سخن امام علی(ع) درباره ضرورت وحدت و عاقبت پراکندگی

<p style="text-align: justify;">آن هنگام که بین آنها تفرقه افتاد، و مهربانی و الفت‌ها بهم خورد، خداوند لباس عزت را از تن آنها برکند و فراوانی نعمتش را از آنها گرفت.</p> <p style="text-align: justify;">امیرالمومنین<span style="font-weight: bold;"> امام علی</span> علیه السلام در بخشی از خطبه قاصعه فرمودند:.....<br /> پس اندیشه کنید (در زندگی گذشتگان) که چگونه بودند؟ آنگاه که: وحدت اجتماعى داشتند، خواسته‌هاى آنان یکى، قلبهاى آنان یکسان، و دستهاى آنان مددکار یکدیگر، شمشیرها یارى کننده، نگاهها به یکسو دوخته، و اراده ها واحد و همسو بود، آیا در آن حال مالک و سرپرست سراسر زمین نبودند؟ و رهبر و پیشواى همه دنیا نشدند؟ <br /> پس به پایان کار آنها نیز بنگرید! در آن هنگام که به <span style="font-weight: bold;">تفرقه و پراکندگى روى آوردند، و الفت و دوستى آنان از بین رفت و سخنها و دلهایشان گوناگون شد، از هم جدا شدند، به حزبها و گروه ها پیوستند</span>، خداوند لباس کرامت خود را از تنشان بیرون آورد، و نعمتهاى فراوان شیرین را از آنها گرفت، و داستان آنها در میان شما عبرت انگیز باقى ماند.<br /> <br /> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 128);"> متن حدیث: </span><br />  <br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">قال الامام علی علیه السلام:<br /> .. فانظروا إلی ما صاروا الیه فی اخر أمورهم حین وقعت الفرقة و تشتت الألفة و اختلفت الکلمة و الأفئدة و تشعبوا مختلفین و تفرقوا متحاربین قد خلع الله عنهم لباس کرامته و سلبهم غضارة نعمته و بقی قصص أخبارهم فیکم عبرا للمعتبرین.فَانْظُرُوا کَیْفَ کانُوا حَیْثُ کانَتِ الْاءَمْلاءُ مُجْتَمِعَةً، وَ الْاءَهْواءُ مُؤْتَلِفَةً، وَ الْقُلُوبُ مُعْتَدِلَةً، وَ الْاءَیْدِی مُتَرادِفَةً وَ السُّیُوفُ مُتَناصِرَةً، وَ الْبَصائِرُ نافِذَةً، وَ الْعَزائِمُ واحِدَةً، اءَلَمْ یَکُونُوا اءَرْبابا فِی اءَقْطَارِ الْاءَرَضِینَ، وَ مُلُوکا عَلَى رِقابِ الْعالَمِینَ؟<br /> فَانْظُرُوا إ لى ما صارُوا إ لَیْهِ فِی آخِرِ اءُمُورِهِمْ حِینَ وَقَعَتِ الْفُرْقَةُ، وَ تَشَتَّتِ الْاءُلْفَةُ، وَ اخْتَلَفَتِ الْکَلِمَةُ وَ الْاءَفْئِدَةُ، وَ تَشَعَّبُوا مُخْتَلِفِینَ، وَ تَفَرَّقُوا مُتَحارِبِینَ، قَدْ خَلَعَ اللَّهُ عَنْهُمْ لِباسَ کَرامَتِهِ، وَ سَلَبَهُمْ غَضارَةَ نِعْمَتِهِ، وَ بَقِیَ قَصَصُ اءَخْبارِهِم فِیکُمْ عِبَرا لِلْمُعْتَبِرِینَ مِنْکُمْ.</span></p> <p style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /> </span>«نهج البلاغه، خطبه 192»</p>