متن سخنرانی رییس جمهور در نشستی با زنان

<p style="text-align: justify;">بسم الله الرحمن الرحیم<br /> برای من جای نهایت خوشحالی است که شما نخبگان زنان افغانستان کوشش دوازده ساله همه ما و شما را به دیده قدر می نگرید و دستاوردهای ما را در این دوازده سال گذشته به حیث یک کامیابی می دانید. اگرچه از جایی که ما آغاز کردیم تا جایی که که ما رسیدیم از دید من با مشکلات و مسایلی که گریبان گیر زنان افغانستان است فاصله کم را طی کردیم، فاصله زیاد را طی نکردیم ولی من می دانم، این را بارها در مجالس در داخل کشور و در بیرون از کشور گفتیم که تنها راه پیشرفت زنان افغانستان و بیرون آمدن شان از تمام مشکلات زندگی، چه اقتصادی باشد، چه از ساحات اثرات کلتوری و طرز دید زندگی ما باشد، مشکلاتی است بسیار عمیق و تنها و تنها از راه تعلیم و تربیه نسل های جوان ما، دختران ما و از راه آینده نگری می توان به او راه حل یافت ولی برای علاج عاجل و به مشکل که داشتیم برای راه های حل فوری هم کوشش کردیم.<br /> قانون گذاشتن، آزادی های دیگری که جامعه ما به زن ها آوردند، اینها تنها کار رییس جمهور و حکومت نبود. مردم افغانستان آماده این بودند، و این آمادگی را من در چهار جای دیدم، بار اول صحنه اول این آمادگی را من در روز های بسیار اول حکومت ما که سفر اولم در ولایات افغانستان بود، نمی دانم که سفر اولم یا دوم که به قندهار رفته بودم و زمانی که از شهر قندهار بیرون به طرف میدان هوایی برآمدیم، ده یا پانزده کیلومتر دور از شهر قندهار، در یک منطقه بنام شوراندام که نزدیک میدان هوایی است، دیدم که یک دختر با لباس مکتب تنها روان بود، کنار سرک و راه عمومی، او برای من یک پیام اساسی تغییر ذهنیت ما بود و اینکه مردم شوق به تعلیم دارند.<br /> سفر دیگرم به بدخشان بود، در بدخشان نزدیک بهارک یک بیابان بود، هیچ چیز در آنجا دیده نمی شد، نه ده، نه خانه، نه مکتب، نه جایی، و یک تعداد زیادی از دخترک های ما را دیدم که لباس مکتب به تن داشتند و بطرف مکتب می رفتند، موتر را ایستاد کردم و همرای شان گپ زدم، قصداً سوال کردم که کجا می روید بچیم؟ گفتند که مکتب، مکتب تان کجاست؟ دور است، گفتند. چقدر راه می روید؟ دیر می رویم. خردترک بودند نمی فهمیدند که یک ساعت می روند، نیم ساعت می روند، گفتند که دیر راه می رویم.<br /> خصوصا حادثه بسیار مهم، که انشاالله اگر چیزی می نوشتم، حتما این حادثه را می نویسم، رفتن به سفر پکتیکا، سفر اول ما بود به پکتیکا، فرهنگ صاحب، رهین صاحب، برادرهای بسیار زیاد از کابینه همراه ما بودند، نمی دانم خانم سیما ثمر هم در او سفر همرای بود یا نبودند، سفر اول ما بود.<br /> در ولایت به همرای مردم صحبت می کردم که یک گروه از ریش سفیدهای پکتیکا از ولسوالی های بسیار دور نزدیک به سرحد پاکستان آمدند، به همرای آنها نشستم، گفتم که چه خدمت می توانم، گفتند که رییس صاحب دخترهای ما، خانم های ما بسیار به تکلیف هستند، کلینیک نسایی می خواهیم، او برای من یک علامه بسیار مهم شد.<br /> به همین ترتیب زمانی که قانون اساسی را می ساختیم و برای زن های افغانستان درصدی تعیین کردیم در جرگه و شوراهای ولایت، علمای افغانستان آمده بودند، همراه شان مشوره کردم که چی نظر دارین که زنان افغانستان از طریق قانون اساسی جایی محکمتری در نظام سیاسی افغانستان و جامعه پیدا کنند، همه موافق بودند، گفتند خوب است، به خیر است.<br /> پس جامعه خودش نقش بسیار مهمی در ترقی که زنان افغانستان کردند، در بهبودی که در وضعیت شان آمده داشته، تشکر اصلی از خود زنان افغانستان است، بسیار کوشیدند، بسیار زحمت کشیدند، صدای خواهران تان را در سراسر وطن بلند کردید، در محافل مختلف، به عنوان های مختلف و زن افغانستان را دوباره مثلی که در قرن بیستم ملکه ثریا خانم امان الله خان به جهان معرفی کرد، شما تکراراً در قرن بیست و یکم این کار را کردید.<br /> آنجا هم یک تعداد از زنها جمع شدند و چهره از زن افغانستان به جهان معرفی کردند، ترقی خواه، ترقی پسند و پیشرفت گر، شما خواهر های ما همه تان این کار را دوازده سال پیش آغاز کردید و افغانستان را شناختی دادید که حقیقت زندگی ماست. او اینکه زن افغانستان وجود دارد و با قوت است و آرزوی پیشرفت را دارد.<br /> البته زن افغانستان مثل مردم افغانستان در قید حالات زندگی ما است، فقر، تنگدستی و احتیاج ما و حالات سیاسی که سر کشور ما آمد، باز هم همه اش ناشی از نبود تعلیم و دانش عمومی ما است که امیدوار هستیم از این راه افغانستان به روزی برسد که احتیاج بیگانه نباشد.<br /> شما در صحبت های من بسیار شنیدید که از رهایی این خاک از احتیاج بیگانه صحبت کردیم، این را تا وقتی درک نمی توانید خواهر ها که انشالله یک روز از شما خواهرها کسی رییس جمهور نشود، روزی که رییس جمهور شدید و خدا کند که روزی رییس جمهور شوید که افغانستان از این احتیاج و ضرورت ها نجات یافته باشد که در آنجا ضرورت به این درک نشود که چرا رییس جمهور ما در آن وقت می گفت که رهایی از احتیاج خارجی، هر لحظه کار ما به اینها تهدید بوده، اگر این کار را نکردی کمک را بند می کنیم و اگر این کار را نکردی معاش را بند می کنیم، اگر این کار را نکردید بین تان جنگ می خیزد، اگر این کار را نکردید شما ملت نیستید، حضور ما، شما را امن ساخته است در غیر آن شما یکی دیگر تان را برباد می کنید و می زنید.<br /> پس تعلیم و تقویت ما تنها و تنها از راهی است که اولاد خود را برسانیم و کشور را از احتیاج بیرونی خلاص کنیم.<br /> خواهر ما محترمه خاوری صحبت بسیار عالی کردند، دیره ښکلی وینا دی وکړه په دیرو ښکلو ادبیاتو او امیدواری یی آینده حکومت ته څرګنده کړه چی آینده حکومت د افغانستان د ښځو د ترقۍ او د ژوندانه د بهبود لپاره لا دیر کوښښ وکړی. زه مطمئن یم چی دا به کیږی خدای دی دا حکومت ژر جوړ کړی. اوس می دعا دا ده چی دا حکومت ژر جوړ شی.<br /> هغه بله ورځ دواړه کاندید صاحبان راغلی وو، نو ما ورته وویل چی تاسو هر توافق چی له یو بل سره کړی دی تشویش مه کوی، تطبیق یی کړی، ولی چی دا نن حالت ستاسو تر توافق ډیر بدتر دی. افغانستان باید له دی خلا څخه خلاص شی، له دی سردرګمۍ نه خلاص شی، نو هیله می دا ده چی آینده رئیس جمهور ژر تر ژر اعلان شی او خپل حکومت جوړ کړی او ملګرتیا چی له دواړو محترمو کاندیدانو سره شوی ده، د داکتر صاحب اشرف غنی او د داکتر صاحب عبدالله، دوی ته موږ احترام کوو، موږ یی غواړو چی وی، موږ یی غواړو چی شریک حکومت سره جوړ کړی، یو رئیس جمهور شی، بل د مجری امور شی، خو ژر دی وکړی، په منډ یی دی وکړی او کله چی دوی دا حکومت جوړ کړ او انتخابات اعلان شی ما خبری ورسره کړی دی او دا می ورته ویلی دی چی که په هماغه ورځ غواړی چی مراسم د تحلیف درته ونیسم، تیار یم، که دوه ورځی بعد غواړی، که دری ورځی بعد غواړی، په هره توګه چی تاسو غواړی حکومت درته تیار دی، ځای تیار دی، لست ترتیب دی، دا کار کوو، خو کله چه حکومت جوړ شو او نوی رئیس جمهور راغی، زه کامل اطمینان لرم چی افغانستان به د ترقۍ او د پیشرفت دا لاره طی کړی او پرمخ به ځی او موږ تاسو ټول به ورسره ملګری یو، همکاری به ورسره کوو.<br /> <br /> افغانستان مخالف حزب ته ضرورت نه لری، اصطلاح که نو بر آمده، چی میگویند آقای سپنتا؟ اپوزیسیون، افغانستان اپوزیسیون ته ضرورت نه لری، قطعاْ. ټول افغانستان، هر یو ملګرتیا ته ضرورت لری، اندیوالۍ ته ضرورت لری، همکارۍ او هماهنګۍ ته ضرورت لری، نو موږ به ټول له آینده حکومت سره ملګری او همکار واوسیږو، بلکی آینده حکومت ته به ځان داسی کړو چی پل شو، چی دوی پرموږ تیر شی او مملکت مخ ته بوځی، او ژوند کرار شی، نو خدای تعالی افغانستان ته اول ژر حکومت راولی، د نوی حکومت سره دی خدای تعالی ژر دی خاوری ته سوله راولی او امن راولی او د سولی په راوستو کی به ور سره ملګری یو او خدای تعالی افغانستان په خپلو پښو ودروی ترسو موږ ته د فعلی خارجی ځواکونو او کمکونو څخه مننه وکړو.<br /> برابر به گلیم ما پای خود را دراز کرده زندگی خود را خود ما بیش ببریم، البته با تشکر از اینها در جایی که به ما کمک کرده اند تا افغانستان عزیز اولاد خودش پرورش کند، عسکر خود را خودش معاش بدهد، پولیس خود را خودش معاش بدهد، مامور خود را خودش معاش بدهد و انشالله و تعالی یک روزی علاج مریض خود را هم خودش بکند و به سرک خود هم خودش پل بسازد، به این امید می رویم به طرف آینده بهتر، با حکومت جدید که مطمیناً از حکومت ده ساله ما کرده پایگاه بهتر خواهد داشت، قوت بهتر خواهد داشت و کوشش بهتر.<br /> از شما بسیار تشکر می کنم برای اینکه مرا یاد کردید و تشریف آوردید و تنها که یاد کردید بلکه تقدیر نمودید، این تقدیر برای من ارزش بسیار بسیار زیاد دارد، فوق العاده زیاد دارد و از این تقدیر شما شاید که در خانه هم وضع ام بهتر شود. به همین امید! خوش آمدید، بسیار خوش آمدید.<br /> خواهران! مساله ای را که یک تعداد دزد ها و رهزن ها و جنایتکار ها در پغمان بی حرمتی به خواهرهای ما کردند، دزدی کردند، بسیار جدی گرفتیم، مه شدیداً مخالف اعدام هستم، شما می دانید و در هر حالت مخالفت کردیم ولی به این ها اعدام است، روزی که خبر شدم، روز جمعه بود فرمانده امنیه آمده بود همرای معاون صاحب امنیتی، وزیر صاحب داخله، برای شان گفتم که اینها را بگیرید و آرزو من این است و از قاضی القضات صاحب می خواهم که به این ها حکم اعدام بدهد و انشالله و تعالی زود تطبیق اش می کنیم، زود تطبیق اش می کنیم.<br /> سلامت و آباد باشید.</p>