آمریکا بیشترین احساس خطر را از چین دارد نه از روسیه

 وقتی می بینیم که ترامپ سیاست تقارب یا نزدیکی با روسیه را مطرح می کند فکر می کنند که این ابتکار ترامپ است، این ابتکار پالسی سازنده هایی است که در پشت پرده در آمریکا قرار دارند.
افغانستان به عنوان یک نقطه استراتژیک مورد توجه جامعه جهانی و کشورهای منطقه بوده تا تلاش هایی صورت گیرد و بحران ناامنی حل و فصل شود، زیرا ناامنی به مرزهای جغرافیایی این کشور خلاصه نمی شود. خصوصا در شرایط فعلی که داعش هم در کنار طالبان مطرح شده است. اما با این همه نشست ها و گفتگوهای منطقه ای برای مبارزه با تروریزم و راه های برون رفت از این چالش راه رفته برعکس شده و در کشورهای منطقه بر حمایه مخالفین مسلح افغانستان گام هایی برداشته است.
موسی فریور، استاد دانشگاه در برنامه «بازنگاه» گفت: علی رغم خوش بینی هایی که در زمان کرزی وجود داشت که به یاس مطلق مبدل شد، خوش بینی هایی در زمان حاکمیت غنی و عبدالله ایجاد شد، اشرف غنی سفر غیر مترقبه ای به این کشور داشت. حکومتی ها می خواستند که به نحوی از انحا، نقطه نظرات پاکستان و اهدافشان را در افغانستان دریابند. این خوشبینی ها باعث انتقادهایی بسیار شدید در حلقات داخلی شد و بعدها ما متوجه شدیم که پاکستان در سیاست های خود در داخل افغانستان هیچگونه تغییری نیاورده است.
استاد دانشگاه افزود: توقعاتی که در کنفرانس یا نشست چهارجانبه ایجاد شده بود بعدها توسط اشرف غنی ادعا شد که یک عده اجماع منطقوی برای آوردن صلح و مخالفت و دهشت افکنی و تروریزم در منطقه بوجود آمده، اما به بسیار زودی، ما شاهد تحولات بسیار خطرناک در افغانستان بودیم. مثلا ایجاد روابط برخی کشورهای همسایه با مخالفان مسلح دولت و بعدا روسیه و پیش از آن چین، این نشان می داد که دولت های همسایه بجای ایجاد ارتباط مستقیم با حاکمیت مشروع در افغانستان و با دولتی که در حقوق بین المللی ممثل حاکمیت ملی پنداشته می شود، با مخالفان مسلح دولت رابطه برقرار کرده اند که این بدون شک موجب رنجش و آزردگی شدید مقام های افغانستان شده است. اخیراً صحبت هایی که از نماینده ویژه روسیه در امور افغانستان و پاکستان شنیدیم، صحبت هایی که در مسکو یا چین اینجا و آنجا عنوان شد، نشان می دهد که دولت های همسایه و بخصوص جمهوری پدراتیف روسیه دولت افغانستان را به عنوان ممثل حاکمیت ملی تحویل نمی گیرد. با وجود خوش بینی هایی که ایجاد شده و سفرهایی که حنیف اتمر به روسیه داشت و گویا کمک های نظامی که من جمله هزار کلاشینکوف به دولت افغانستان شد، علی رغم این خوش بینی ها این خوشبینی ها به بدبینی تبدیل شده و بهبودی در اوضاع افغانستان پدید نیامد.
فریور افزود:هنوز هم مخالفان غرب و آمریکا افغانستان را یک نظام دست نشانده غرب و آمریکا می دانند و مخالفت هایی که در این اواخر بین روسیه و آمریکا بوجود آمده به نحوی از آنحا روابط ما بین دو کشور را یعنی روسیه از افغانستان را و روابط ایران و افغانستان را و روابط چین و افغانستان را تحت شعاع قرار داده است.
وی، در خصوص دلیل تمایل ترامپ به نزدیک شدن با روسیه بیان داشت: وقتی می بینیم که ترامپ سیاست تقارب یا نزدیکی با روسیه را مطرح می کند فکر می کنند که این ابتکار ترامپ است، بلکه باید گفت که این ابتکار ترامپ نیست بلکه این ابتکار پالسی سازنده هایی است که در پشت پرده در آمریکا قرار دارند، جامعه یهودی آمریکا که می خواهند یک فاصله بین روسیه و چین ایجاد کنند. به این معنا که آمریکا بیشترین احساس خطر را در شرایط و اوضاع و احوال کنونی از جمهوری مردم چین دارد چرا که آن منافع اقتصادی و منافع استراتژیک آمریکا و غرب را در نقاط مختلف دنیا معروض به خطر ساخته، مثلا دریای چین. دولت چین می خواهد در آنجا نقطه نظرات خود را اعمال کند و پایگاه های مختلفی را بسازد و به حساب شریان حیاتی آمریکا و غرب را همانطور که روس ها را معروض به خطر می خواستند بسازند عین کار را امروز آمریکا و غرب را احساس می کند که چین چنین مشکلاتی را برای آمریکا و غرب بوجود می آورد.