکترین اندیشۀ به حفظ جان غیرنظامی ها نداشته. آخرین عملیات آنان درشهر کابل و در نزدیک کلینیک شینوزاده با قتل سه نفر و زخمی شدن 40 تن که همه غیر نظامی و اهل کسبه و متعلم مکتب بودند، همراه بود و هیچ نظامی درین حمله به قتل نرسید. همچنان اصابت مین طالبان با موتریکه کارگران برگشته از ایران، به قصد قندهار در ان سفر میکردند، 25 تن کارگر کشته و بیش از سی تن دیگر زخمی شدند. این آمار نشان میدهد که در قدم اول مردم افغانستان بیش از مورچه برای جنگجویان دو طرف ارزش ندارند و از طرف دیگر برای به سر رساندن اهداف شان باید بهای اصلی را این مردم بپردازند و تا زمانیکه در کشور ما عملیات انتحاری، انفجاری، راکت پرانی و بمباران ادامه داشته باشد، این حرف ها اثری در تغییر ذهنیت مردم نسبت به دو طرف جنگ و نارضایتی از وضعیت موجود نخواهد داشت، زیرا معیار حرف، عمل است و تا زمانیکه عملکرد دو طرف درین مسئلۀ زندگی ساز تغییر نخورد، به این حرف های «شیرین» و «لوکس» هرگز باور نخواهند کرد. با اینکه جنرال پتریوس درین کنفرانس تعهد خود را به بازسازی و بهبود زندگی مردم افغانستان اعلان نمود، اما ملا عمر اشاره ای به این که در آینده چه طرحی برای نابودی فقر و تیره روزی مردم افغانستان خواهد داشت، ننموده، مردم افغانستان طوریکه در نه سال گذشته کمک های خارجی را در جهت باز سازی کشور شان تجربه کرده و کاهشی در فقر و بدبختی مردم به میان نیامده، دوران امارت طالبان را نیز دیده اند که چگونه، گدایی تار و پود جامعۀ ما را تسخیر نمود و در ان زمان کوچکترین طرح و حرفی در جهت بهبود زندگی مردم به میان نیامد. پتریوس و ملا عمر برای اینکه مردم به حرف های شان باور کنند، باید از همین امروز در شیوۀ خود نسبت به جنگ، بازسازی و ارزش مردم تغییرات بنیادی ایجاد کنند، در غیر آن حرف های بی عمل دوطرف برای مردم افغانستان پشیزی ارزش نخواهد داشت.