وزیر سابق وزارت امور داخله: دولت بیمار و طالبان دیوانه مشکل اصلی افغانستان است

<p style="text-align: justify;">دید و بازدیدهای عید قربان نیز همچون اعیاد دیگر فرصتی طلایی است برای بحث و مرور حوادث مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور. مردم افغانستان که به مهمانوازی و قناعت پیشگی شهره خاص و عام هستند در رخصتی‌های اعیاد مختلف به ویژه عید قربان به رسم ادب، احترام، سنت حسنه و شاید هم ترسی که از سالها ستم و جنگ‌های مختلف داخلی و خارخی در اذهان و قلوبشان مانده است به سراغ رهبران سیاسی، عالمان دینی و بزرگان قومی خود می‌روند و البته مسیرهایی که به خانه سیاسیون ختم می‌شود از همه شلوغ تر است.<br /> به راستی مردم ما چه مردمان فداکار و با گذشتی هستند: سیاسیونی که یک عمر است به آنها دروغ گفته‌اند را می‌بخشند و به هر بهانه‌ای برای دست بوسی به حضورشان شرف یاب می‌شوند. این مردم با مردم اوکراین که یکی از نمایندگان مجلس خود را به دلیل بی کفایتی داخل کثافت دانی انداخته بود فرق دارد. مردم ما هنوز هم در انتظار روزی هستند که زعیم کشورشان حداقل برای آنها تب کند برخلاف دیگر کشورهای دنیا که رهبرانشان برای ملت خود می‌میرند.<br /> به هر صورت پیرو برنامه ریزی قبلی با دوستان گردهم می‌آییم و به امید داشتن یک عید قربان خوب از منزل خارجی می‌شویم: من، عارف، باقر، آقای رضایی و یک دوست دیگر که اولین بار است او را می‌بینم.<br /> سرک‌ها خیلی شلوغ نیست و زودتر از آنچه تصور می‌کردیم به بیت آیت الله حجت در منطقه چنداول کابل می‌رسیم. تکیه خانه عمومی و مسجد جامع چنداول نسبت به دفعه پیش که برای دیدن آیت الله آمده بودیم تغییر چندانی نکرده است و تنها پله‌های عمودی و تیزی که به اتاق ملاقات آیت الله ختم می‌شود سنگ‌فرش شده است.<br /> بوی سیگار پین تندتر و تندتر می‌شود تا اینکه ما را به بسته سیگار می‌رساند.<br /> آیت الله از دوستم می‌پرسد: «تازه چه خبر؟»<br /> دوستم می‌گوید: «چند روز پیش در جلسه‌ای خصوصی با یکی از مسئولان امنیت ملی در مورد مبارزه با تروریزم صحبت می‌کردیم: این مسئول می‌گفت چند روز پیش یک گروه 27 نفره از اتباع افغانستانی در خاک عراق از سوی حزب الله شما هزاره‌ها هدف قرار گرفته است.»<br /> دوستم می‌افزاید به این مسئول امنیتی گفتم هزاره‌ها با حزب الله چه سنخیتی دارد!<br /> آیت الله سری به نشانه تعجب می‌جنباند و می‌گوید داعش آن طور که در عراق و سوریه پیش رفته است نمی‌تواند در افغانستان به موفقیت برسد. الان تقریباً دو سوم خاک سوریه و بخش بزرگی از عراق دردست داعش است.<br /> دوستم می‌گوید: «خطر داعش را باید جدی گرفت چراکه الان در برخی از ولایات کشور مانند ننگرهای در حال عضو گیری است، حتی زنان و دختران مردم را از خانه هایشان بیرون کشیده با خود می‌برند و در تازه‌ترین مورد یک کودک افغانستانی را به نمی‌کرده‌اند.»<br /> آیت الله می‌گوید در گذشته یک منطقه‌ای به نام بهسود در شهر جلال‌آباد وجود داشت که مردمش همگی شیعه بودند اما این سرزمین از وجود ساکنانش خالی شد و باشندگان بنا به دلیلی به بهسود کنونی در یک ولایت میدان وردک گریختند.<br /> پذیرایی آیت الله مثل همیشه ساده اما با صفاست و انگار که در این جای با صفا نور خدا است!<br /> آیت الله در حالیکه از ما می‌خواهد چای‌ها را بنوشیم تا سرد نشود می‌افزاید سخنرانی آخر غنی دربارهٔ انتقال وزارت‌ها به منطقه دارالامان را گوش کرده است.<br /> وی می‌افزاید: «برنامه‌های غنی به درد صد سال آینده می‌خورد نه الان!»<br /> ما به نشانه تأیید سخنان آیت الله سر خود را تکان می‌دهیم و دوستم می‌گوید غنی قول داد نان را به سر سفره‌های مردم بیاورد اما نه تنها نان تازه نیاور که همان نان‌های یخ را نیز از سفره‌ها گرفت و جوانان را فراری داد.<br /> آیت الله و دیگر حاضران در جلسه دید و بازدید عید چشم به ما دوخته‌اند.<br /> آیت الله می‌گوید: «آری درست می‌گویید اما وضع افغانستان از عراق و سوریه بدتر نیست! باید ماند و برای آبادانی کشور کار کرد و دولت نیز باید بیشتر سرمایه‌گذاری کند.»</p> <p style="text-align: justify;"><strong>همه سراغ خانه کرزی را می‌گیرند اما هیچ‌کس از غنی نمی‌پرسد!</strong><br /> مقصد بعدی ما خانه کرزی، رئیس جمهور پیشین، است. به گلبهار سنتر می‌رسیم اما سرک منتهی به وزارت خارجه، ارگ و اقامتگاه کرزی با یک میله آهنی قطور بسته شده و یک عسکر درلباس سبز رنگ در حالیکه کلاشینکفش را آماده در دست دارد به موتر ما نزدیک می‌شود و می‌پرسد: «کجا می‌روید؟»<br />  می‌گوییم: «به خانه کرزی برای تبریک عید قربان.»<br /> می‌پرسد: «کارت دعوت شما؟»<br /> کمی مکث می‌کنیم تا دروغی بسازیم و به یک باره انگار که چهار تا دروغگو یکجا شده باشیم می‌گوییم: «تلفنی هماهنگ شده است.»<br /> عسکر در حالیکه به نظر می‌رسد دروغ ما را باور کرده باشد می‌گوید: «همه سراغ خانه کرزی را می‌گیرند اما هیچ کس نمی‌پرسد غنی الان کجاست!»<br /> از لایه‌های امنیتی می‌گذریم و کرزی را در حلقه جمعیتی که برای تبریک عید قربان در زیر یک چتر بزرگ از جنس ترپال ایستاده و نشسته‌اند می‌بینیم: همه جور آدمی دیده می‌شود از داکتر صادق مدبر، رئیس سابق اداره امور، گرفته تا حاج رمضان حسین‌زاده، تاجر و رئیس گروه تجاری «حسین‌زاده گروپ».<br /> برای اولین بار دست در دست کرزی می‌گذارم و عید را تبریک می‌گویم و کرزی نیز با لحن صدای خاص خودش جواب ما را می‌دهد. با کرزی برای اولین بار عکس یادگاری می‌گیریم و محل را ترک می‌کنیم.<br /> حیف شد خیلی شلوغ بود و فرصت خوردن پسته‌های خندان و کلچه‌های شیرین کرزی را پیدا نکردیم.<br /> اینک به سمت مقصدی دیگر در حرکت هستیم: مسیر خاکی است و در دل سرک سنگ‌های برجسته به صورت نیمه فرو رفته قرار گرفته است و هر بار که چرخ موتر روی یکی از این سنگ‌ها قرار می‌گیرد چنان تکان می‌خوری که گویی روده‌هایت به دهانت آمده است.<br /> کمی بعد به سرکی روی پل که سالهاست قیر شده است می‌رسیم. اطراف پل پر است از مواشی به شمول گاوها و گوساله‌های رنگارنگ و نیز گوسفندان سیاه و سفید و قهوه‌ای. این مواشی برای فروش به منطقه رگ ریشن آورده شده‌اند و البته نسبت به پارسال قیمت تر هستند: یک گوساله 48هزار و یک کوسفند در حدود 12 هزار افغانی!<br /> سر سفره می‌نشینیم و شور با می‌خریم با گوشت گوسفند قربانی! گوشت تازه تازه است و بوی خوبی می‌دهد.<br /> هر کس حرفی می‌زند اما یکی حرف جالبی می‌زند: «غنی مثل ظاهر شاه است می‌خواهد دولت را آباد و ملت را فقیر کند.»<br /> حرفش مثل لقمه‌های گوشتی که در دهان دارم خوشمزه است.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>وزیر مهاجرین</strong><br /> عقربه کوچک ساعت روی دو و عقربه کلان‌تر روی نه است که به منزل وزیر مهاجرین می‌رسیم.<br /> حجت الاسلام و المسلمین سید حسین عالمی بلخی مرد سالهای جهاد و مقاومت اکنون وزیر است.<br /> می‌گوید: «وزیر کار و امور اجتماعی ایران چندی پیش گفته بود کارگران مهاجر افغانستانی مقیم ایران باید شناسایی شوند اما رسانه‌ها به اشتباه نشر کرده بودند که به افغانی‌ها شناسنامه دار می‌شوند.»<br /> عالمی بلخی گفت: «موضوع جدی دیگری که درمجلس ایران مطرح شده است اعطای شناسنامه به خانواده‌های شهدای مهاجر است: کسانیکه در هشت سال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران عزیزان خود را از دست داده‌اند.»<br /> یکی دیگر از دوستانم می‌پرسد به خانواده‌های شهدای جدید هم می‌دهند و وزیر صاحب در حالیکه لبخند مرموزی به لب دارد می‌گوید: «آری شینده‌ام که در سوریه اتباع افغانستانی در هر دو طرف درگیری حضور دارند اما هیچ‌کس نمی داند از کجا به سوریه رسیده‌اند.»<br /> عالمی بلخی می‌گوید اتباع افغانستانی که در سوریه هستند به اجبار نرفته‌اند و این می‌تواند پاسخ قانع کننده‌ای برای رسانه‌هایی باشد که می‌گویند فلان کشور افغانستانیها را به سوریه می‌فرستد.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>انتخابات پارلمانی آینده دور به نظر می‌رسد</strong><br /> یک بار دیگر مجبوریم از لایه‌های امنیتی بگذریم. این برای چندمین بار است که دستان نامحرم چند بار بدنم را به نشانه تلاشی لمس می‌کند. به خانه داوودزی، وزیر سابق وزارت امور داخله می‌رسیم. از دو پله بالا می‌رویم و روی مبل‌های چوبی که اطراف یک مسطتیل سبز رنگ چیده شده‌اند می‌نشینیم وکمی بعد داود زی برای خوش آمد گویی به ما می‌رسد.<br /> داودزی می‌گوید: «دولت مریض و طالبان دیوانه مشکل اصلی کنونی افغانستان است.»<br /> دولت وحدت ملی در یک نفاق و اختلاف داخلی بیمار شده است و طالبان از آنجایی که غلام غلام هستند دیوانه‌اند.<br /> وزیر پیشین وزارت امور داخله می‌گوید چاره دولت بیمار مشورت ملی است.<br /> داودزی انتخابات پارلمانی را در آینده‌ای نزدیک غیر محتمل می‌داند چرا که معتقد است کمیسیون اصلاحات انتخاباتی برای عملی ساختن پیشنهادات خود زمان زیادی نیاز دارد.<br /> وی می‌افزاید: «زاغ رفت راه رفتن کبک را بیاموزد راه رفتن خودش را از یاد برد.»<br /> در کشورهای پیشرفته دنیا نیز بروز تقلب محتمل است اما افغانستان حین انتخابات ریاست جمهوری بیش از حد ژست دموکراسی بودن گرفت.<br /> داودزی می‌گوید: «به غنی گفته است که انتخابات را در زمستان برگزار کند و نگران کمپاین نامزدان نباشد. داشتن بهتر از نداشتن است.»</p> <p style="text-align: justify;"><strong>غنی و عبدلله میراث داران میراث شوم کرزی</strong><br /> خورشید کم‌کم خجالتی شده است و سعی می‌کند خود را پشت کوه‌های مغرب پنهان کند. به خانه‌ای می‌رسیم که یک بار صبح آمده بودیم.<br /> غنی کاظمی، یکی از فرماندهان اسبق حزب حرکت اسلامی.<br /> وی می‌گوید غنی و عبدالله میراث داران میراث شوم کرزی هستند.<br /> سران دولت وحدت ملی باید به مردم بگویند که آنچه این روزها سر مردم می‌آید نتیجه عملکرد ضعیف کرزی است. کرزی تمام پولهای خارجی را صرف خانواده و اطرافیان خود کرد و هیچ کار زیر بنایی انجام نداد.<br /> اکنون که سازمان‌های خارجی افغانستان را ترک کرده‌اند، نیروهای نظامی خارجی از کشور رفته‌اند و دیگر پولی از آسمان نمی‌بارد هزاران نفر بیکار شده‌اند.<br /> غنی و عبدالله اما به دلیل اختلافات داخلی نمی‌توانند واقعیت را به مردم بگویند.<br /> غنی کاظمی نیز برگزاری انتخابات پارلمانی در آینده نزدیک را غیر محتمل می‌داند.</p>