تعداد زیادی از سربازان بامیان در مغاره ها زندگی می کنند

شماری‌از خانواده‌های سربازان پولیس ملی در بامیان، به علت ناداری و تنگدستی در مغاره‌ها زندگی می کنند.
در اطراف پیکره‌های ویران‌شده بودا، در دل این مغاره‌ها، روایت‌های پر از دردی نهفته‌اند. زخم‌هایی که حتی با مدرن‌شدن بخشی از زندگی در این مغاره‌ها، هنوز بر جا مانده‌اند.
در یکی‌از مغاره‌ها، خدیجه 54 ساله با شوهر سربازش، سه دختر و یک پسرش زندگی می‌کنند.
اکنون بیش از یک‌ دهه است که این خانواده در مغاره بسر می‌برند. روزها را بی‌ آب و بی‌ برق و شب‌ها را هم در رویارویی با خزند‌گان و گزند‌گان می‌گذرانند.
خدیجه می‌گوید: همه چیز کمبود داریم.
حلیمه 55 ساله هم که شوهرش شهید شده با فرزندانش در غار زندگی می کند.
حلیمه می‌گوید که شوهرش، در دوره طالبان کشته شد. طالبان به باشند‌گان منطقه هشدار داده بودند که خانه‌های‌تان را ترک و کوچ کنید. من خودم نبودم و در منطقه دیگری بودم. وقتی برگشتم دیدم که مردم پیش خانه ما جمع شده‌ بودند و بعد برایم گفتند که طالبان با گلوله به سر شوهرت شلیک کردند.
حقوق سربازان پولیس ملی در ولایت بامیان، به 8000 افغانی می‌رسد؛ پولی که برای ‌کرایه گرفتن خانه‌ ای مناسب بسنده نیست.
وزارت امور داخله می‌گوید که قرار است بر بنیاد برنامه ایی، در کشور شهرک‌هایی برای پولیس ساخته شوند؛ اما این شهرک‌ها به همه خانواده های شهدا و سربازان فعلی تعلق نمی گیرد و محدود خواهد بود.