بی اعتنایی اشرف غنی به عملکردهای جنرال دوستم!

<p style="text-align: justify;">درحالی که ارگ ریاست جمهوری و سران حکومت وحدت ملی می بایست نمایندگان تمام مردم ملکی در تمام ولایات و ولسوالی ها و قریه جات باشند؛ هر شخصی از قوم و قبیله و حزب خود تبعیت می نماید و خبری از انسجام و اتحاد نیست.<br /> در این میان، رییس جمهور و رییس اجرایی پیشه ی بی اعتنایی و بی تفاوتی را اختیار کرده اند و کاری به خیل بی شمار متعصبان قومی و مذهبی ندارند که به عنوان مشاوران و معاونان هر یک ساز خود را می زنند و راه خود را می روند.<br /> پررنگ ترین و حایز اهمیت ترین نمونه این بی نظمی ها و خودسری ها، یکه تازی جنرال عبدالرشید دوستم در صفحات شمال و در قسمت های ویژه ی ازبک نشین است که اختلال هایی در کار امنیت ملی، وزارت داخله و وزارت دفاع به وجود آورده است.<br /> بر این مبنا، معاون اول رییس جمهور، وظایف و مسوولیت های تعریف شده خود در این جایگاه در دست راست اشرف غنی در ارگ کابل را مانده و به فاریاب لشکرکشی کرده است تا تیر و تبار و طایفه خود را از چنگ طالبان و مخالفان مسلح و حملات تروریستی برهاند.<br /> این در حالی است که تا پیش از رخصتی تابستانی پارلمان، هر یک روز در میان، رییس عمومی امنیت ملی رحمت الله نبیل، وزیر داخله نورالحق علومی و سرپرست وزارت دفاع استیضاح و استجواب می شوند و خبری از وزیر دفاع و ولی وزارت دفاع نیست.<br /> رییس جمهور و معاون اول وی را چه می شود که یکی علیرغم میل بانی خود در قضیه ناامنی های مال سکوت اختیار کرده و نسبت به خودسری های دیگری بی اعتنایی می کند و دیگری با قوم گرایی و تعصبات نژادی به نجات جان هم کیشان خود می شتابد و از دیگر جهات غافل می شود؟!<br /> اگر به همین منوال پیش برود، محمد محقق و سرور دانش هم باید به صف اول جنگ هزاره علیه کوچی و نجات هزاره جات از حملات انتحاری بشتابند و کارهای اصلی خود را وا نهند و به همین ترتیب، محمد خان و احمد ضیا دوستم و دیگر ارگ نشینانی که نماینده قوم خود هستند نه ملت افغانستان... هیهات!<br /> آیا بهتر نمی بود که معاون اول رییس جمهور در کار وزرای دفاع و داخله و امنیت ملی مداخله نمی کرد؟ آیا به جای مستقیم و مجزا وارد عمل شدن نمی بایست نظارت و سازماندهی بر حوزه های دفاعی و امنیتی را برگزید؟ عبدالرشید دوستم فاریاب چه می کند؟</p>