تلویزون «ژوندون» در صدد نفاق و دامن زدن به حساسیت های قومی است

تلویزون ژوندون؛ شبکه ی نشراتی غیر رسمی حلقه قدرت، در ارگ ریاست جمهوری است. ارگ؛ دارای دو چینل تلویزونی است، شمشاد و ژوندون. شمشاد عمدتا برای ماورای خط دیورند برنامه دارد و سیاست نشراتی آن معطوف به آن طرف مرز است، چو ن فلسفه وجودی آن را مقابله با تلویزون خیبر تشکیل میدهد. اما ژوندون که تحت اداره و ریاست آقای اسماعیل یون قرار دارد شبکه ای داخلی ارگ است. نشرات و برنامه های تلویزون ژوندون باز تاب دهنده ی عقبه ای تیوریک آن است. پشتوانه ی فکری، تلویزون ژوندون را تفکر قوم گرایانه و فاشیستی آقای اسماعیل یون تشکیل میدهد. آقای یون، در زمان رژیم طالبان، کتاب سقاوی دوم را با نام مستعار (سمسور افغان) نوشت. سقاوی دوم، به منزلۀ مانیفیست طالبان قرار گرفت و بر مبنای آن رفتار خود را عیار ساختند. ریشه کن کردن تاک های انگور در شمالی و سیاست زمین سوخته، برخاسته از آموزه های فکری کتاب سقاوی دوم است. در شناخت آقای اسماعیل یون، کتاب سقاوی دوم به صورت تام و تمام کفایت میکند، هرکسی که آن کتاب را بخواند با فکر و اندیشه های ایشان آشنای کامل بدست می آورد. اسماعیل یون با آن پیشینه و سابقه ای فکری هم اکنون در راس ادارۀ تلویزون ژوندون که با پول و امکانات ارگ، راه اندازی شده، قرار دارد. خطوط اصلی نشراتی ژوندون را تولید نفاق ملی و نفرت پراکنی قومی تشکیل میدهد. این شبکه با تمام توان خود تلاش دارد که ملت افغانستان را به جان هم اندازد و به همین دلیل همواره در راستای از سر گیری منازعات قومی اصرار دارد. چندی قبل به مناسبت 7 و 8 ثور این شبکه، با پخش و نشر صحنه های هیجان انگیزی از جنگ های داخلی دهۀ 70 تلاش طاقت فرسایی را به خرج داد تا زمینه سازی برای تکرار همان وضعیت نماید. اخیرا عده ای از محصلین علوم اجتماعی دانشگاه کابل، در یک اعتراض مدنی خواستار برکناری یک استاد و یک رییس بودند و این خواست برآورده شد و قصه پایان یافت. اما این داستان برای تلویزون ژوندون مناسب ترین خوراک نشراتی را برای آن فراهم نمود. طی چند شبانه روز گذشته در این مورد برنامه دارد و میز گرد دایر می کند. برنامه های تلویزون ژوندون، خلاف اصول و معیار های رسانه ی به صورت یک طرفه جریان دارد. اگر این شکبه متعهد به رعایت اصول رسانه ای می بودی باید از دوطرف برای دفاع از خود دعوت میکرد تا قضیه روشن می شد. اما از آنجای که این شبکه در صدد تولید نفاق و دامن زدن به حساسیت های قومی است، می کوشد که نفرت و ابتذال را همگانی نماید و بس. محمد طاهر زهیر