تقدیرهایی که به تبعیض می انجامد

<p style="text-align: justify;">آیا رییس جمهور و معاون اولش با خود نیاندیشیده اند که این تبعیض گذاشتن های آشکار و این تقدیرنامه های مغرضانه به کجا منتهی خواهند شد؟ چه کسی می تواند انکار کند که این مدال ها در مقابل سرهای بریده جوانان در ولسوالی ها بی ارزشتر از هر چیزی است؟ <br /> در همان لحظات و ساعاتی که مدال ها و لوح تقدیرها و تشکری های شخص رییس جمهور از برخی فرماندهان خاین و مسوولان غایب در جریان جنگ قندوز جریان داشت؛ پلیس های محلی و ملی و اردوی ملی که ساعتها جانفشانی و مبارزه بی وقفه کرده بودند از حکومت دلسرد تر شدند و از استقامت دل کندند.<br /> در همان لحظات و ساعاتی که فعالان مدنی و نهادهای اجتماعی مشغول ستایش و تحسین و اعطای گردن آویزهای افتخار به برخی رسانه های جمعی و نیز مدعیان حقوق بشری بودند؛ زنان و کودکان در محاصره طالبان و خبرنگاران راستین فجایع زیر ظلم و جور حکومت جان دادند.<br /> در همان لحظات و ساعاتی که فعالان اجتماعی در پایتخت در راهپیمایی و تجمع مسالمت آمیز خود از زحمت کشان اصلی بازپس گیری قندوز و سربازان گمنام و بی ادعای امنیتی حمایت کردند؛ افرادی به سمت جنرالی و فرماندهی ارشد در ارگ ریاست جمهوری رسیدند که...<br /> در همان لحظات و ساعاتی که اشرف غنی مصروف اعطای مدال به بابر و مصطفی دوستم بود تا آنان را در اوج جوانی به افتخاری خاص نایل نماید، سربازان در غورماچ و غوریان در نومیدی از رسیدن نیروهای کمکی دسته دسته کشته شدند و تک سرباز همسن و سال پسران جنرال، خودکشی کرد تا به اسارت طالبان نیفتد.<br /> در همان لحظات و ساعاتی که مجلس سنا از عزیزه رحیم زاده نوجوان 14 ساله ی نامزد جایزه بین المللی صلح تقدیر کردند، دختران و زنانی که برای عریض به دادستانی ها مراجعه کرده بودند در مقام سوء استفاده جنسی قرار گرفتند و بسیاری قوانین حیاتی نیز پشت درهای بسته و عکس های یادگاری سناتوران با عزیزه، ماند.<br /> براستی، این تقدیرها و این مدال هایی که نابهنگام و بی مورد همچون ارزن های بی ارزش بصورت گله ای برای گوسفندان داده می شود به چه معناست؟ مگر نه اینکه محبوبیت و شجاعت و غیرت را اذهان عمومی و اموال عمومی مردم ملکی تعیین می کنند نه کاغذهای تایپ شده ی ارگ ریاست جمهوری؟<br /> آیا رییس جمهور و معاون اولش با خود نیاندیشیده اند که این تبعیض گذاشتن های آشکار و این تقدیرنامه های مغرضانه به کجا منتهی خواهند شد؟ چه کسی می تواند انکار کند که این مدال ها در مقابل سرهای بریده جوانان در ولسوالی ها بی ارزشتر از هر چیزی است؟ آیا وجدان خفته ی عبدالرشید دوستم، این چنین فاجعه را بر می تابد که حساسیت و فوریت رسیدگی به ناامنی ها تحت تاثیر اعطای مدال و تقدیرنامه به پسرانش قرار بگیرد؟ هیهات!</p>