از لندن تا درعا، رویکرد متناقض رسانه های غربی

رسانه های غربی در شرایطی که تظاهرکنندگان شهر درعای سوریه را مخالف و معترض می نامند، از تظاهرکنندگان انگلیسی به عنوان آنارشیست، یعنی کسانی که از بیخ و بن با نظم و قانون مخالف اند، یاد می کنند! رویکرد متناقض و به کارگیری استانداردهای دوگانه از جمله مواردی است که با ماهیت رسانه های جریان غالب غرب گره خورده است و افکار عمومی جهانیان نیز به این رویکرد کاملا واقف است. طی چند روز اخیر رسانه های غربی با تمام توان سعی در بزرگ و مشروع جلوه دادن اعتراضات گروهی از تظاهرکنندگان در شهر درعا داشته اند که تظاهراتشان به خشونت گرایید و تعدادی نیز کشته شدند. این شهر از شهرهای مرزی سوریه با اردن محسوب می شود و مقامات سوری از نفوذ گروه های تبهکار به آن خبر می دهند، حال رسانه های غربی اصرار دارند که کشته شدن تعدادی از شهروندان در این شهر سوری را به هر نحو ممکن به نیروهای دولتی نسبت دهند. برخی رسانه های منطقه نظیر العربیه نیز که رویکردی جز تخریب کشورهای همراه با محور مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی ندارند، در این میان آتش بیار معرکه شده اند و هر چه در توان دارند خرج بی ثبات جلوه دادن سوریه می کنند، این در حالی است که فرضا رسانه ای همچون العربیه حتی از اختصاص دادن گزارشی کوتاه به اعتراضات منطقه قطیف در عربستان سعودی خودداری می کند. از سوی دیگر، رسانه های غربی و هم پیمانان آنان در منطقه اعتراضات مردم بحرین را در بایکوت خبری کامل نگاه داشته و تنها اخباری جهت دار را هر از گاه به خورد افکار عمومی می دهند، حال آنکه بحرین وضعیتی بسیار وخیم تر از سوریه دارد و شرایطش با لیبی قابل مقایسه است، چرا که هر چه باشد در سوریه پای نظامیان خارجی وسط نیست اما در بحرین، همانند لیبی نیروهای خارجی پای به عرصه سیاسی گذاره اند. اما جالب تر از این، رویکرد رسانه های غربی و بالاخص انگلیسی به معترضین بریتانیایی است که روز گذشته در لندن و در اعتراض به سیاست های اقتصادی دولت ائتلافی این کشور دست به تظاهرات زدند. در این تظاهرات بیش از 250هزار انگلیسی حضور داشتند و دست کم 30 نفر از شهروندان و 5 نیروی پلیس در جریان آن مجروح شدند. رسانه های غربی در شرایطی که تظاهرکنندگان درعا را مخالف و معترض می نامند، از تظاهرکنندگان انگلیسی به عنوان آنارشیست، یعنی کسانی که از بیخ و بن با نظم و قانون مخالف اند، یاد می کنند! از جمله مهمترین این رسانه ها روزنامه انگلیسی دیلی تلگراف است که درست یک روز پس از اعتراضات لندن، معترضین را آنارشیست خوانده است! این رسانه ها همچنین مردم بحرین را نیز به فرقه گرایی متهم می کنند حال آنکه خواسته های این مردم، خواسته هایی ملی است. مدعیان دموکراسی باید به این سوال افکار عمومی پاسخ دهند که چگونه در یک کشور ممکن است که اکثریت قومی نقشی در ارکان حکومتی نداشته باشد؟ اگر دموکراسی حق تمامی ملت هاست، پس حق ملت بحرین نیز هست و در شرایطی که 70 درصد جمعیت در این کشور از آن شیعیان است، نمی توان تصور کرد که این اکثریت نه تنها نقشی در حکومت نداشته باشد، بلکه مورد انواع تبعیض ها نیز قرار گیرد. رسانه های غربی به خوبی به این واقعیت واقف اند که به مرور زمان، حقیقت خود را از سیطره تبلیغات مسموم نجات می دهد و چهره خود را به افکار عمومی نشان می دهد، اما سوال اینجاست که پس چرا دست از این تبلیغات بی ثمر برنمی دارند؟ پاسخ این سوال را باید در مصلحت اندیشی های کوته بینانه و سیاست گذاری های کم خردانه جست. آنچه در سوریه رخ داده یک مسئله داخلی است و طبعا دولت و ملت سوریه توانایی حل آن را دارند اما رویکرد مداخله جویانه رسانه های غربی در خصوص وقایع سوریه، تنها به دشمنی رژیم های غربی با محور مقاومت بازمی گردد، نه اطلاع رسانی که رسالت رسانه هاست.